Abrar Newspaper

چهل و پنج سال پيش وقتى مرحوم والدم كه از علماء و مراجع و مدرسين بزرگ حوزه علميه قم و تهران بود اسم مرا در دبستان محمدى اسلامى واقع در سه راه سيروس آن روز و چهارراه شهيد مصطفى خمينى نوشت با شش سال سن چهره جدى و مصمم پيرمردى را ديدم كه رئيس دبستان بود و بعدها فهميدم كه نام او مرحوم جاراللهى بود كه از پيشكسوتان تعليم و تربيت و فرهيختگان آن روز بود. مدرسه محمدى آن روزها در كوچه سرچمبك يا سرچنبك بود و ملك آن متعلق به خانواده اى بزرگ و شناخته شده در تهران بود كه خاندان كبيرى نام داشتند. اين مدرسه روبروى يكى از مدارس و حوزه هاى علميه تهران بود كه مرحوم والد متولى و مسئول و مدرس آن بود و سردر آن با معمارى خاص خودش با كاشيكارى هاى قديمى نوشته شده بود :«مدرسه قنبرعلى خان» پدرم جدا از اين مدرسه در مدرسه حاج ابوالحسن كه بالاتر از امامزاده يحيى بود و نيز مدرسه خان مروى نيز بعد از مرحوم آيت الله العظمى آشتيانى مسئوليت داشت و مدرس بود. منزل ما ابتدا در كوچه كاشى ها نزديك حمام غرقانى ها بود و بعدها به بازارچه نائب السلطنه نقل مكان كرديم. تهرانى هاى قديمى خيابان بوذرجمهرى و سه راه سيروس و سرپولك را مى شناختند و مسجد سرپولك كه به نام مرحوم آيت الله سيد عبدالله بهبهانى و بعدها فرزندشان آيت الله سيد محمد بهبهانى معروف شده بود و والد اينجانب چهل و اندى سال در آن مسجد اقامه جماعت مى كرد ،اين مقدمه را بهانه اى قرار دادم تا درباره شخصيت كم نظير و روحانى بى بديل مرحوم آيت الله حاج شيخ احمد مجتهدى تهرانى چند سطرى بنويسم. بعد از دو سال كه در مدرسه محمدى اول و دوم ابتدايى را پشت سر گذاشتم مرحوم اسمعيل شمس زاده حقير كه از معلمان اخلاق و تعليم و تربيت و انسانى مهذب بود. مديريت مدرسه را عهده دار شد و هم او كه متولى امامزاده يحيى بود دانش آموزان را به ديدار عالمى كه منزلش روبروى در امامزاده بود و در خانه اش به روى علما و طلاب و همه اقشار باز بود ،برد. مرحوم آيت الله حاج شيخ زين العابدين سرخه اى كه از چهره هاى خدوم و از علماى عامل بود در قد و اندازه اى كه ما بفهميم نصيحت كرد و دست آخر روبه مرحوم شمس زاده كرد و گفت:بچه هاى با استعداد را خدمت حاج شيخ احمد مجتهدى ببريد. آن روز شايد بيشتر دانش آموزان اين اسم برايشان ناآشنا واشاره آيت الله سرخه اى را درك نكردند بعدها وقتى كلاس پنجم يا ششم بودم و جامع المقدمات را نزد پدرم آموخته بودم روزى دست مرا گرفت و چند ده متر آن طرف تر از خانه مان مقابل مسجدى برد و به من گفت برو و وقتى ابهام و سؤال را درصورت من ديد گفت با آقاى مجتهدى صحبت كرده ام كه تو را بپذيرد و درس عربى را ادامه بدهى آن وقت ها كوچه حمام قبله و نيز كوچه حمام خانم را كه طى مى كردى به مسجد و مدرسه اى كه نام (آقا) يا ميرزا محمدجعفر نام داشت مى رسيديم كه بعد از مدت كمى به مسجد و مدرسه آقاى مجتهدى معروف شد، من كه خودم روحانى زاده و سيدزاده و آشنا با محافل علما و روحانيون بودم به محض روبرو شدن با مرحوم آيت الله مجتهدى چنان مجذوب چهره زيبا، دوست داشتنى و مهربان با قدى رشيد و در عين حال مصمم روبرو شدم كه با آن سن و سال شايد در خيالم ياد امامان معصوم و اولياء خدا افتادم جذبه و نورانيت واقعى اين روحانى چنانم كرد كه بعد از سلام به ايشان و شنيدن عليكم السلام با تبسم شيرين ايشان تا امروز هم بدون اغراق حلاوت و شيرينى و نورانيت و معنويت به ياد ماندنى آن روز را هرگز فراموش نكردم. ايشان مرا به يكى از طلاب معرفى كرد و رو به من كرد وفرمود آسيد محمد اگر مى خواهى مثل پدرت باشى و عالم شوى به حرف هاى آقا گوش كن (اشاره ايشان به آن روحانى بود كه قرار شد به من درس بدهد) متأسفانه بيمارى سنگ كليه كه از همان ايام گريبان مرا گرفت و تا ۱۵ سال بعد همراه من بود اين توفيق را از من سلب كرد كه بتوانم با حضور مستمر در مدرسه و مسجد ،محضر آن عالم و مدرس بزرگ را بيشتر درك كنم اما به لحاظ نزديكى محل سكونت با مدرسه و مسجد آيت الله مجتهدى علاوه برحضور در مقاطع مختلف در پاى وعظ و خطابه ايشان اكثر اوقات زير بازارچه نائب السلطنه يا كوچه حمام قبله و يا منزل ايشان در خيابان ۱۵ خرداد توفيق زيارت و ديدار چهره منور اين عالم را كه جداً انسان را ميخكوب و مجذوب خودش مى كرد، مى ديدم، شايد نويسنده اين سطور درميان هزاران هزار انسان خداجوى و طلاب و علما بزرگوار ضعيف ترين و نارساترين موضوع در معرفى اين روحانى بزرگوار باشد ولى به جرات مى توان گفت: تغذيه حوزه هاى علميه قم، مشهد، نجف اشرف و ديگر حوزه ها از طلاب متقى، با سواد و نورانى بيشتر از شاگردان و طلاب حوزه علميه مرحوم مجتهدى بود. حضرتش نقل مى كرد كه روزى در محضر حضرت آيت الله العظمى بهجت من باب مطايبه و مزاح عرض كردم آقا، اينجانب عملى را انجام مى دهم كه شما تكليف مرا در اين خصوص مشخص كنيد و وقتى با پرسش حضرت آقاى بهجت روبرو مى شوند آيت الله مجتهدى عرض مى كند اينجانب والد يا والدين بعضى جوانان را از فرزندانشان جدا مى كنم يا اصطلاحا مى ربايم يعنى جوانان مستعد و متدين آنها را جذب حوزه علميه و طلبگى مى كنم! و بعد با تبسم آن مرجع تقليد بزرگ روبرو مى شوند كه مى فرمايند: اشكال ندارد همين عمل را ادامه بدهيد! اغراق نيست اگر بگويم اكثر مجتهدين طلاب فاضل در حوزه هاى مختلف علميه مديون و مرهون اين استاد گرامى و حوزه هاى ايشان هستند، تواضع، فروتنى، رسيدگى به محرومين ، دستگيرى از بيچارگان ،بسط و گسترش كمى و كيفى حوزه علميه تهران و شناسايى صحيح و درست و به هدف زدن در جذب طلاب جوان كه بعدها ستاره هاى درخشان از علم و جهاد و ايثارگرى شدند يكى از معجزات و نبوغ اين عالم عامل و اين زاهد عارف بود. قطعا نه تهران و نه ايران و حوزه هاى علميه ديگر چنين شخصيتى را نخواهد ديد.
صبر بسيار ببايد پدر پير فلك را تا دگر مادر گيتى چو تو فرزند بزايد اكنون دهه اول محرم است و همه به ياد دارند كه آن عالم فرزانه با برگزارى مراسم عزادارى در بيت خويش و گريه و اندوه و برداشتن عمامه از سر و سينه زدن چگونه در غم سيد و سالار شهيدان حضرت حسين بن على عليه السلام وابوالفضل العباس مى گريست و ساعت ها در كنار در حسينيه اش در منزل ايستاده، يا نشسته پذيراى سوگواران و عزاداران حسينى بود. اينجانب و قلم ضعيف من عاجز است كه ذره اى از انبوه حسنات آن عالم بزرگ را ترسيم كند و بنويسد اكنون آيت الله مجتهدى ميهمان حق است و به ديدار او رفته و آنچه را كه در دنيا آرزو مى كرد به دست آورده و آن ديدار چهره هاى نورانى پيامبراكرم(ص) و اميرالمومنين على عليه السلام و فرزندان اوست.
آجرك الله يا بقية الله