|
|
|
|
|
نگاهى به زندگى هنرى گوستاو كليمت، نقاش اتريشى
|
|
صابر امامى:
|
|
مهدى شمسايى، كارگردان تئاتر:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
نگاهى به زندگى هنرى گوستاو كليمت، نقاش اتريشى
روحى لطيف، خالق نقاشى هاى بزرگ
|
|
|
آيينه هنر: از نقاشان هنر جديد كه توانست به شيوه اى هنرمندانه گرافيك، تصويرسازى و نقاشى را با يكديگر ادغام نمايد و سبك منحصر به فرد خود را بوجود آورد «گوستاو كليمت» نقاش اتريشى است. گوستاو كليمت، در سال ۱۸۶۲ در وينا اتريش در خانواده اى فقير متولد شد. پدرش صنعتگر بود و از همين رو وى به همراه دو برادرش در مدرسه هنرهاى صناعى وينا مشغول به تحصيل شد تا حرفه پدر را ادامه دهد. اين مدرسه، نمونه كوچكى از آكادمى هنرهاى تجسمى وينا بود كه براى خانواده هاى فقير ساخته شده بود. گوستاو توانست در دو رشته نظرى كه به مرور تاريخچه هنر مى پرداخت و نيز بخش عملى در حيطه هنرهاى دستى مقام اول مدرسه را بدست آورد و جواز حضور در آكادمى هنرهاى تجسمى وينا را گرفت. اوج خلاقيت او در سن بيست سالگى با خلق تابلوهاى نقاشى در ابعاد بزرگ و به شيوه دكوراتيو (تزئين) نمود يافت. وى در ابتدا از امپرسيونيستها و نيز هنر ژاپن تأثير گرفت و براى مدتى تحت تأثير نقاشى هاى ون گوگ قلم مى زد. سپس تأثير شديدى از شيوه سمبوليسم گرفت و نقاشيهايش را با تفكر نه چندان فلسفى عميق به صورت تمثيلى خلق نمود. در آغاز قرن بيستم، نقاشان آلمانى و اتريشى از هر حيث آماده پذيرش تأثيرات نوين و جنبش هاى تازه بودند و از همين رو خيلى سريع شكل ها و برنامه هاى جنبش هنر نو را كه در طى روابط فرهنگى با انگلستان با آن آشنا شده بودند را پذيرا شدند. ظاهراً تصور نگاه نوينى به هنر و صنعت، در كنار هم براى آلمانى ها و اتريشى ها جذابيت فراوان داشت. سبك تازه، تحت نام «سبك جوان» [آرت نوو] تبديل به شيوه اى همه پسند و ملى شد كه خلاء ذهنى هنرمندان را مى پوشاند. در اين شيوه توجه به تمام رشته هاى هنرهاى تجسمى در كنار يكديگر براى خلق اثر مورد توجه هنرمند بود. گوستاو كليمت را مى توان نماينده اوج نوآورى در جنبش «سبك جوان» هنر اتريش و نيز آلمان در زمينه نقاشى و هنرهاى تزئينى قلمداد كرد. كليمت، با نگاه ويژه به عناصر فرم، نقش و موتيف كوشيد تا راهى تازه در بيان نقاشى بيابد. موضوعات اصلى نقاشى هاى وى با تزئينات و ريزه پردازى هاى زيادى به شكل بافت در پس زمينه آذين شده اند. علاقه او به آثار انتزاعى و نمادگرايانه تا پايان عمر همراهش بود. كليمت هنرمندى با روحى لطيف بود. مرگ مادرش تأثير عميقى بر وى گذاشت و پس از آن بسيارى از آثارش را به ياد او بر بوم نقش زد. كارهايش با انسانهاى به خواب رفته و نقش مايه هاى رنگارنگ، همگى زيبا و جذابند و همچنان در حراجى هاى بزرگ هنرى از محبوبيت فراوانى برخوردارند. از جمله آثار معروف وى مى توان به پرتره «اليزابت باخفن» و «مرگ و زندگى» اشاره كرد.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
صابر امامى:
گسترش زبان و فرهنگ فارسى به شكل شايسته انجام نمى شود
|
|
|
صابر امامى گفت: «گسترش زبان و فرهنگ فارسى به صورت شايسته شكل نمى گيرد.» اين شاعر و استاد دانشگاه در گفت وگو با ايسنا با بيان اين مطلب افزود: «اين درست نيست كه بگوييم ارسال پيام هاى كوتاه، چت كردن و امكاناتى از اين قبيل، خط و زبان ما را تهديد مى كند؛ ولى در اين مورد كار اساسى انجام ندهيم.» او مجهز كردن سيستم ارتباطى پست، تلگراف و اينترنت به سيستم هاى فارسى نويس را راه حلى براى اين موضوع دانست و گفت: «بايد متخصصان به يك سرى سيستم ها و دستورها مجهز شوند كه از زبان و املاى فارسى استفاده شود؛ لذا با اين روش مى توان خط و زبان فارسى را مورد حمايت قرار داد.» اين شاعر سپس اظهار كرد: «مهجور واقع شدن نويسندگان، منتقدان، انديشمندان، فيلسوفان و متخصصان و نبود حمايت از آن ها از جمله دلايل كم توجهى به زبان فارسى است.» امامى گفت: «زبان فارسى هيچ گاه مورد بى مهرى قرار نگرفته، ايرانيان زبان فارسى را دوست دارند و نسبت به آن از خود تعصب نشان مى دهند و حتى در راستاى تأكيد بر زنده باقى ماندن زبان فارسى، بخشنامه صادر مى كنيم.» اين نويسنده افزود: «نويسندگان و شاعران وسيله ترميم و مجهز كردن زبان اند. وقتى اديب، زبان شناس و حتى يك عالم دينى به فارسى بنويسد، به افزايش توانايى ها، فهم و بلاغت يك فرهنگ كمك مى كند. اين شاعران و نويسندگان هستند كه زبان را پربار، مجهز و ترميم مى كنند، قسمت هاى پوسيده آن را دور مى ريزند و بخش هاى جديدى وارد زبان مى كنند.»
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مهدى شمسايى، كارگردان تئاتر:
هنر بايد جلوتر از مخاطب حركت كند
|
|
|
تئاترهاى دينى و قرآنى از ساير تئاترها جدا نيستند. مهدى شمسايى؛ كارگردان تئاتر؛ در گفتگو با خبرگزارى قرآنى در پاسخ به اين پرسش كه آيا مى توان ژانرى خاص به تئاتر مذهبى و قرآنى اختصاص داد، گفت: «به نظر من در هر تئاتر يا نمايشى اگر تلاش شود كه از لايه هاى بيرونى متن عبور كرده و به لايه هاى زيرين رسيدگى شود يك تئاتر مذهبى شكل گرفته است. وى ادامه داد: «به اعتقاد من تئاترهاى دينى از ساير تئاترها جدا نيستند، زيرا مذهب و دين جزئى از فطرت انسان هاست و طبعا مباحثى كه در تئاتر مطرح مى شود از آنجايى كه با فطرت شخصيت ها سر و كار دارد بنابراين داراى محتواى دينى و مذهبى است.» وى ادامه داد: «فرهنگ مخاطب از مسائل بسيار مهم است، يكى از مشكلاتى كه امروزه با آن مواجهيم اين است كه هرگز مخاطب را به نقد نمى گيريم و همواره به گونه اى رفتار مى كنيم كه هر آنچه مد نظر مخاطب است فراهم شده و در اختيارش قرار گيرد، در حالى كه وظيفه هنر اين نيست، اصولا وظيفه هنر اين است كه همواره يك پيشگام فرهنگى نسبت به مخاطبش باشد، يعنى هميشه بايد جلوتر از مخاطب حركت كند.» اين نويسنده افزود: «على رغم اينكه ممكن است نگاه مخاطب به تئاتر دينى آن گونه نباشد كه مد نظر ما است ولى ما اين وظيفه را داريم كه كمك كنيم تا ديد مخاطب به سمت و سوى درست هدايت شود و سپس به درجه اى برسد كه توانايى دريافت بعد دينى آثار هنرى را داشته باشد و در نهايت سبب شود كه اين گونه كارها جايگاه خود را بيابند.»
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
«بانگ آزادى» در تجليل از پديدآورندگان سرودهاى انقلاب
|
|
|
آيينه هنر: معاونت هنرى سازمان فرهنگى هنرى شهردارى تهران به مناسبت دهه مبارك فجر، ازتعدادى پديدآورندگان موسيقى و سرود انقلاب تقدير مى كند. سيدعباس سجادى؛ مديريت امور موسيقى اين سازمان؛ گفت: «طى آيين بانگ آزادى كه به همت نغمه شهر وابسته به معاونت هنرى سازمان فردا، جمعه ۱۹ بهمن ماه در فرهنگسراى هنر برگزار مى شود، تعدادى از پديدآورندگان موسيقى و سرود انقلاب مورد تجليل و تقدير قرار خواهند گرفت.» سجادى در خصوص آيين بانگ آزادى افزود: «در اين آيين ضمن تجليل از حسن رياحى (سازنده سرود ملى جمهورى اسلامى ايران)، محمود بيگلرى پور (سازنده سمفونى انقلاب)، ساعد باقرى (شاعر سرود ملى جمهورى اسلامى)، جمشيد جم( خواننده ترانه يار دبستانى من)، فريدون خشنود ( آهنگساز سرود ايران ايران)، رضا رويگرى(خواننده سرود ايران ايران)، حميد شاهنگيان (آهنگساز سرود خمينى اى امام)، على كردبچه( از رهبران موزيك نظام)، على نعمتى(از رهبران موزيك نظام) هم تقدير خواهد شد و بعضى از آثار انقلابى توسط پديدآورندگان آنها بازخوانى خواهد شد.» آيين بانگ آزادى فردا، ساعت ۱۸ در فرهنگسراى هنر(ارسباران) با حضور جمعى از هنرمندان، تعدادى از مديران شهرى، اعضاى شوراى اسلامى شهر تهران برگزار خواهد شد.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تلاش اندونزى براى پس گرفتن يك سنگ باستانى
دولت اندونزى بحث و مذاكرات جديدى را پيرامون باز گرداندن سنگ يك هزار ساله جاوه اى كه از قرن نوزدهم تا كنون مورد بحث است آغاز كرده است. به گزارش ميراث آريا، اين سنگ كه به «سنگ مينتو» شهرت دارد در سال ۱۸۱۲ توسط يكى از فرماندهان بريتانيايى به «لرد مينتو» اهدا شد و قدمت آن به سال ۹۲۸ پس از ميلاد مى رسد. سخنگوى وزارت فرهنگ اندونزى گفت: «اين سنگ يك اثر تاريخى بسيار مهم است كه اطلاعات ارزشمندى را به همراه دارد.» وى افزود: «اثر مذكور حاوى اطلاعات تاريخى پادشاهى «ماتارام» در مركز جاوا است كه اميدواريم هرچه زودتر به موزه ملى جاكارتا باز گردانده شود.» وى گفت: «از سال ۲۰۰۴ تاكنون براى بازگرداندن اين اثر تلاش بسيارى انجام داده ايم و با اعضاى خانواده اليوت كه معتقدند اين اثر به اجداد آنها اهدا شده مذاكرات بسيارى صورت گرفته است.» وى در ادامه گفت: «در آخرين ملاقات هايى كه با «تيموتى اليوت هفتم» صورت گرفته اميدهايى براى بازگرداندن اين اثر به وجود آمده است.»
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
اتهام سرقت ادبى به نويسنده مرحوم
پرونده اتهام سرقت ادبى « كاميلو خوسه سلا»- نويسنده اسپانيايى برنده نوبل ادبيات- دوباره به جريان افتاد. به گزارش ايسنا، پيش از مرگ «خوسه سلا» كه در سال ۲۰۰۲ درگذشت، اين اتهام مطرح شد كه او قسمت هايى از كتاب پرفروش «عبور از سنت اندرو» خود را از اثرى متعلق به « كارمن فورموسو»- يك نويسنده زن نه چندان معروف- سرقت كرده است. اكنون دادگاهى در بارسلونا دستور داده است تا اين پرونده كه شهرت «سلا» را در سال هاى پايانى حياتش خدشه دار كرد، بار ديگر به جريان بيافتد. اين پرونده براى اولين بار در سال ۲۰۰۱ به جريان افتاد، اما پيش از مرگ «سلا» هرگز به سرانجام نرسيد. در آن زمان، قاضى حكم كرده بود كه «سلا» به سرقت هيچ شخصيت، اثر، صحنه يا واژه اى از كتاب «فورموسو» متهم نيست. «خوسه سلا» يك شخصيت جنجالى بود كه از معروف ترين آثار او از «كندو» و «خانواده پاسكوال دوارت» مى توان نام برد. هيأت داوران آكادمى نوبل، رمان «خانواده پاسكوال دوارت» را محبوب ترين اثر داستانى اسپانيولى زبان پس از «دون كيشوت» «سروانتس» ناميدند.
|
|
|
|
|
|
|
|