استقلال استان خودمختار و جدايى طلب كوزوو در جنوب صربستان خطر بالقوه بروز تنش هاى سياسى و قومى در منطقه بالكان را افزايش خواهد داد. با توجه به اين موضوع كه مرزها در بالكان در بيشتر موارد بر روى خطوط جدايى اقوام مختلف ترسيم شده، شكل گيرى يك كوزووى مستقل با اكثريت آلبانيايى تباران در كنار كشور آلبانى حساسيت برانگيز شده است. مقامات صربستان معتقدند كه جدايى كوزوو مى تواند زمينه ساز طرح تشكيل «آلبانى بزرگ» در منطقه شود و آنها در عين حال عقيده دارند كه يك كوزووى مستقل تبديل به پايگاه نظامى ناتو خواهد شد و از اين وضعيت به ويژه آمريكا سود خواهد برد. به گزارش ايرنا در دوران جنگ هاى دهه نود ميلادى و پس از آن در بالكان با فروپاشى يوگسلاوى سابق شش جمهورى تشكيل دهنده آن در مسير استقلال قرار گرفتند و در مقاطع مختلف زمانى مستقل شدند. يوگسلاوى سابق علاوه بر شش جمهورى شامل دو منطقه خودمختار «كوزوو» و «ووى ودينا» بود. «ووى ودينا» هم اكنون استان شمالى صربستان محسوب مى شود كه جمعيتى مركب از اقوام مختلف به ويژه مجارها دارد، اين استان كه داراى نهادهاى حكومتى خود مى باشد در حيطه حكومت بلگراد قرار دارد. استان خودمختار «كوزوو» از زمان جنگ هاى بالكان در مسير ديگرى قرار گرفت. اين استان صحنه درگيرى ميان اكثريت آلبانيايى تبار ساكن در منطقه و نيروهاى صرب تحت فرماندهى «اسلوبودان ميلوسويچ» رئيس جمهورى اسبق صربستان بود كه در نهايت نيروهاى صرب با فشار نظامى ناتو منطقه را ترك كردند. كوزوو از سال ۱۹۹۹ تحت نظارت سازمان ملل و كنترل امنيتى نيروهاى ناتو قرار دارد و عملا از حاكميت صربستان خارج شده است. طولانى شدن وضعيت متزلزل كوزوو يعنى سرزمينى كه از نظر حقوقى بخشى از صربستان محسوب مى شود اما عملا توسط كشورهاى ديگر اداره مى شود سبب افزايش مطالبات سياسى و دامن زدن به تنش هاى سياسى و قومى در اين منطقه شده است. حدود يكصد هزار صرب كه عمدتا ساكن منطقه شمال كوزوو و در مجاورت صربستان هستند با حمايت مستقيم بلگراد در تعارض شديد با اكثريت آلبانى تبار اين استان قرار گرفته و عملا جدا از يكديگر زندگى مى كنند. از مدت ها پيش بين حكومت صربستان و حكومت موقت كوزوو در سطح بين المللى براى كسب حمايت بيشتر كشورهاى بزرگ از مواضع سياسى خود رقابت هاى سختى وجود داشته است. از يك سو آلبانيايى تباران جدايى طلب كوزوو با حمايت قاطع آمريكا و برخى از كشورهاى اتحاديه اروپا و ناتو جهت برآورده كردن خواسته ديرينه خود يعنى كسب استقلال تلاش هاى زيادى را انجام دادند و از سوى ديگر صربستان با برخوردارى از حمايت روسيه و برخى از كشورهاى اروپايى كوشيده است كه كوزوو را در مرزهاى خود حفظ كند. صربستان تلاش دارد كه از جدايى كوزوو در چارچوب اصول حقوقى،منشور سازمان ملل و قطعنامه ۱۲۴۴ شوراى امنيت جلوگيرى كند. قطعنامه ۱۲۴۴ شوراى امنيت سازمان ملل كه حكومت صربستان از آن به عنوان اهرم حقوقى براى حفظ كوزوو در سرزمين خود استفاده مى كند در پايان بمباران ۷۸ روزه ناتو عليه صربستان در ژوئن ۱۹۹۹ ميلادى صادر شد كه در آن كوزوو جزيى از صربستان شناخته شده است. آمريكا و برخى از كشورهاى قدرتمند اروپايى خواهان پايان دادن به مسأله كوزوو از طريق دادن استقلال به آلبانيايى تباران هستند و در اين چارچوب تا كنون گزينه هاى گوناگونى را مطرح كرده اند. از يك سو «مارتى آهتيسارى» نماينده ويژه دبير كل سازمان ملل در اوايل سال ۲۰۰۷ ميلادى، استقلال با نظارت جامعه بين المللى را براى حل اين مسأله حساس پيشنهاد كرده كه با مخالفت شديد صربستان و تنها حامى بزرگ آن يعنى روسيه روبه رو شد، ولى آمريكا و برخى از كشورهاى بزرگ اتحاديه اروپا اكنون اين طرح را خارج از سازمان ملل اجرا كردند. از سوى ديگر در محافل سياسى جهانى، گزينه ديگرى داير بر تقسيم كوزوو به دو قسمت صرب نشين و آلبانيايى نشين عنوان شده بود. گرچه بلگراد با چنين گزينه اى نيز سخت مخالف است، ولى اين امكان وجود دارد كه سرانجام حكومت بلگراد اين راه حل را بپذيرد. اين موضوع به معناى آن است كه اعلام استقلال كوزوو از سوى پريشتينا به منزله پايان كار نيست و هنوز امكان تغييراتى در مرزهاى جغرافيايى منطقه وجود دارد. در همين حال بسيارى از تحليلگران مسايل بالكان عقيده دارند كه كشورهاى غربى و به ويژه آمريكا در اين ماجرا عمدتا منافع خود را دنبال كرده اند. از جمله «استيون ماير» استاد دانشگاه دفاع ملى در واشنگتن ضمن تأييد اين مطلب مى گويد: در مدت هشت سال گذشته كه مسأله كوزوو در محافل سياسى مطرح بوده جامعه بين الملل براى حل اين مسأله در جهت منافع طرفين هيچ اقدام قاطعى انجام نداده است. وى در گفتگو با رسانه هاى بالكان گفت: قدرت هاى غربى مسئول حل نشدن مسأله كوزوو هستند و طرح هاى پيشنهادى غرب به رهبرى آمريكا براى حل مسأله كوزوو بدون توجه به منافع صربستان و مردم كوزوو در پى گسترش حضور و نفوذ خود در منطقه بوده اند. به عقيده وى، طرح آهتيسارى كه اكنون در حال پياده شدن است عملا نمى تواند بحران منطقه بالكان را خاموش كند، بلكه به آن دامن خواهد زد. وى مى افزايد: اگر آهتيسارى خواهان ايجاد صلح پايدار در كوزوو و يا منطقه بالكان مى بود، بايد كشورهاى غربى را ترغيب مى كرد كه صرب ها و آلبانيايى تباران را به سوى مذاكرات واقعى سوق دهند. اين تحليلگر بيان داشت: متاسفانه در مذاكرات گذشته غربى ها بطور يك جانبه از آلبانيايى تباران حمايت كرده و مانع طى شدن روند عادى مذاكرات شده اند. ماير همچون بسيارى ديگر از تحليلگران امور بالكان معتقد است كه بحران كنونى در اين منطقه در آينده نزديك حل نمى شود، زيرا مسأله مهم منافع كشورهاى بزرگ است و تا زمانى كه قدرت هاى بزرگ نتوانند به تفاهم برسند، آتش در اين منطقه خاموش نخواهد شد.
پيدايش كشورى ديگر
كوزوو در بحبوحه هيجان آلبانيايى تباران خود، خشم اقليت صرب اين استان و آغاز ماموريت اتحاديه اروپا براى كمك به تولد جديدترين كشور جهان، اعلام استقلال كرد. صربستان كه كوزوو را خاستگاه فرهنگ و مذهب خود مى داند به همراه اصلى ترين متحد جهانى خود يعنى روسيه، اعلام كرده است كه هيچگاه استقلال كوزوو را به رسميت نخواهد شناخت. پريشتينا به حمايت واشنگتن، لندن، پاريس و ساير پايتختهاى اروپايى دلگرم است و انتظار دارد استقلال اين كشور نوپا توسط آنها به رسميت شناخته شود. اتحاديه اروپا روز شنبه اعلام كرد كه اعضاى اين اتحاديه بصورت رسمى با تشكيل هيأت قضايى و پليسى ۲۰۰۰ نفره براى كمك به روند استقلال «كوزوو» موافقت كردند. اين هيأت، مسئوليت آموزش و دادن مشاوره به پليس، قضات و مسئولان گمرك كوزوو را به عهده خواهد داشت و در يك دوره انتقالى ۱۲۰ روزه، مسئوليت نظارت بر پليس، تشكيلات قضايى و مدنى كوزوو را از هيأت سازمان ملل تحويل خواهد گرفت. اما «ميلان ايوانوويچ» رهبر صربهاى كوزوو با رد ماموريت اتحاديه اروپا، اعلام كرد كه اين حركت از سوى مردمش تحريم خواهد شد. مخالفان استقلال كوزوو بيم آن دارند كه اين حركت سرمشقى براى ساير جدايى طلبان در اروپا قرار گيرد. به عنوان مثال قبرس يكى از ۶كشور عضو اتحاديه اروپاست كه صراحتا با استقلال كوزوو مخالفت ورزيده است. اسپانيا نيز به دليل وجود اقليتهاى جدايى طلب در قلمرو اين كشور، اعلام كرده است استقلال كوزوو را به رسميت نخواهد شناخت. رومانى، بلغارستان، يونان و اسلواكى نيز از جمله كشورهايى هستند كه يا به علت داشتن مشكلات مشابه با اقليتهاى قلمرو خود، و يا به دليل روابط دوستانه با صرب ها از به رسميت شناختن استقلال كوزوو خوددارى كرده اند. بيش از نود درصد از ساكنين استان كوزوو را آلبانيايى تباران تشكيل مى دهند كه خواهان استقلال و جدا شدن از صربستان هستند. اما حكومت بلگراد با درخواست آنها شديداً مخالف است و تنها خودمختارى آنان درمرزهاى صربستان را مى پذيرد. صربستان با حمايت روسيه در شوراى امنيت با هرگونه استقلال براى اين استان جنوبى خود بشدت مخالف است. در مقابل، آمريكا و چند كشور اروپايى حمايت خودرا از استقلال كوزوو تحت نظارت بين المللى ابراز داشته اند. على رغم موافقت ها و مخالفت ها بايد در انتظار ماند و پيامدهاى سياسى اعلام استقلال اين استان سابق يوگسلاوى و به عبارتى تعيين جغرافياى سياسى جديد در اروپا را شاهد بود.

فرستادگان بوش به افغانستان اصرار دارند شرايط موجود در افغانستان را به صورت شرايطى بهبود يافته و رو به پيشرفت ترسيم كنند. اين در حالى است كه آمار و گزارشات قانونگذاران ناراضى هر دو حزب سياسى فعال در آمريكا كاملا با اين اظهارات تناقض دارد. از طرفى سناتور ريچارد لوگار، يكى از مقامات برجسته حزب جمهورى خواه و رئيس هيأت فرستاده شده، گفته است: من مطمئن نيستم كه برنامه اى براى افغانستان داشته باشم. به گزارش ايسنا به نقل از مجله تايم، تا به حال مساله «جنگ فراموش شده» (افغانستان) تحت الشعاع فعاليت هاى آمريكا در عراق قرار گرفته بود. اما هفته گذشته با انتشار سه گزارش مبنى بر عدم تغيير سياست آمريكا در افغانستان اين كشور در كانون توجهات قرار گرفت و روشن شد مخفى گاه پيشين اسامه بن لادن هنوز در كشورى مملو از مشكلات و درگيرى هاست. بعد از صرف هزينه اى ۲۵ ميليارد دلارى در طول شش سال براى شكست طالبان كه بعد از حمله اوليه آمريكا به افغانستان به شدت تضعيف شده و به مناطق كوهستانى گريخته بودند، اكنون شاهد رشد فزاينده حضور اين شبه نظاميان در مناطق مختلف افغانستان هستيم. طالبان در حال حاضر توانسته اند تعداد بمب گذارى ها و حملات خود را افزايش دهند، همانطور كه شاهد بوديم، اين افراط گرايان در ۱۴ ژانويه موفق به بمب گذارى  در يكى از هتل هاى كابل شدند كه منجر به كشته شدن هشت تن گرديد و همچنين توانسته اند قواى خود را با استفاده از سود سرشار تجارت ترياك تقويت كنند. سال گذشته ۹۳ درصد ترياك جهان در افغانستان توليد شد و اوضاع غير قابل قبول امنيتى در اين كشور منجر به كاهش ۵۰ درصدى سرمايه گذارى هاى خارجى گرديد. علاوه بر اين طالبان، در طول شش سال گذشته سربازان آمريكايى بيشترى را در اين كشور كشته ، از سال ۲۰۰۲ تا سال ۲۰۰۴ به طور ميانگين هر هفته يك سرباز آمريكايى در اين كشور كشته شده و در سال ۲۰۰۷ اين آمار به دو برابر افزايش يافته است. در حقيقت بيش از ۵۰۰ سرباز آمريكايى در «جنگ فراموش شده» كشته شده اند. على رغم حضور ۵۰ هزار سرباز خارجى در افغانستان كه ۲۸ هزار تن ازاين سربازان متعلق به ارتش آمريكاست، پنتاگون فرستاده شدن ۳۲۰۰ سرباز ديگر به افغانستان را در دستور كارى خود قرار داده است. از طرفى بى ميلى كشورهاى ديگر عضو ناتو براى فرستادن نيروى بيشتر به اين كشور آينده متحدان ناتو را تهديد مى كند. بر اساس گزارشات موجود، ناتو در افغانستان پيروز نبوده است. در گزارش اين اتحاديه آمده است: حتى اگر اين واقعيت پذيرفته شود و اقدامات مقتضى فورا انجام گيرد آينده افغانستان آينده اى تاريك و مايوسانه خواهد بود. على رغم اين اخبار و گزارشات نااميد كننده پيغام دولت بوش به كميته امور خارجه سناى آمريكا، مبنى بر بهبود شرايط در افغانستان است! ريچارد بوچر، معاون وزير خارجه آمريكا در امور جنوب و مركز آسيا در سنا گفت: ما شاهد پيشرفت و توسعه در افغانستان هستيم. وى اظهار داشت: در صورتى كه شما پيشرفت هاى ما در راهسازى، آموزش و بهداشت را در كنار يكديگر بگذاريد شاهد خواهيد بود شرايط در افغانستان به طور چشمگيرى تغيير يافته است. وى اضافه كرد: آمريكا و متحدانش در حال عقب راندن طالبان از پايگاه هايشان هستند و تنها راه تهاجمى طالبان حملات انتحارى و منفجر كردن خودشان است! رابرت گيتس مى گويد، ناآرامى ها و حملات اخير در كابل نمايش گروهى است كه در درگيرى هاى سال ۲۰۰۷ از ميان رفته بودند اگر چه خود وى گفته اش را به طور كامل تأييد نكرد. جيمز جونز، ژنرال بازنشسته نيروى دريايى آمريكا كه در يك دوره زمانى به عنوان فرمانده ناتو عمليات ها را در افغانستان سازماندهى مى كرد و همچنين در تهيه دو گزارش انتشار يافته در هفته گذشته همكارى داشته است، اوضاع را در افغانستان ناخوشايند دانست. وى اظهار داشت: سرعت پيشرفت در افغانستان بسيار پايين است و ممكن است منجر به پسرفت شود. جونز هشدار داد مهار توليد ترياك در افغانستان و ايجاد دولتى كه صاحب پليس و دادگاه هايى با قدرت اجرايى باشد هنوز اصلى ترين مشكلات اين كشور است. وى خاطرنشان كرد: تعداد پناهگاه هاى شورشيان نسبت به دو يا سه سال پيش افزايش يافته است.جونز اضافه كرد: مشكلات در افغانستان تنها با راه حل هاى نظامى قابل حل نيست. دموكرات ها بارها اعلام كرده اند كه جنگ عراق منابع مورد نياز براى بهبود اوضاع در افغانستان را به خود اختصاص داده است. اين در حالى است كه سناتور جوزف بايدن، از اعضاى هيأت فرستاده شده به افغانستان اظهار مى دارد ميزان هزينه آمريكا در پنج سال گذشته براى امداد و توسعه در افغانستان تقريباً برابر ميزان هزينه صرف شده در عراق است. دموكرات ايالت «دلاور» گفت: اگر قرار بود كه ما تعداد نيروهايمان را افزايش دهيم بايد اين اقدام را در افغانستان انجام مى گرفت نه عراق. اما بوچر عقيده دارد آمريكا و متحدانش بايستى به طور همزمان به منظور جلوگيرى از گسترش پناهگاه هاى امن تروريست ها مبارزه كنند، پناهگاه هايى كه مى توانند يك يازده سپتامبر ديگر رقم بزنند. وى گفت: شما نمى توانيد از هيچ نقطه اى از سياره خاكى غافل شويد. با اين حال، در رابطه با اين مسائل هم اكنون نوعى آشنا پندارى به وجود مى آيد. در سال گذشته بسيارى از نظاميان و روشنفكران كنگره آمريكا به برنامه بوش براى افزايش سه هزار نفرى سربازان در عراق بد بين بودند. اما بوش على رغم مخالفت ها برنامه خود را عملى كرد و در حال حاضر به نظر مى رسد دولت بوش انتظار دارد، بتواند چنين سناريويى را در مورد افغانستان اجرا كند.