آيينه هنر: نخستين نشانه هاى مشخص ظهور موسيقى در حدود بين النهرين و نزد اقوام سومرى، بابلى و آشورى يافت شده است و قدمت آن به بيش از سه هزار سال پيش از ميلاد مسيح (ع) مى رسد. چين و مصر نيز در همان زمان از موسيقى بهره مى برده اند. در هند در حدود دو هزار سال پيش از ميلاد نيز استفاده از آواز و نواختن ساز در مراسم هاى آئينى رايج بود. در سرزمين فلسطين نيز نشانه هايى از موسيقى از حدود ۱۷۰۰ سال پيش از ميلاد در دست است. در مغرب زمين، يونان در استفاده از موسيقى پيشگام بود. يونانيان نخستين افرادى بودند كه موسيقى را از نظر علمى مورد مطالعه قرار دادند. آنها معمولاً در «پارتنون» يا ديگر معابد خدايانشان گرد هم جمع مى شدند و ضمن شعرخوانى، سازهاى موسيقايى خود را نيز مى نواختند. ايشان خداى موسيقى و هنرهاى زيبا را «آپولون» مى ناميدند و به هر يك از الهه هاى هنرهاى زيبا «موز» مى گفتند. كلمه موسيقى از اين اسم وام گرفته شده است. آنها نت ها را نامگذارى كردند و هر يك از اصوات را به نام يكى از حروف الفبا مى خواندند. در بين يونانيان سيتار و چنگ بسيار رواج داشت و حماسه سرايان بيشتر اشعار خود را با همراهى اين سازها اجرا مى نمودند. نمونه سازهاى موسيقى يونانيان را مى توان در تصاوير منقوش بر روى ظروفى كه از اين تمدن به جاى مانده مشاهده كرد. زمان زمامدارى تيبريوس در رم، مصادف با آغاز موسيقى كليسايى است. اولين فرم موسيقايى در آن زمان «پسالم» نام داشت كه از موسيقى معابد يهودى الهام گرفته شده بود. اين موسيقى منحصر به موسيقى آوازى تلاوت آيات انجيل بود و ساز در آن راه نداشت. در طى چهار قرن اول ميلادى دين مسيح به تدريج در اغلب كشورهاى اروپا رواج يافت و كليساهاى كاتوليك براى جلب بيشتر مردم به اين اماكن، كليسا را مركز هنرهاى مختلف از جمله، نقاشى، پيكرتراشى و نيز موسيقى قرار دادند. در اين زمان موسيقى آوازى در مراسم مذهبى كليساها اجرا گرديد و متن هاى مذهبى همراه با آواز اجرا شدند. در اواخر سده ششم ميلادى پاپ گريگور ششم، كتابى را بر مبناى آوازهاى مذهبى كليسا تدوين كرد كه به نام سرود گرگورين شهرت يافت و در حقيقت منبع موسيقى كليسايى است. سرودهاى گرگورين به زبان لاتين خوانده مى شد و به صورت تك صداى (هموفونى) اجرا مى گشت.با آغاز دوران رنسانس، موسيقيدانان از حدود سنن موسيقى مذهبى خارج شدند و به سمت موسيقى هاى چندصدايى (پوليفونيك) غيرمذهبى گرايش يافتند. ايتاليا بيش از ديگر سرزمين ها تحت تاثير نوزايى هنر موسيقى قرار گرفت. در نظر موسيقيدانان ايتاليايى گوش نواز بودن قطعه موسيقى بيش از اجراى دقيق فنى آن اهميت داشت.در آغاز قرن هفدهم و با پيدايش سبك باروك، موسيقى نيز از اين نهضت بهره خود را برد. سبك باروك در حقيقت انقلابى بود كه بر ضد موسيقى چند صدايى به وجود آمد در اين دوره اپرا اجرا شد و بدين ترتيب باب نوينى در علم موسيقى بازگرديد. اپرا به سه شيوه اجرا مى شد: نخست، «سريا» كه موضوع آن اغلب موضوعات تاريخى بود و غالباً از افسانه هاى يونان و رم اقتباس مى گشت. در «سريا» كليه قسمت ها به آواز خوانده مى شد. «كميك» گونه اى ديگر بود كه با نمايش همراه بود. موضوع اين اپراها غالباً تراژيك بود و خوانندگان اجازه داشتند كه مابين آوازهايشان صحبت كنند. نوع نازل تر اپرا نسبت به دو گونه ديگر، «بوفا» بود كه در آن هيچ صحنه اى بدون موسيقى و آواز نبود. موضوع اين اپرا فكاهى و داستان هاى مسخره آميز بود. باروك در موسيقى با مرگ باخ در سال ۱۷۵۰ خاتمه يافت. باخ را رابط هنر باروك و كلاسيك در موسيقى مى دانند. در قرون وسطى در اروپاى لاتين به اشخاص برجسته اجتماع «كلاس» مى گفتند و به همين جهت موسيقى و ساير هنرهايى كه مخصوص طبقه اشراف بود كلاسيك ناميده مى شد. بعدها در برابر اين واژه از اصطلاح «رمان» براى هنر عاميانه و غيركلاسيك استفاده شد. در هنر كلاسيك آثار مطابق با قواعد و سبك هاى هنرمندان يونان و رم ساخته مى شد. اثرى قابل اين اصطلاح مى شد كه به حد كمال مى رسيد و از قواعد و مقررات منضبطى پيروى كرده و خالى از حشو و زوائد و پيچيدگى باشد. مشهورترين آثار موسيقى كلاسيك مربوط به كلاسيك هاى وين است. بسيارى از آهنگسازان مقيم وين نظير هايدن، موتزارت و بتهوون موفق شدند تا قواعد خاصى را براى موسيقى وضع كنند كه اساس موسيقى نسل هاى آينده باشد. بتهوون رابط موسيقى دوره كلاسيك و رمانتيك است. سبك رمانتيسم در موسيقى زمانى به منصه ظهور رسيد كه برخى از هنرمندان به تدريج از اصول و قوانين موسيقى كلاسيك سرپيچى كردند و براى بيان احساسات خود به قوه تخيل خود اتكا نمودند. از مهمترين خصوصيات موسيقى رمانتيك آزادى فرم است. بسيارى از موسيقيدانان اين مكتب از قبيل شومان، مندلسون و برليوز با ادبيات آشنايى داشتند و به موسيقى توصيفى علاقه نشان مى دادند.محبوبيت سبك رومانتيك در اواخر سده نوزدهم با افول روبه رو شد. با پيدايش جنبش امپرسيونيسم در هنر، موسيقيدانان نيز تحت تاثير اين نگرش تازه در برابر آثار رمانتيك ايستادند. طرفداران اين مكتب معتقد بودند كه آهنگسازان رمانتيك با توصيفات داستانى خود موسيقى را از وظيفه اصلى خود منحرف كرده اند و آن را با افسانه هاى كودكانه آميخته اند. در مكتب موسيقى امپرسيونيستى، اصوات طبيعى همچون جريان آب، دريا و ريزش باران منبع الهام هنرمندان قرار گرفتند. در آغاز قرن بيستم موسيقى معلول عواملى همچون تحولات سياسى، اجتماعى، اقتصادى، علمى و فلسفى قرار گرفت و دستخوش تغييرات بسيارى در زمينه ساخت و اجراى قطعات گرديد. بسيارى از مكاتب آوانگارد در اين سده مجال ظهور يافتند كه شايد بتوان از موسيقى كانكريت و موسيقى الكترونيك به عنوان مشهورترين آنان نام برد. در موسيقى كانكريت صداهاى طبيعت يا سازهاى معمولى به وسيله دستگاه ضبط مى شد و سپس مورد تغيير و دستكارى قرار مى گرفت. در موسيقى الكترونيكى نيز دستگاه هايى ساخته شد كه خود مولد صدا بودند. ساخت افكت هاى موسيقايى به وسيله همين دستگاه هاى مولد صدا امكان پذير است.

آيينه هنر: ويژه نامه ديدار شاعران با رهبر معظم انقلاب (رمضان ۱۳۸۶) با آثار و گفتارى از استاد على معلم، يوسف على  ميرشكاك، اسماعيل حاكمى، محمدرضا سنگرى، محمدكاظم كاظمى و... توسط انتشارات سوره مهر منتشر شد.مصطفى محدثى خراسانى در اول دفتر مى گويد: «برگزارى منسجم نشست ديدار شاعران با مقام معظم رهبرى خصوصاً در يكى دو سال اخير با دقت نظر و جامع نگرى هاى دوستان در مركز آفرينش هاى ادبى حوزه هنرى در كيفيت برگزارى و انتخاب و دعوت از شاعران، اين جلسه را به مرتبه اى رسانده است كه مى توان از فرايند برگزارى آن، نبض شعر معاصر را گرفت و تصويرى روشن از آن را به تماشا نشست.» در اين شماره از شعر مى خوانيم:بيانات رهبر معظم انقلاب در ديدار با شاعران، گفتگوى مصطفى محدثى خراسانى با استاد على معلم دامغانى با عنوان «انقلاب ما را از بلبله بابلى نجات داد.» گفتگوى سعيد بيابانكى با يوسف على ميرشكاك «شعر انقلاب، خرده فرهنگ و شعر آيينى»، «ديدار با مقام معظم رهبرى يك انقلاب فرهنگى است» مهدى محمد حسينى، «ادبيات انقلاب در آكادمى» عباس يكرنگى، «كيان شعر آيينى در زبان فارسى» محمدعلى مجاهدى (پروانه) و...گفتنى است ويژه نامه شعر به صاحب امتيازى حوزه هنرى، مديرمسوولى حسن بنيانيان و سردبيرى محدثى خراسانى با قيمت ۱۲۰۰ تومان در دسترس علاقه مندان قرار دارد.

آيينه هنر: آثار نمايشى ۱۳ مدرس دانشگاه از نيمه دوم اسفند مورد بازبينى هيأت انتخاب يازدهمين جشنواره بين المللى تئاتر دانشگاهى ايران قرار مى گيرند. سعيد هاشمى پور دبير يازدهمين جشنواره بين المللى تئاتر دانشگاهى ايران به ستاد خبرى اين جشنواره گفت: «با پايان مهلت معرفى آثار بخش مدرسان دانشگاه مشخص شد كه ۱۳ تن از مدرسان تئاتر در مرحله بازبينى اين بخش حضور خواهند داشت. اين تعداد رشد آمارى قابل توجهى را نشان مى دهد. از ميان اين نمايش ها ۵ اثر برتر به جشنواره بين المللى تئاتر دانشگاهى ايران راه پيدا مى كنند.» وى ادامه داد: «در بين مدرسانى كه اثر خود را به جشنواره معرفى كرده اند هنرمندانى چون حسن معجونى، على اكبر عليزاد،  خسرو بامداد، افشين خورشيدباخترى، شكوفه ماسورى، حسن ابراهيمى، جعفر برقى كيوان، ميثم زندى، محمدرضا شهبازى، ليلا مقيمى، مسعود موسوى و على اصغر راسخ راد به چشم مى خورند.»

بهترين رمان برنده جايزه بوكر در چهار دهه برگزارى اين جايزه ادبى انتخاب مى شود. به گزارش خبرگزارى دانشجويان، هيأتى از داوران به زودى فهرستى از شش رمان برنده جايزه بوكر را در دوره هاى گذشته انتخاب خواهند كرد، تا از طريق نظرسنجى عمومى، بهترين رمان برنده جايزه  انتخاب شود. پس از آن كه فهرست شش نامزد اوليه در ماه مى از سوى هيأت داوران اعلام شود، از طريق وب سايت جايزه «بوكرمن»، علاقه مندان با شركت در رأى گيرى، برنده نهايى را انتخاب خواهند كرد و برنده عنوان «بهترين رمان برنده بوكر»  ماه جولاى در جشنواره ادبيات لندن معرفى خواهد شد.جايزه بوكر براى اولين بار در آوريل ۱۹۶۹ اعطا شد، كه «پى.اچ. نيوباى» براى رمان «چيزى براى پاسخ دادن» توانست آن را به دست آورد. اين جايزه همچنين در سال هاى ۱۹۷۴ و ۱۹۹۲ به دو رمان اعطا شد. از آثار نويسندگان سرشناس برنده جايزه بوكر به «دريا، دريا» نوشته «آيريس مردوك» (۱۹۷۸) ، «قاتل كور» نوشته «مارگارت آتوود» (۲۰۰۰) ، «كشتى شيندلر» نوشته «توماس كنيلى» (۱۹۸۲) و «بيمار انگليسى» نوشته «مايكل اونداجى» (۱۹۹۲) مى توان اشاره كرد.

ساماندهى اموال موزه رضاعباسى به دليل عدم اختصاص اعتبار سال جارى راكد مانده است. محمدرضا زاهدى،مدير موزه رضاعباسى در مورد ساماندهى اموال موزه به ميراث  خبر گفت: « ساماندهى اوليه انجام شده ولى براى انجام كارى اصولى در مخزن موزه علاوه بر شناسنامه هاى عمومى بايد شناسنامه هاى تخصصى نيز تهيه كنيم كه به اعتبار و بودجه نياز دارد ولى تاكنون بودجه اين كار در سال جارى در اختيار ما قرار نگرفته است.» موزه رضا عباسى، يكى از نخستين موزه هاى آثار هنرى كشور است كه با همت آيدين آغداشلو و جمعى از هنرمندان كشور در سال ۱۳۴۵ در خيابان شريعتى (جاده قديم شميران) گشايش يافت و به ياد نقاش و خوشنويس مشهور دوره صفوى رضا عباسى نام گذارى شد. اين موزه شامل آثار هنرى دوره پيش از تاريخ تا قرن سيزده هجرى است كه در سه تالار با عنوان پيش از اسلام، هنرهاى اسلامى و همچنين نگارگرى و خوشنويسى به نمايش گذاشته شده است.

اميرحسين حريرى، پريسا مقتدى، آشا محرابى و مهدى مكارى كارگردانان سه نمايش تالار مولوى هستند كه از اين هفته در اين مكان اجرا مى شوند. مهدى مكارى، مدير تالار مولوى در گفتگو با سايت ايران تئاتر اعلام كرد: «نمايش هاى مرده هاى بى كفن و دفن به كارگردانى اميرحسين حريرى، خاله ايران به كارگردانى پريسا مقتدى و آشا محرابى و تئاتر بى حيوان با ترجمه شهلا حائرى و كارگردانى من از فردا، يكشنبه، ۵ اسفند، روى صحنه مى روند. نمايش مرده هاى بى كفن و دفن در ساعت ۳۰/،۱۷ خاله ايران ساعت ۱۵/۱۹ و تئاتر بى حيوان ساعت ۳۰/۲۰ اجرا مى شوند.» وى درباره اجراهاى سال آينده تئاتر مولوى گفت: «براى ماه هاى فروردين و ارديبهشت اجراى چند نمايش را در نظر گرفته ايم و در حال بررسى آن هستيم. نمايش هايى از آرش دادگر، شاه پيرى و يك نمايش دانشجويى ديگر در اين فهرست قرار دارند.»

در پى نامگذارى سال ۲۰۰۸ به عنوان سال گفتگوى فرهنگ ها، كميته ملى يونسكو مسابقه داستانى گفتگوى فرهنگ ها را در سوريه برگزار مى كند. به گزارش باشگاه خبرنگاران، مدير آموزش كميته ملى يونسكو در سوريه با اشاره به شرايط برگزارى اين مسابقه گفت: «داستان كوتاه بايد به زبان رسمى كشور شركت كننده باشد و براى نخستين بار نوشته شده و در نشريات ديگر منتشر نشده باشد، همچنين تعداد كلمات داستان كمتر از دو هزار و پانصد لغت نباشد و به مسائل سياسى اجتماعى، اقتصادى و فرهنگى با رويكرد گفتگوى فرهنگ ها در جهان توجه شود.» براساس اين گزارش، شبكه بين المللى گفتگوى فرهنگ هاى اروپا، كميته اى را تشكيل داده كه هر يك از كشورهاى شركت كننده در مسابقه در آن عضو مى شوند.

پليس فرانسه يكى از آثار ژرژ سرو را كه در زمان جنگ جهانى دوم ناپديد شده بود، پيدا كرد. به گزارش باشگاه خبرنگاران، يكى از تابلوهاى رنگ و روغن ژرژ سرو نقاش مطرح فرانسوى قرن ۱۹ ميلادى كه به عنوان استاد سبك تقسيم گرايى در دوره نئو امپرسيونيسم شناخته مى شود، پس از گذشت بيش از ۶۰ سال از ناپديد شدن اش پيدا شد. براساس اين گزارش، اين تابلو كه در زمان اشغال فرانسه به وسيله نيروهاى آلمانى در فاصله دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ ميلادى ناپديد شده بود، با همكارى يكى از كارشناسان اداره مركزى مبارزه با قاچاق كالاهاى فرهنگى فرانسه دراختيار پليس اين كشور قرار گرفت. اين گزارش مى افزايد، اين تابلو كه در قطع كوچكتر از كاغذ A4 و روى چوب نقاشى شده در واقع به عنوان مقدمه اى بر تابلويى در قطع دو در سه متر با همين طرح اثر اين نقاش فرانسوى شناخته مى شود و قيمت پايه آن پنج ميليون يورو ارزيابى شده است.