ابراهيم جعفرى، نخست وزير هنوز موقت عراق، در دولت آينده اين كشور مقام
نخست وزيرى را به عهده خواهد گرفت. جعفرى پس از انتخاب در بغداد اعلام كرد كه طى پنج هفته آينده، دولت خود را معرفى خواهد كرد كه از وزراى تكنوكرات و ناسيوناليست عراقى خواهند بود.
دولت آينده عراق اولين دولت بعد از سرنگونى صدام در ماه آوريل سال ۲۰۰۳ ميلادى خواهد بود كه جنبه كاملا قانونى دارد و قرار است چهار سال باقى بماند.
الجعفرى در يك راى گيرى درون حزبى ائتلاف عراق يكپارچه، با يك راى اضافى بر رقيب خود عادل عبدالمهدى پيشى گرفت و مقام نخست وزيرى را به نفع خود مشخص ساخت. در اين انتخابات جعفرى ۶۴ راى و عادل عبدالمهدى ۶۳ راى به دست آوردند.
جعفرى را مردى مى دانند كه سياستى مبنى بر تعادل ميان شيعيان و سنى هاى عراق را پيش گرفته، اما چندى پيش او را متهم كردند كه دستور داده است سنيان عراقى را در زندان ها شكنجه دهند. با پايان انتخابات، اكنون جعفرى بايد پس از گفت وگو و تبادل نظر با فراكسيون هاى موتلف كوچكتر كه قرار است در دولت آينده عراق سهيم باشند، وزراى دولت آينده را مشخص سازد.گفتنى است كه در تاريخ پانزدهم ماه دسامبر سال گذشته ميلادى انتخابات مجلس نمايندگان عراق برگزار شد. در اين انتخابات، ائتلاف عراق يكپارچه ۱۲۸ كرسى از مجموع ۲۷۵ كرسى مجلس اين كشور را به دست آورد. مقام دوم اين انتخابات را ائتلاف كردهاى عراق با ۵۳ كرسى به دست آوردند. و سنى هاى عراقى نيز بعد از كردها مقام سوم انتخابات را با ۴۴ كرسى صاحب شدند. ائتلاف شيعيان موافق جدايى سياست از مذهب به رهبرى اياد علاوى و جبهه سنيان موافق ديالوگ نيز در اين انتخابات مقام هاى پنجم و ششم را نصيب خود كردند.
نگاهى به زندگينامه ابراهيم الجعفرى
جعفرى درسال ۱۹۵۰ميلادى در شهرمقدس كربلا متولد شد و تحصيلات اوليه خود را در اين شهر شروع و از همان آغاز جوانى متاثر از فضاى مذهبى شهر خود به دين اسلام گرايش پيدا كرد. اين گرايش اسلامى در دهه هاى ۶۰ميلادى و زمانى بود كه عراق همچون ديگر كشورهاى عربى و اسلامى منطقه خاورميانه تحت شعاع جريان سياسى كمونيست قرار داشت. جعفرى متاثر از تربيت اسلامى، در ۱۹۶۶ميلادى به حزب الدعوه گرايش پيدا كرد.
او از همان جوانى با افكار و ايده هاى
آيت الله شهيد «محمد باقر صدر» رهبر معنوى حزب الدعوه آشنا شد و از شخصيت اين فقيه و انديشمند اسلامى عراقى تاثير گرفت.
وى توانست تحصيلات خود را تا مقطع عاليه ادامه دهد و درسال ۱۹۷۴در رشته جراحى پزشكى از دانشگاه «موصل» به عنوان يكى از معتبرترين دانشگاه هاى عراق فارغ التحصيل شود. در همان سالهاى اوليه حضور بعثى ها بر مسند قدرت و آغاز تعقيب و گريز نيروهاى حزب الدعوه از سوى نظام سكولار و
پان عربيسم بعثى، جعفرى ناچار به دليل فشارهاى سازمان امنيت رژيم صدام درسال ۱۹۸۰عراق را ترك و عازم سوريه شد.
او بعد از پيروزى انقلاب اسلامى به جمهورى اسلامى ايران مهاجرت كرده و تا ۱۹۸۹ميلادى كه آتش بس، جنگ تحميلى رژيم بعث برضد ايران اعلام شد در تهران حضور داشت و از آن پس راهى لندن شد.
جعفرى در طول اقامت خود در ايران به همراه آيت الله شهيد «محمد باقر حكيم» در تاسيس مجلس اعلاى انقلاب اسلامى عراق همكارى داشت.
جعفرى حتى توانست درمجلس اعلا مناصب مهمى را به دست آورد و مدتى نيز مسوول كميته اجرايى مجلس اعلا بود.
وى در طول دوران معارضه گروههاى سياسى عراقى مخالف رژيم بعث، در خارج عراق در برگزارى بسيارى از كنفرانس هاى معارضه همكارى داشت. جعفرى تنها مرد سياست نيست و يك انديشمند اسلامى نيز به حساب مى آيدو در اين زمينه تاليفات، كتابها، پژوهشها و مقالات مختلفى را در مطبوعات منتشر كرده است.
رژيم صدام باهدف مجازات غيابى اين فعال اسلامى، دست كم پنج نفر از اعضاى خانواده او را اعدام كرده است. ابراهيم الجعفرى مانند همه اعضاى گروه هاى معارض، بعداز سقوط رژيم صدام به كشور خود بازگشت و از همان آغاز براى سامان بخشيدن به وضعيت به هم ريخته عراق و خروج فورى اشغالگران از كشورش تلاش كرد. ابراهيم جعفرى بعد از همكارى با ديگر گروههاى سياسى عراقى درتشكيل شوراى حكومتى سابق عراق به عنوان اولين رييس دوره اى آن برگزيده شد. در دوره رياست او براين شورا، اولين هيات دولت عراق بعد از سقوط رژيم صدام شكل گرفت. در همان زمان در جريان يك نظرسنجى اغلب مردم عراق اعم از شيعه و سنى و كرد، جعفرى را به عنوان محبوب ترين چهره سياسى عراق برگزيدند. جعفرى بعدها كه شوراى حكومتى منحل و اولين دولت انتقالى عراق شكل گرفت در كنار «غازى عجيل الياور» اولين رئيس جمهور انتقالى عراق به عنوان يكى از دو معاون وى انتخاب شد. ابراهيم الجعفرى بعداز پايان دوره دولت انتقالى در جريان اولين انتخابات پارلمانى عراق كه منجر به تشكيل مجمع موقت ملى شد از سوى «ائتلاف يكپارچه ملى» به عنوان اولين نخست وزير منتخب دولت موقت انتخاب گرديد. جعفرى در هفتم ژوئن سال ۲۰۰۵ميلادى كار خود را به عنوان نخست وزير عراق آغاز كرد. ابراهيم الجعفرى در طول دوره نخست وزيرى خود موفق شد كه فضاى كشور را براى برگزارى همه پرسى قانون اساسى و انتخابات مجلس نمايندگان مهيا كند.
با وجود انتقادهايى كه به عملكرد اجرايى جعفرى مى شود،اما مى توان به جرات گفت كه ابراهيم الجعفرى همچنان يكى از چهره هاى محبوب عراق است. حادترين انتقادها را كردها و در راس آن «جلال طالبانى» رئيس جمهور موقت عراق به جعفرى وارد كرد. به گزارش ايرنا كردها معتقدند كه جعفرى به عمد در قضيه عادى سازى شرايط در شهر كركوك و قضيه الحاق آن به اقليم كردستان تعلل كرده است. باوجود اين، دورهبرحزب عمده كرد به عنوان مهمترين متحدين ائتلاف يكپارچه ملى بارها تاكيد كرده اند كه اگر ائتلاف يكپارچه جعفرى را براى تصدى نخست وزيرى برگزيند با آن مخالفتى نمى كنند. در هرحال به نظر مى رسد كه جعفرى در مرحله پيش روى خود، در خصوص پايان دادن به ناامنى ها و سامان بخشى اقتصادى عراق وبسيارى امور خدماتى ديگركه كمبود برق و آب و سوخت در راس آن است با چالشهاى بزرگى مواجه است. بى شك مردم و گروههاى سياسى عراق ديگر هيچ گونه عذر و بهانه اى را براى كم كارى از وى نخواهند پذيرفت،اما بى گمان جعفرى در اين برهه  حساس تاريخ عراق، به اين امر كمتر مى انديشد وآنچه به نظر وجهه همت اوست چگونگى تشكيل دولت جديد واز همه مهمتر چگونگى راضى كردن گروههاى سياسى است كه در دولت او سهم خواهى مى كنند.
اينك در عراق كه هر مشكل سياسى به سرعت تبديل به بحران سياسى مى شود، سوال اساسى اين است كه جعفرى چگونه مى خواهد اين مشكل را حل و فصل كند.

بوتان كشورى به مساحت  ۳۸ هزار و  ۳۶۴ كيلومتر مربع در جنوب آسيا و بين چين و هند واقع شده است.
به گزارش (ايسنا)، آب و هواى اين كشور در مناطق مختلف آن بسيار متفاوت است به طورى كه در دشت هاى جنوبى  گرم و استوايى است، در دره هاى مركزى زمستان هاى سرد و تابستان هاى گرم دارد و در ارتفاعات هيماليا زمستان ها بسيار سرد و سخت و تابستان هاى آن نيز سرد است.
مهم ترين خطرات طبيعى كه اين كشور را تهديد مى كند شامل طوفان هاى شديد از جانب ارتفاعات هيماليا است كه نام اين كشور نيز از اين طوفان ها گرفته شده و ترجمه آن «سرزمين اژدهاى رعد» است؛ بعلاوه در فصل هاى بارانى اغلب كوه ها ريزش مى كنند. در محيط زيست اين كشور نيز مشكلاتى از جمله فرسايش خاك و دسترسى محدود به آب شرب مشاهده مى شود.
بر اساس آخرين گزارش سازمان ملل در سال ۲۰۰۵ بوتان  ۴/۲ ميليون جمعيت دارد در حالى كه برخى از آمارها به طور قابل توجهى عدد كمترى را نشان مى دهند. نژاد مردم اين كشور شامل ۵۰ درصد بهوتيايى،
۳۵ درصد نپالى و ۱۵ درصد نژاد بومى يا قبايل مهاجر است. مهمترين مذاهب مردم بوتان بودايى به عنوان دين رسمى و هندو است. زبان اصلى مردم بوتان دزونگخا (نوعى زبان تبتى
به عنوان زبان رسمى) و زبان هاى هند و آريايى است.
پايتخت اين كشور تيمپو نام دارد و خونت شولينگ از شهرهاى مهم بوتان بعد از پايتخت آن به حساب مى آيد. واحد پول بوتان، نگولتروم است. برق، چوب جنگلى، سيمان، محصولات كشاورزى و صنايع دستى از صادرات اصلى اين كشور به حساب مى آيند. بوتان كشورى كوچك، دورافتاده و فقير است كه در هيماليا و بين  دو همسايه قدرتمندش يعنى چين و هند واقع شده است. اين كشور تقريبا به طور كامل چندين قرن روابطش را با جهان قطع كرده و در حالى كه به شدت از سنت هاى باستانى اش حفاظت مى كند، سعى كرده است تا از برخى جنبه ها با دنياى بيرون ارتباط بگيرد. تنها از دهه  ۱۹۷۰ درهاى اين كشور به سوى خارجى ها گشوده شد. پادشاهى موروثى وانگ چوك از سال  ۱۹۰۷ قدرت را در اختيار داشته  است اما بوتان در جست وجوى تغيير در جهت دستيابى به دموكراسى پارلمانى است.
شاه اين كشور اظهار داشته است كه در سال  ۲۰۰۸ از قدرت كناره گيرى خواهد كرد. همچنين در پيش نويس قانون اساسى، پارلمانى با دو مجلس پيش بينى مى شود. فرهنگ باستانى بودايى و چشم انداز خيره كننده اين كشور آن را به يك جاذبه توريستى طبيعى تبديل كرده است،اما صنعت توريسم در اين كشور محدود است. بازديد كنندگان و گردشگران بايد به عنوان بخشى از كاروان هاى از پيش آماده شده و تورهاى هدايت شده به بوتان سفر كنند و از ورود مسافران و توريست هاى مستقل به كشور جلوگيرى مى شود.
شاه بوتان تلاش طولانى مدت براى حفظ فرهنگى بومى بودايى كرده است. پوشش ملى مردم اين كشور سنتى و اجبارى است. تا دهه  ،۱۹۹۰ تلاشها براى تاكيد بر فرهنگ رسمى بودايى و فقدان نماينده سياسى منجر به تنفر عميق ميان جامعه قومى نپالى در جنوب كشور شده بود. در اين جريان خشونت ها تشديد شد و ده ها هزار سخنران نپالى به جانب اردوگاه هاى پناهندگان در نپال گريختند.
در حال حاضر حدود  ۱۰۰ هزار پناهنده در اردوگاه هاى تحت نظارت سازمان ملل زندگى مى كنند. مقامات نپالى و بوتانى نيز درباره بازگرداندن پناهندگان مذاكره كرده اند. جيگمر سينگى وانگ چوك در سال  ۱۹۷۲ در سن  ۱۷ سالگى به سلطنت رسيد. وى سياست مدرنيزه سازى محدود را كه پدرش پذيرفته بود، ادامه داد. وى همچنين تمايل دارد كه از فرهنگ خاص بوتان حفاظت كند. وانگ چوك خود را اين گونه نشان داده است كه فردى است كه زندگى ساده اى را انتخاب كرده و ترجيح مى دهد به جاى زندگى در كاخ برج مانندى كه در حال حاضر در اختيار  ۴ همسرش است كه همگى با هم خواهر هستند، در يك كلبه محقر درختى كوچك در شمال پايتخت اين كشور كار كند.

دولت آمريكا مبلغين امنيتى جديدى را در قالب سياستهاى ناتو و واشنگتن به شمال قاره آفريقا اعزام مى كند.
دونالد رامسفلد وزير دفاع آمريكا روز شنبه ۲۲ بهمن روانه شمال قاره آفريقا شد تا با رهبران سه كشور مغرب عربى شامل تونس، الجزاير و مغرب ديدار كند.
سفر رامسفلد پس از آن صورت مى گيرد كه وى روزهاى پنج شنبه و جمعه در نشست وزراى دفاع عضو ناتو در «تائورمينا» ايتاليا مشاركت داشت؛ وزير دفاع آمريكا قصد دارد در چارچوب برنامه هاى واشنگتن سفرهاى دوره اى را به كشورهاى آفريقايى داشته باشد.
نخستين گام سفر دوره اى رامسفلد به سه كشور عربى كه شريك سازنده واشنگتن براى مبارزه با تروريسم خوانده شده است، در چارچوب اهدافى خاص صورت مى گيرد؛ سه كشور الجزاير، تونس و مغرب به علت مجاورت با قاره اروپا و داد و ستد فرهنگى با اين قاره، بهتر مى توانند با دولتهاى غربى و سياستهايشان عجين باشند. همكارى مراكش براى احداث مركز بازداشت و بازجويى در منطقه عين الدعا واقع در جنوب رباط سند مستدلى براى اثبات ادعاى فوق است.
در بين اين كشورها هر چند گروههاى حزبى ضد غربى وجود دارند، اما همانند آنچه كه در پاكستان، افغانستان وعربستان شاهد آن هستيم حركات بنيادگرايانه محض رايج نيست و از طرف ديگر به علت روابط خوب هيأت حاكمه اين كشورها با غرب قدرت مانور دهى چندانى براى احزاب اسلام گرا قابل تصور نيست. بر همين اساس واشنگتن به كشورهاى فوق با ديدگاه مثبت مى نگرد و درصدد است از اين كشورها براى خود به عنوان سكوى ترويج منويات غربى در درون اتحاديه عرب و سازمان كنفرانس اسلامى استفاده كند.
به گزارش «مهر» همچنين به نظر مى رسد كه سفر رامسفلد علاوه بر خط و مشى خارجى واشنگتن در چارچوب سياستهاى جديد ناتو نيز قابل جمع است. آمريكا كه از اعضاى اصلى تشكيل دهنده ناتو محسوب مى شود در قالب اين سازمان نظامى سياست همجوارى و نفوذ در مناطق بحران خيز خاورميانه را دنبال مى كند.
ناتو برقرارى ثبات در خاورميانه و ايجاد نيروى واكنش سريع در برابر بحرانها را براى آينده خود ترسيم كرده است و نسخه رسوخ در بين كشورهاى عربى و خاورميانه رامدنظر دارد. در اين بين كشورهاى مغرب عربى كه تجانس بيشترى با سياستهاى غرب و ناتو دارند مى تواند بهترين نقطه شروع براى سياستهاى آتى اتحاديه اروپا و آمريكا و ناتو محسوب گردد.
اگرچه ناتو سازمانى نظامى است، اما تجميع كشورها زير چتر حمايتى اين سازمان و يا همكارى مشروط با آن مى تواند به گسترش معيارهاى مورد نظر غرب همانند دموكراسى، اقتصاد بازار آزاد و مبارزه با بنياد گرايى كمك كند.

دولت كارگرى انگليس در هفته جارى از طريق سه لايحه پيشنهادى به پارلمان اين كشور، اقتدار و چشم انداز آينده سياسى خود را مورد ارزيابى دوباره قرار خواهد داد. در اين هفته سه لايحه جنجالى «اجبارى كردن دريافت و استفاده از كارت شناسايى ملى، لايحه ضدتروريسم و لايحه اعمال محدوديت در استعمال دخانيات در اماكن عمومى» براى بررسى به پارلمان انگليس ارايه خواهند شد. صرف نظر از اين كه هر يك از اين سه لايحه به طور جداگانه موجب بروز چالشها و جنجالهاى پردامنه اى بين دولت كارگرى بلر و مخالفان آن شده، نحوه برخورد و تعامل نمايندگان پارلمان به خصوص نمايندگان ناراضى عضو حزب حاكم با اين موارد از نظر ارزيابى آينده حكومت كارگرى به طور كلى و به خصوص جايگاه و اقتدار كنونى شخص بلر حائز اهميت است. به گزارش ايرنا،پس از افزايش روز افزون تعداد نمايندگان مخالف دولت از داخل حزب كارگر كه از طريق رد نابهنگام لايحه مبارزه با اشاعه تنفر دينى و عقب نشينى دولت از برخى موارد كليدى در لايحه اصلاح نظام آموزش و پرورش به وضوح آشكار شد، در روزهاى اخير بار ديگر بحث كناره گيرى هر چه زودتر بلر از مقام نخست وزيرى و سپردن اين مقام به «گوردون براون» وزير دارايى و نفر دوم حزب كارگر به طور جدى مطرح شده است. بر اين موارد بايد شكست غيرمنتظره هفته گذشته حزب كارگر در انتخابات ميان دوره اى منطقه «دانفرملاين» و سپردن كرسى پارلمانى سنتى و مستحكم خود در اين منطقه به حزب بحران زده ليبرال دموكرات را افزود كه پيامى نگران كننده و هشداردهنده به حزب حاكم انگليس داشت. بلر از قبل تاكيد كرده كه پس از انتخابات سراسرى آينده انگليس كه بين سالهاى ۲۰۰۹و ۲۰۱۰برگزار خواهد شد از سمت رهبرى حزب كارگر و نخست وزيرى انگليس كناره خواهد گرفت. با اين همه منتقدان سياستهاى نخست وزير در درون حزب حاكم معتقدند به دليل تداوم روند كاهش محبوبيت بلر، اگر وى هرچه زودتر از سمت خود كناره گيرى نكند در انتخابات بعدى كل حزب كارگر بايد تاوان اين امر را از طريق شكستى احتمالا سنگين در برابر حزب محافظه كار بپردازد. روز گذشته هفته نامه عامه پسند «ساندى پيپل» در گزارشى ادعا كرد كه بلر و براون در يك قرارداد محرمانه توافق كرده اند كه تا زمان كناره گيرى قطعى بلر از نخست وزيرى و رهبرى حزب، عملا رياست دولت را به طور مشترك برعهده داشته باشند. اگرچه براون بلافاصله در يك مصاحبه تلويزيونى اين مساله را كلا انكار و همچنان به وفادارى خود به بلر تاكيد كرد، ولى وزير دارايى ديگر اصرارى بر انكار اين خبر متواتر كه آماده به عهده گرفتن سمت نخست وزيرى كشور است، ندارد. با اين همه براون تاكيد دارد كه انتخاب رهبر آينده حزب كارگر بايد به شكل يك رقابت سالم و نه يك تاجگذارى فرمايشى براى انتخاب فردى از پيش تعيين شده باشد. در هفته هاى اخير براون با اقدامى سازمان يافته و فراتر از وظايف تعريف شده حزبى و وزارتى خود در نقاط مختلف انگليس به تشريح خط مشى كوتاه مدت و ميان مدت حزب كارگر در زمينه هاى مختلف آموزشى، اجتماعى، امنيتى و فرهنگى پرداخته است. براون امروز در سخنرانى در يك مركز تحقيقاتى در لندن با اشاره به اهميت استفاده از كارت شناسايى ملى در مبارزه با تروريسم و ديگر نابهنجاريهاى اجتماعى، خواستار تصويب اين لايحه براى بازگذاردن دست وزارت كشور در تحكيم امنيت اجتماعى شد. وى با ابراز مخالفت با ايجاد محدوديت براى آزاديهاى مدنى از طريق استفاده اجبارى از كارت شناسايى ملى اعلام كرد كه اين نوع اوراق شناسايى سالها است كه در بسيارى از كشورهاى دموكراتيك رايج است و خللى بر آزاديهاى فردى و اجتماعى ايجاد نكرده است. وزير دارايى انگليس همچنين با رد ادعاى مخالفان در مورد هزينه هاى هنگفت اجراى طرح كارت شناسايى ملى گفت: هزينه آماده سازى و اجراى اين طرح هرچه باشد در مقابل فوايد دراز مدت آن ناچيز و قابل چشم پوشى است. بلر به دليل طولانى شدن سفرش به آفريقاى جنوبى در نشستى كه قرار است امروز بعد از ظهر در پارلمان برگزار شود، حضور نخواهد داشت و براون به نيابت از وى به دفاع از لايحه استفاده اجبارى از كارت شناسايى ملى خواهد پرداخت.
چالش امروز و روزهاى آينده پارلمان انگليس تا حدى نشان خواهد داد كه آيا دولت بلر همچنان توانايى اداره امور را دارد و يا اين كه براون مى تواند به عنوان جانشين فورى و آماده به كار در سمت نخست وزيرى و رهبرى حزب كارگر مطرح شود.