آيينه هنر: هنر مصر، هنرى است ايستا و ابديت گرا. هنرى جادويى، غيرتقليدى و تقليد نشدنى. هنر مصر به جنبه هاى مثبت و اميدبخش زندگى مى پرداخت و با ثبت صحنه پيروزى در جنگ و شكار يا خوشى در بزم و ضيافت مى كوشيد تا لحظات ناب شادى را جاودان سازد. هنر مصرى را بايد هنرى فخيم و آرمانگرا و انباشته از مفاهيم و ضوابط تمدنى بلند پايه دانست. مصريان نيز همچون يونانيان براى هنر واژه اى خاص نداشتند و هنر را از صناعات دستى و هنرمند را همچون پيشه وران مى دانستند. به نظر اين قوم كه اعتقاد به جادو داشتند و آن را يكى از نيروهاى ماورائى در عالم آفرينش مى دانستند؛ در صورتى كه سيماى چيزى به درستى بازسازى شود امكان آن وجود داشت كه با اجراى مراسمى آيينى به آن چيز، وجود واقعى ببخشند. براساس همين باور، تمثال هايى از فرد متوفى در حالت شادى و سرور بر ديوار اتاق تدفين ترسيم مى شد تا جاودانگى شادى براى وى تا ابد فراهم آيد. هنر مصر هنرى انتزاعى و سمبل گرا است . براى بيان اهميت افراد از بزرگ و كوچك بودن تصوير ايشان استفاده مى شد. شكل بخشيدن به مخلوقاتى تخيلى همچون ابوالهول در ميان پيكره سازان و نقاشان معمول بود. خوى محافظه كار مصريان از سويى و از سوى ديگر محدوديت حاصل از اعتقادات جادويى شان سبب مى شد تا از پويايى انديشه و ابتكار هنرمند كاسته گردد و از بروز تحولات عمده هنرى جلوگيرى شود. با اين همه نبايد تصور كرد كه هنر مصر در سراسر تاريخ طولانى خود؛ از نخستين سلسله پادشاهى تا ظهور مسيحيت ، كاملاً جامد و انعطاف ناپذير بوده است. خاصيت توصيفى هنر مصر بيش از همه در نقش برجسته و نقاشى روى ديوار متجلى مى شود . در واقع در بررسى هنر مصر اين دو شاخه هنرى را در زير يك عنوان مى توان قرار داد چراكه نقش برجسته مصرى چيزى جز نقشى منقور با شيار خفيف نبود و هيچگاه خاصيت سه بعدى برجسته كارى واقعى را نيافت. پس از نقاشى و نقش برجسته هاى مقابر،  معمارى مصريان از هنرهاى ماندگار اين قوم است. در معمارى مصر از ابتدا ساخت پرستشگاه ،كاخ  و مزار، با شكوه و تفصيل بسيار، معمول بود. در كتاب «تاريخ هنر جانسون» آورده شده است كه اين بناها، نخست با خشت خام برپا مى شد، ولى چندى نگذشت كه سنگ، جانشين آن شد و معمارى مصر به اوج شكوه و صلابت خود رسيد. در انديشه مصريان، شكل هرم نمودگار پلكانى بود كه فرعون را به سوى خداى خورشيد بالا مى برد. از سوى ديگر، عقيده شان بر اين بود كه عظمت پيكر هرم موجب جذب هر چه بيشتر انوار فيض بخش  خداى خورشيد، بر بدنه مزار و سپس حلول آن انوار در كالبد فرعون مى گشت. توليد آثار هنرى در سرزمين مصر در تبعيت تمايلات و صلاحديدهاى دو قدرت بزرگ يعنى دربار و جادوگران آن كشور قرار داشته است. سايه و حاكميت اين قدرت ها بر هنر مصر سبب خلق هنرى گشت كه نيايش رمز آميز خود را وسيله اى براى جلب عنايات رب النوع ها قرار مى داد.

در شرايطى كه حتى بسيارى از مردم و جوانان ساز را نمى شناسند برگزارى چنين نمايشگاهى مى تواند در معرفى موسيقى تأثيرگذار باشد.فرهاد فخرالدينى با بيان اين مطلب درباره رابطه ميان هنر و صنعت به مهرگفت : «اگر هر كارى با ظرافت خاص ساخته شود و در آن خلاقيت به كار برود يك كار هنرى محسوب مى شود ولى اگر تكنيك معينى براى ساختش به كار رود ، صنعت خواهد بود.مرز اين دوتنها در خلاقيت است وبه عقيده من موسيقى تنها صنعت نيست بلكه هنر است . » رهبر اركستر ملى، درباره تأثير برگزارى نمايشگاه موسيقى در اقتصاد هنر و شكوفا شدن آن افزود : «اگر برگزار كنندگان درست عمل كنند، فكر مى كنم در شرايط فعلى كه حتى مردم شكل سازها را نمى شناسند، مى تواند تأثيرگذار باشد.» وى ادامه داد:«متأسفانه جوانان ما از فرهنگ موسيقايى و شناختن سازها محرومند و اين نمايشگاه قدم خوبى در اين زمينه خواهد بود.» فخرالدينى درباره وضعيت موسيقى ايران در بازارهاى جهانى گفت : «رشد حضور موسيقى ايران در بازارهاى جهانى به بازاريابى و ايجاد غرفه هايى در مراكز هنرى شهرهاى مهم دنيا نياز دارد كه متأسفانه جايش خالى است. ما حتى غرفه فروش آثار صوتى خودمان را در يك شهر معتبر اروپايى نداريم و اين خود بى توجهى است كه به اين هنر خوب مى شود.» وى در خصوص نبود موسيقى در سبد مصرفى خانواده ها گفت: «متأسفانه هم تيراژ كتاب و هم آثار صوتى در ايران پايين است. مردم ما براى يك غذاى خوب كه نيم ساعت از آن لذت مى برند پول هاى زياد خرج مى كنند ولى براى يك CD سه هزار تومانى حاضر نيستند پول بدهند.در صورتى كه مى توانند ازشنيدن آن به جاى نيم ساعت سالها لذت ببرند.» وى با بيان اينكه هنرمند بايد الگوى جامعه خودش باشد،اظهار داشت : «بايد به هنرمندان بها و ارزش داد و آنها

آيينه هنر: جوايز بايد بتواند تأثير شگرفى در زندگى نويسندگان ايجاد كنند، ما بايد به جاى دادن پنج جايزه به پنج نفر، يك جايزه خوب به يك نفر بدهيم. حسين فتاحى؛ داستان نويس؛ گفت: «جوايز بايد بتواند تأثير شگرفى در زندگى نويسندگان ايجاد كنند، همانند كشورهاى اروپايى كه نويسنده آرزو دارد كه جايزه را صيد كند، ما بايد به جاى دادن پنج جايزه به پنج نفر، يك جايزه خوب به يك نفر بدهيم.» وى در ادامه تصريح كرد: «جشنواره يعنى توجه، هرچه اين توجهات بيشتر باشد مطمئنا به نفع ادبيات دفاع مقدس خواهد بود؛ فقط نبايد از ايده اصلى دور شويم و آن هم سهيم كردن نويسندگان در برگزارى جشنواره هاست.» وى همچنين تأكيد كرد: «بعضى از مسئولان در بعضى از مواقع اعلام مى كنند كه برگزارى جشنواره ها خيلى آسان است كه اين موضع گيرى سبب كم اهميت شدن جشنواره مى شود.» اين نويسنده به ستاد خبرى دومين جشنواره داستان دفاع مقدس گفت: «اگر نگاهى به سال هاى نه چندان دور بياندازيم، در مى يابيم كه در دهه ۶۰ و ۷۰ آثار قابل توجهى چه از نظر كمى و كيفى وارد بازار مى شد، اما اكنون اين اتفاق رخ نمى دهد.» وى افزود: «شايد از دلايل توليد كم داستان دفاع مقدس كمبود وقت آزاد براى نويسنده ها باشد، چون امروز نويسندگان چند شغله هستند و به صورت حرفه اى قلم نمى زدند.» اين نويسنده با بيان اين مطلب كه نويسندگان در موقع نوشتن به هيچ وجه به جايزه فكر نمى كنند، درباره ارزش مادى جوايز گفت: «كسى نمى تواند ادعا كند كه جوايز مهم نيست، ولى در اصل بايد گفت كه جايزه ها هدف نيستند و نويسنده به دنبال جايزه نيست.» وى بيان داشت: «از كارهاى نادر و محدود و خوب در عرصه دفاع مقدس كه بگذريم، در مجموع  داستان كوتاه دفاع مقدس روندى رو به رشد نداشته است. علتش را هم در يك بررسى عميق از نويسندگان بايد پرسيد و از آنان بايد خواست كه بگويند چرا اين قدر كم كار شده اند، قرار نيست قلمى كه پخته تر شده كم  كار نيز شود.»

مقامات دولت روسيه از برگزارى يك نمايشگاه بزرگ هنرهاى فرانسه و روسيه در انگلستان جلوگيرى كردند. به گزارش خبرگزارى دانشجويان، پس از طرح برخى ادعاها مبنى بر آنكه انگليس نمى تواند بازگشت تابلوهاى نقاشى روسيه را به اين كشور تضمين كند، وزارت فرهنگ روسيه اعلام كرد اين نمايشگاه  در لندن برگزار نخواهد شد، مگر آنكه دولت انگليس اقدامات بيشترى براى حفاظت قانونى از اين تابلوها انجام دهد. اين مجموعه از آثار هنرى كه قرار بود ماه ژانويه در آكادمى هنرهاى سلطنتى انگليس به نمايش درآيند، شامل ۱۲۰ تابلوى نقاشى  است كه از سوى هنرمندانى چون «ون گوگ»، «ماتيس» و ديگر امپرسيونيست ها و پست امپرسيونيست ها خلق شده اند. اين نمايشگاه كه آثارى متعلق به موزه «هرميتاژ سن پترزبورگ» و موزه هنرهاى زيباى پوشكين در مسكو را دربر دارد، هم اكنون در دوسلدورف آلمان درحال برگزارى است.

آيينه هنر: نقد و بررسى «فرهنگنامه تاريخى»، «نقش جهان بينى توحيدى در اشعار پروين اعتصامى»، بررسى رمان «پاك كن ها»، نقد كتاب «سفر به سلامت» و نقد و بررسى «فرهنگ آثار» موضوع برنامه هاى روزهاى دوم تا پنجم دى در سراى اهل قلم است. سيد محمد برهانى، حسين عليزاده، حكيمه دبيران و سيد حسن شهرستانى فردا يكشنبه دوم دى از ساعت ۳۰/۱۶ الى ۱۸ با موضوع «جهان بينى توحيدى در شعر پروين اعتصامى» سخنرانى مى كنند. همچنين محمدرضا حسينى بهشتى، بهمن پازوكى، على اصغر مصلح، رضا داورى اردكانى و ماريا ناصر سخنرانان روز دوشنبه هستند كه از ساعت ۱۶ الى ۱۸ در كافه نقد سراى اهل قلم به «بررسى و نقد فرهنگنامه تاريخى مفاهيم فلسفه» خواهند پرداخت. بابك معين، غلامرضا ذاتى على يان و احسان عباسلو روز سه شنبه چهارم دى از ساعت ۳۰/۱۶ در كافه نقد به بررسى رمان «پاك كن ها» مى پردازند. «نقد و بررسى فرهنگ آثار» نيز موضوع سخنرانى روز چهارشنبه پنجم دى ماه است كه نورا... مرادى، رضا سيدحسينى، آل داود و كامران فانى درباره آن از ساعت ۱۶ الى ۱۸ صحبت مى كنند. در اين روز و از ساعت ۱۶ (در سالن كنفرانس) عليرضا سجادپور، وحيد جليلى و رضا رسولى درباره «نقد و بررسى كتاب سفر به سلامت» صحبت مى كنند. علاقه مندان مى توانند در روزهاى ياد شده به خيابان انقلاب، خيابان فلسطين جنوبى، كوچه خواجه نصير، شماره ۱۰ مراجعه كنند.

آيينه هنر: معاونت آموزشى حوزه هنرى سازمان تبليغات اسلامى همايش ملى «مظلوميت فرهنگ؛ علل و راهكارها» را ارديبهشت ماه ۸۷ برگزار مى كند. حوزه هنرى اعلام كرد كليه استادان، پژوهشگران، مديران فرهنگى و صاحبنظران مى توانند مقالات خود را با موضوع علل و راهكارهاى مظلوميت فرهنگ به دبيرخانه اين همايش ارسال كنند. از مهمترين محورها و موضوع هاى اين همايش مى توان به آسيب شناسى مبانى تئوريك سياست هاى فرهنگى نظام جمهورى اسلامى، بررسى راهبردها و راهكارهاى تحقق اهداف فرهنگى نظام جمهورى اسلامى بر مبناى سند چشم انداز ۲۰ ساله، بررسى فرآيند سياستگذارى در بخش فرهنگ و نقش آن در بروز مظلوميت فرهنگ و ارائه الگوى مناسب اشاره كرد. معاونت آموزش حوزه هنرى از عموم علاقمندان دعوت كرده مقالات خود را حداكثر تا ۲۸ اسفندماه امسال به دبيرخانه همايش يا پايگاه اينترنتى معاونت آموزش و پژوهش حوزه هنرى به نشانى www.mazloumiyat.com ارسال كنند. دبيرخانه همايش در تقاطع خيابان هاى حافظ و سميه، طبقه دوم، معاونت آموزشى حوزه هنرى واقع است.

قطب الدين صادقى با گلايه از اينكه جلو فعاليت هاى تئاترى وى گرفته شده، از توقيف هفت نمايش خود در حدود دو سال اخير به عنوان دليل روشن اين موضوع نام برد. صادقى درباره آخرين فعاليت هاى نمايشى خود به مهر گفت: «از دو سال پيش تاكنون موفق به اجراى نمايش نشده ام و در حال حاضر جز تدريس فعاليت تئاترى ديگرى ندارم. عكس يادگارى، مده آ، نبرد، يادگار زريران، قصه شاه سليم بازى، كافكا با من سخن بگو و درود صد افلياى عاشق را براى كار ارائه كردم كه هر كدام در مرحله اى رد يا متوقف شد.» وى ادامه داد: «نمايش هاى مده آ و نبرد كه از نوشته هاى هايمر مولر نمايشنامه نويس آلمانى است را خودم ترجمه كردم و بر اساس توافق با مدير تالار مولوى قرار بر اجراى آن بود، اما پس از مدتى كه از تمرين نمايش گذشت به من اطلاع دادند اجازه ادامه فعاليت نداريم.» اين كارگردان و نمايشنامه نويس با اشاره به ديگر آثار توقيفى خود اعلام كرد: «براى اجراى نمايش كافكا با من سخن بگو گفتگوهاى لازم با مدير خانه تئاتر براى اجراى اثر در خانه نمايش صورت گرفت كه با وجود بستن قرارداد و انجام كارهاى ادارى به من اطلاع داده شد كه حق بر صحنه بردن اين نمايش را ندارم.»

آيينه هنر: دوره جديد نمايشنامه خوانى «مرورى بر تاريخ ادبيات نمايشى ايران» با مرور نمايشنامه هاى سال هاى «۱۳۰۰ به بعد» از دى ماه سال جارى ادامه مى يابد. بعد از برگزارى دوره نخست نمايشنامه خوانى «مرورى بر تاريخ ادبيات نمايشى ايران» كه اختصاص به روخوانى آثار دوره مشروطه به بعد داشت، قرار است دوره زمستانى اين جلسات دى ماه سال جارى در باشگاه دانشجويان دانشگاه تهران برگزار شود. در اين جلسات نمايشنامه خوانى كه با همكارى كانون نمايش دانشگاه تهران و گروه هنرى ميتوس برگزار مى شود تا كنون نمايشنامه هايى چون «ملا ابراهيم خليل كيمياگر»، «زمان خان بروجردى»، «حكام جديد حكام قديم» «سرگذشت يك روزنامه نگار» ، «طبيب اجبارى» ، «بقال بازى در حضور» ، «تياتر ضحاك» ، «اپرت بچه گدا»،«دكتر نيكوكار»،«ايران رستاخيز سلاطين جديد» ، «سرگذشت يك پروانه» «جعفرخان از فرنگ آمد» ، «ايرانى بازى» و... از نويسندگانى چون مشير همايون، حسن مقدم، ميرزا آقا تبريزى، آخوندزاده و... روخوانى شدند.

انجمن نويسندگان تركيه به يابنده اولين كتاب گرامر تركى كه حدود هزار سال پيش توسط كاشغرلى محمود - زبان شناس مطرح قرن يازدهم - نوشته شده، هزار سكه طلا جايزه مى دهد. به گزارش مهر، اين كتاب با عنوان «نحو در زبان تركى» علاوه بر اينكه دستور زبان تركى را كاملا شرح داده، تاريخ زبانهاى كهن و زنده دنيا را هم به تفصيل و با شواهدى مستدل توضيح داده است. اين كتاب كه به منظور آموزش زبان تركى به اعراب نوشته بود، پس از چند سال از نگارش در شهر كابل افغانستان مفقود شد و هنوز هيچ اثرى از آن نيست. از اين رو انجمن نويسندگان تركيه با انتشار اطلاعيه اى، براى يابنده اين كتاب ۱۰۰۰ سكه طلاى جمهورى جايزه تعيين كرد. زمان تولد كاشغرلى محمود دقيقا مشخص نيست. گويا سال ۲۰۰۸ را هزارمين سال تولد او ناميده اند اما برخى روايتها از تولد او در سال ۱۰۰۵ حكايت مى كند.

جامعه ادبى «ايووا» آمريكا در تلاش است تا موافقت سازمان يونسكو را براى نامگذارى اين شهر به عنوان دومين «شهر ادبيات» جهان جلب كند. به گزارش ايسنا، مقامات دانشگاه ايووا و مسئولان اين شهر متن تقاضاى خود را براى سازمان علمى، فرهنگى و آموزشى سازمان ملل (يونسكو) خواهند فرستاد. هم اكنون «ادينبورگ» اسكاتلند به عنوان پايتخت ادبى جهان مطرح است و در صورت موافقت يونسكو،  براى دومين بار در جهان و براى اولين بار در آمريكا، شهر ادبيات ايجاد مى شود.

ترى پراتچت؛ نويسنده مشهور انگليسى؛ اعلام كرده كه عليرغم ابتلا به بيمارى آلزايمر آخرين رمان ناتمام خود را به پايان خواهد رسانيد. به گزارش باشگاه خبرنگاران، اين نويسنده ۵۹ ساله از سال هاى دهه ۹۰ در ليست نويسندگان پرفروش كشور انگلستان قرار گرفت. وى علاوه بر كشور زادگاه خود در ديگر كشورهاى دنيا نيز شناخته شده تا آنجا كه آثار آن به ۳۳ زبان دنيا ترجمه شده اند و ۴۵ ميليون نسخه فروش داشته اند. جديدترين رمان پراتچت با نام ملت در سال ۲۰۰۸ ميلادى انتشار مى يابد.

تابلوى نقاشى «پابلو پيكاسو» از موزه  هنرى سائوپائولو برزيل به سرقت رفت. به گزارش ايسنا، سارقان به موزه هنرى سائوپائولو وارد شده و علاوه بر نقاشى پيكاسو، آثارى از «كانديدو پورتينارى»، از معروف ترين نقاشان برزيل را به سرقت بردند. اثر دزديده شده پيكاسو، «پرتره سوزان بلوچ» نام دارد كه در سال ۱۹۰۴ توسط پيكاسو خلق شده و يكى از گران بهاترين آثار اين موزه محسوب مى شد. بنا بر اعلام، تابلوى «e Lavrador De Caf O» متعلق به «كانديدو پورتينارى» برزيلى نيز ديگر اثر ارزشمند به سرقت رفته است. اين تابلو در سال ۱۹۳۹ كشيده شد.