قديمى ترين نقش برجسته ايرانى كه به «كورانگون» شهرت دارد و در نزديكى نورآباد فارس واقع شده رو به تخريب و نابودى است. در اين نقش برجسته شاه ايلامى روى مارى چنبره زده است و مردانى براى او هدايايى را از پلكانى كه روى صخره كنده شده است، مى آورند.اكنون بخشى از سر هديه آورندگان در اين نقش، با ضربه خرد شده است. نقش برجسته «كورانگون» كه به عنوان قديمى ترين نقش برجسته ايرانى با قدمت ۳۵۰۰ سال تا كنون شناخته شده و در استان فارس و نزديكى نورآباد ممسنى واقع شده است به علت بى توجهى مسئولان سازمان ميراث فرهنگى و دخل و تصرف مردم رو به فرسايش و تخريب است. به گزارش (CHN) نقش برجسته كورانگون در ارتفاعات كوهى به همين نام و در بالاى صخره اى نقش شده است كه در آن يك مراسم آيينى از دوره ايلاميان ديده مى شود. فرسايش بيش از اندازه و بى توجهى، اين نقش برجسته را با مشكل مواجه كرده است. به علت دخل و تصرف از سوى افرادى كه به بالاى اين صخره آمده اند، بخشى از سر هديه آورندگان با ضربه خرد شده است.از اين نقش برجسته هيچ محافظتى نمى شود و ورود به محوطه و نزديك شدن به آن براى عموم آزاد است. اين در حالى است كه مسير نزديك شدن به نقش برجسته به علت صخره اى بودن منطقه از يك نقطه و از شيب كم امكان پذير است و اين موضوع مى تواند حفاظت از آن را ممكن كند.هرتسفلد باستان شناس معروف در سال ۱۹۲۴ م. موفق به كشف اين نقش برجسته شد و آن را به عنوان «نقش كورانگون» معرفى كرد. اين نقش شامل دو رب النوع زن و مرد است كه در ميان پرستندگان (خادمان) خود نشسته اند. اين خدا تاجى شاخ دار بر سر دارد و روى يك مار حلقه زده نشسته و سر مار را در دست چپ دارد و با دست راست ظرفى را گرفته كه از ميان آن فواره آب بيرون مى آيد. سه نفر در سمت راست و دو نفر در سمت چپ با لباس هاى بلند ايستاده اند و ۲۷ نفر هم در مقابل ايشان با لباس هاى كوتاه و دست بسته روى تخته سنگ هاى جداگانه اى حجارى شده اند. اين نقشه برجسته به اواخر هزاره سوم پيش از ميلاد تعلق دارد و طبق كاوش هاى باستان شناسى متعلق به يكى از پرستشگاه هاى ايلامى است و هنر قوم سومر را نمايان مى سازد. متأسفانه اين حجارى فرسايش بسيار يافته و آثار كمى از آن باقى است. «عليرضا عسگرى»، سرپرست كاوش هاى كاخ هخامنشى نورآباد گفت: «اين نقش برجسته به عنوان قديمى ترين نقش برجسته ايرانى شناخته شده است. به همين جهت اهميت زيادى دارد اما رو به فرسايش است.» به گفته وى از سوى ديگر تخريب هاى انسانى نيز در آن اتفاق مى افتد و در صورتى كه اين موضوع بر منوال خود ادامه داشته باشد، چيزى از آن باقى نخواهد ماند. نقش برجسته كورانگون امروز يكى از آثار مهم نقش برجسته جهان است كه به خاطر نمايش يك مراسم آيينى مذهبى، از اهميت دو چندانى نسبت به ديگر نقش برجسته ها برخوردار است.

با پايان يافتن دومين فصل كاوش در محوطه هخامنشى سروان در فهليان نورآباد ممسنى وجود يك مركز حكومتى دوره هخامنشى در اين منطقه محرز شد. به گزارش ايرنا عليرضا عسگرى سرپرست ايرانى هيأت مشترك ايران و استراليا با اعلام اين خبر كشف بنايى به مساحت ۱۵۰۰متر مربع با ۱۴متر ارتفاع كه حاكى از شكوه اين اثر است را مهمترين دستاورد پژوهشى فصل دوم كاوش برشمرد. ايوانى به طول ۳۰متر با سنگفرشى از لوحه هاى سنگى همراه با سه رشته پلكان، ديواره ايوان مزين به ۱۵عدد كنگره پلكانى شكل همانند كنگره هاى ايوان آپادانا در تخت جمشيد، كه تمام اين كنگره ها فرو افتاده و نياز به مرمت و استحكام بخشى دارند، تالار بزرگ با پايه ستونهايى به قطر بيش از يك متر، دو اتاق بزرگ در ابعاد ۱۰در ۱۰متر و. ... از ديگر دستاوردهاى دو فصل كاوش به شمار مى رود. به گفته وى بررسى هاى باستان شناسى در اطراف اين بناى بزرگ نشان مى دهد كه در اين قسمت تنها يك ساختمان وجود نداشته است بلكه حداقل دو ساختمان ديگر در دوره هخامنشى در اين محل وجود داشته است. يكى از اين بناها، در جنوب بناى مكشوفه كنونى و ديگر در شرق آن قرار داشته است. مهمتر اينكه، آثار معمارى متعددى از سنگ هاى كنده كارى شده در كوهپايه اين قسمت وجود دارد كه تمام اين مدارك نشانگر آن است كه آثار هخامنشى موجود در اين محل به يك بنا محدود نمى شود و در اين محل، مجموعه اى بنا وجود داشته است. عليرضا عسگرى سازه هاى معمارى و آثار موجود را مبين وجود يك مركز حكومتى روزگار هخامنشى در منطقه نورآباد ممسنى دانست و افزود: ساخت اين آثار هنرى ارزشمند بدون پشتوانه هاى اقتصادى دولتى قدرتمند، امكان پذير نبوده است از اين رو شايد، بتوان نام يكى از شهرهاى ذكر شده در الواح تخت جمشيد يعنى شهر ليدوما را براى اين مركز مهم حكومتى در منطقه غرب فارس به كار برد زيرا كه مسافت ذكر شده براى اين شهر با حوزه جغرافيايى فهليان در منطقه نورآباد مطابقت دارد. طرح نقش هاى شگفت انگيز پايه ستونهايى كه به صورت منظم در انتهاى ايوان ستوندار به كار رفته اند و ضخامت قطر پايه آن بيش از يك متر است از ديگر موارد بازگوكننده شكوه اين مجموعه تاريخى است. هر كدام از پايه ستون ها مزين به ۱۶عدد گل نيلوفر و لوتوس است كه ساقه اين گل ها به صورت جفتى از پايه ستون سر بر افراشته و در بخش بالاى پايه ستون ها به دوگلبرگ نيلوفر تبديل و در بالاترين قسمت، گلى هشت پر شكوه اين كار هنرمندانه را دو چندان نموده است. مقايسه نسبت قطر پايه ستون ها به ارتفاع آن ها، نشان مى دهد كه روى اين پايه ستون ها همانند بناى صد ستون تخت جمشيد، مى بايست ستون هايى به ارتفاع حداقل ۱۴متر وجود داشته است. تالار اين بنا داراى فضايى در ابعاد ۲۰در ۳۰متر بوده است كه دسترسى به آن از طريق ايوان ستوندار با سه رشته پلكان در بخش جنوبى ميسر بوده است. گفتنى است گروه پژوهشگران مطالعات باستان شناسى منطقه غرب فارس متشكل از يك هيات مشترك پژوهشى از دانشگاه سيدنى و پژوهشكده باستان شناسى، در طى پنج سال بررسى، كاوش و پژوهش مداوم در منطقه نور آباد ممسنى موفق شده اند ۶۵محوطه باستانى از هشت هزار سال پيش تا دوره اسلامى را مطالعه كنند. در اين مرحله، پژوهشگران آزمايشگاههاى دانشگاه تهران به ويژه گروه زمين شناسى و آزمايشگاه وايكاتو نيوزلند و دانشگاه ناتينگهام در اين مطالعات همكارى داشته اند.

بناى تاريخى حسينيه مشير در شيراز، مربوط به دوره قاجار در وضعيت نامناسبى است. به گزارش ايسنا، اين بناى تاريخى در محله سنگ سياه شيراز واقع شده و كاشيكارى «دبيرستان سلطانى» با زمينه آبى و حروف سفيد بر بالاى آن منقوش است. حسينيه يادشده محلى براى برپا داشتن مراسم تعزيه خوانى، عزادارى، روضه خوانى، سينه زنى، دعا و اطعام بوده است كه گاهى موقوفاتى نيز براى آن درنظر مى گرفتند. حسينيه مشير در قسمت شمالى خانه مسكونى مشيرالملك بنا شده و عمارت ايوانى آن نيز ساختمانى بزرگ با باغى بسيار وسيع و زيبا دارد كه قسمت هايى از آن از ميان رفته و قسمت هايى نيز سالم اند. كتيبه هايى با زمينه آبى در اطراف ايوان قرار دارند كه حاوى اشعارى مذهبى از محتشم كاشانى در رثاى حضرت ابا عبدالله حسين (ع) هستند. اين حسينيه كه توسط حاجى ميرزا ابوالحسن خان مشيرالملك بنا نهاده شد، به عزاداران امام حسين (ع) در ماه هاى محرم و صفر غذا مى داده است و در ماه مبارك رمضان نيز به روزه داران سحرى؛ اما بعد از فوت مرحوم مشير قسمتى از ظرف ها و وسايل حسينيه به سرقت رفتند و قسمتى از آن ها از طرف ورثه مشير به موزه آستانه احمد بن موسى شاه چراغ اهدا شد. حسينيه همچنين داراى شاه نشينى در قسمت شمالى است كه هنگام برگزارى مراسم، خود مشير و سرانه و بزرگان شهر يا ميهمانان خصوصى او براى تماشا در آنجا مى نشستند.در بالاى سردر كتيبه به خط زيباى ثلث بر سنگى از مرمر اين متن نقاشى شده است: «بسم الله الرحمن الرحيم، قل هو الله احد، الله الصمد، لم يلد و لم يولد و لم يكن له هو كفواً احد. فالله خيراً حافظا و هو ارحم الراحمين». حسينيه مشير اكنون محل اسكان چند خانواده است كه در آنجا مرغ نگه مى دارند! يك كارشناس سازمان ميراث فرهنگى در استان فارس بيان كرد: اكنون اين ساختمان را آموزش و پرورش فارس در دست دارد و چهار خانواده كه از كاركنان اين سازمان اند، آنجا زندگى مى كنند. به گفته او، متولى اين ساختمان تاريخى، موقوفه مشير است و به نوعى اداره كل اوقاف استان بر آن نظارت مى كند. سازمان ميراث فرهنگى و گردشگرى فارس نيز حق خود را در قالب بند «ب» تبصره ۲۳ بودجه عمومى كشور در اين ساختمان محفوظ مى داند. وى در پاسخ به اين پرسش كه با توجه به وضعيت بسيار بد ساختمان، آيا امكان ترميم وجود دارد، گفت: با توجه به شاخص بودن پلان و معمارى خوبى كه دارد، امكان مرمت و ارزش رسيدگى به آن وجود دارد.

غرفه ايران در بيست و هشتمين نمايشگاه گردشگرى ميلان ، ۲۰۰۸ BITاز سوى رئيس كل اين نمايشگاه در مقايسه با ديگر كشورهاى شركت كننده، «باشكوه ترين و متفاوت ترين» غرفه نمايشگاه لقب گرفت. به گزارش ايرنا، رئيس كل نمايشگاه ميلان در ديدار از غرفه ايران، حضور ايران در اين نمايشگاه را نسبت به ديگر كشورها بسيار باشكوه و قابل تأمل ارزيابى كرد. «آدالبرتو كورسى» با اشاره تلاش ويژه ايران براى توسعه پايدار صنعت گردشگرى افزود: طراحى منحصربفرد غرفه ايران در نمايشگاه، نشان از آن دارد كه ايران جايگاه ويژه اى در اين نمايشگاه خواهد داشت. وى با اشاره به فرصت بازار گردشگرى ايران براى تورگردانان جهانى،اظهار داشت: تور اپراتورهاى بزرگ جهان بايد حضور جدى خود را در بازار پرجاذبه و متفاوت گردشگرى ايران تجربه كنند. برپايه اين گزارش، مديران فرودگاه ميلان نيز در ديدار با مسئول ستاد تبليغات و نمايشگاه هاى سازمان ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى، خواستار توسعه روابط و ايجاد تسهيلاتى براى افزايش پروازهاى مستقيم تهران -ميلان شدند. انتشار و توزيع حدود ۵۰هزار نوع اقلام فاخر تبليغاتى از جاذبه هاى گردشگرى ايران به زبان ايتاليايى، از ديگر فعاليت هاى ستاد تبليغات و نمايشگاه هاى سازمان در جريان برگزارى نمايشگاه ميلان، بود. جمهورى اسلامى ايران در نمايشگاه گردشگرى ميلان در غرفه اى به مساحت ۲۰۰ مترمربع داراى بخش هاى متنوع از جمله چايخانه سنتى شركت كرد. فعالان خصوصى ايرانى شركت كننده دراين نمايشگاه نيز در ديدار با فعالان گردشگرى كشورهاى مختلف، در خصوص برگزارى تورهاى بزرگ گردشگرى و همكارى هاى دو جانبه مذاكره كردند.

يك كارشناس ارشد مرمت با انجام تحقيقى درباره نقاشى روى چوب به دنبال تهيه سند يا شناسنامه اى براى اين نوع كارهاست كه در ايران بسيار زياد انجام مى شدند. اميرهوشنگ اسفنديارى پور در گفتگو با ايسنا ،  در اين باره توضيح داد: نقاشى روى چوب يكى از قديمى ترين نقاشى هاى جهان به شمار مى رود. در واقع، چوب از نخستين بسترهايى است كه انسان روى آن نقاشى كرده است. در ايران نيز نقاشى روى چوب در بخش هايى مانند ستون ها، در و پنجره وجود داشته و از اين نوع كار،  بسيار انجام مى شده است. وى بيان كرد: در دوره قاجار يك نوع نقاشى خاص روى چوب مرسوم شد؛ به اين ترتيب كه به تقليد از اروپاييان نقاشى را روى سقفى مى كشيدند كه در واقع، يك سقف كاذب چوبى بود و روى سقف اصلى قرار مى گرفت. اين نوع نقاشى روى چوب در شيراز فراوان است و بررسى زيادى هم از نظر تكنيك،  آسيب شناسى، شناسايى رنگ و ارزش گذارى كارها تاكنون انجام نشده است. او با بيان اين كه اين نوع نقاشى تقريبا تا اواخر دوره پهلوى اول در ايران و بويژه در شيراز ادامه پيدا كرد، گفت: با انجام اين تحقيق، تلاش مى كنم با پيدا كردن نخستين و بهترين كارها و شناسايى و بررسى جزئيات آن ها مانند رنگ، شناسنامه اى را براى آثار تهيه كنم تا اگر زمانى تخريب شدند، در جايى ثبت شده باشند.به گفته اسفنديارى پور، بسيارى از اين نقاشى ها در خانه هاى مسكونى قرار دارند كه صاحبان آن ها، خيلى از اين موضوع راضى نيستند، زيرا ميراث فرهنگى همه آن ها را از نظر رسيدگى و مرمت نمى تواند حمايت كند. البته آن تعدادى كه توسط سازمان ميراث فرهنگى مرمت شده اند، به اين سازمان نيز تعلق دارند. وى اضافه كرد: سقف بسيارى از خانه هاى زيباى قاجارى كه در بافت قديم شيراز قرار دارند، آسيب ديده و نم كشيده است. همچنين از آثار شاخصى كه در شيراز چنين نقاشى هايى دارند، به خانه قوام، باغ نارنجستان، خانه محتشم و خانه فروغ الملك مى توان اشاره كرد.

ناظر مرمت تزئينات وابسته به معمارى سازمان ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى خراسان جنوبى گفت: محراب مسجد جامع سرايان در اين استان مرمت شد. محمد على بزرگمهر به ايرنا اظهارداشت: براى مرمت اين محراب كه قدمت آن به دوره صفوى مى رسد ۳۵ميليون ريال هزينه شده است. وى افزود: اين مسجد داراى يك ايوان به ارتفاع ۱۳متر و دو شبستان در مجاورت ايوان بوده و حياط آن توسط جداره اى با طاق نماهايى با عمق كم، محصور شده است. او اضافه كرد: محراب مسجد بوسيله گچبرى با سوره فاتحه و داخل محراب نيز در قسمت طاق آن بوسيله مقرنس هاى زيبا تزئين شده است. وى با اشاره به اينكه در بالاى محراب و در سقف ايوان مقرنس هاى پركارى به چشم مى خورد،افزود: محراب در انتهاى ايوان اصلى با تزئينات زيباى گچبرى و مقرنس هاى داخل نيم گنبدى محراب از نشانه هاى هنر صفوى مى باشد. وى گفت: تزئينات محراب به شيوه كشته برى از گچ سفيد بر روى زمينه گچ خاكى رنگ، اجرا شده كه مهمترين بخش آن كتيبه سوره مبارك حمد است كه در خارجى ترين قاب محراب دوبار تكرار شده است. وى بااشاره به اينكه مرمت محراب بر مبناى شيوه بازسازى تاريخى انجام شد افزود: در اين راستا ابتدا لايه هاى دوده، چربى، چرك و رنگ كه روى غالب تزئينات را پوشانده بود برداشته شد و پس از تثبيت، گچ هاى الحاقى حذف شدند.

طى عمليات تجهيز، نوسازى و يكپارچه سازى دشت وزوان از توابع شهرستان شاهين شهر و ميمه دراستان اصفهان دو «خمره» متعلق به دوره ساسانيان كشف شد. به گزارش ايرنا، فرمانده حفاظت ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى شهرستان شاهين شهر و ميمه گفت:اين خمره هادر ابعاد يك و نيم مترى شناسايى شده است. «عليرضا صاحب قرآنى» افزود: باكشف اين دو خمره بلافاصله از ادامه عمليات درمنطقه جلوگيرى شد و محدوده كشف خمره ها تا ورود تيم اعزامى ازميراث فرهنگى استان تحت حفاظت قرار گرفته است. شهرستان شاهين شهر و ميمه در ۲۰كيلومترى شمال اصفهان واقع است.

پس از ۳۲ سال تحقيق، بررسى و استفاده از فناورى هاى مدرن، دانشمندان توانستند به مقبره مرموز يكى از امپراطوران زن ژاپن راه يابند. به گزارش ايسنا، باستان شناسان ژاپنى همراه ۱۵ دانشمند ديگر، پس از سال ها تحقيق و بررسى با استفاده از جديدترين فناورى ها موفق شدند تا به مقبره مرموز يكى از امپراطورهاى زن كشور ژاپن كه در سال هاى دور بر اين كشور حكومت مى كرده است، وارد شوند. از سال ۱۹۷۶ ميلادى تلاش ها براى ورود به اين مقبره مرموز آغاز شده بودند، تا اين كه پس از ۳۲ سال بررسى و كاوش، باستان شناسان توانستند به مقبره جينگو (Jingo) كه به اعتقاد مورخان، مشهورترين امپراطور زن ژاپن است، راه يابند. مقبره جينگو در اواخر قرن چهارم ميلادى و اوايل قرن پنجم در زمينى به مساحت ۲۷۰ متر مربع و در ساختمانى كه به شكل يك قفل است، بنا شده است. دو باستان شناسى كه به اين مقبره راه يافته، گفته اند كه داخل آن، با نوع خاصى از ديوارنگاره ها و مجسمه هاى منحصربه فرد كه تاكنون نمونه آن ها ديده نشده، تزيين شده است. البته تاكنون هيچ عكس يا فيلمى از داخل اين مقبره منتشر نشده است.

مدير اداره ميراث فرهنگى و گردشگرى شهرستان دزفول فعاليت كشاورزى را در منطقه باستانى جندى شاپور مشروط به شرايطى اعلام كرد. مهدى محمدى زاده در گفتگو با ايسنا، اظهار داشت: در قسمت هاى مهم محوطه جندى شاپور به هيچ وجه مجوز هيچ فعاليتى از جمله كشاورزى داده نخواهد شد؛ ولى در قسمت هايى كه خطر چندانى براى آثار ندارد و آثار در عمق زمين قرار دارند، اجازه كشاورزى مشروط داده شده است. وى توضيح داد: در قسمت هايى از محوطه كه آثار در كف هستند، اجازه هيچ نوع فعاليتى داده نمى شود؛ اما براى بخش هايى از محوطه كه آثار در عمق اند، بدون استفاده از ماشين آلات كشاورزى و شخم زدن زمين تنها به صورت كشاورزى سطحى اجازه فعاليت مى توان داد. او تأكيد كرد: اجازه فعاليت و كشاورزى در محوطه جندى شاپور بايد توسط باستان شناسان و زير نظر بخش پژوهشى صادر شود.

محقق و كارشناس ميراث فرهنگى خمين گفت: سرما و يخبندان بى سابقه امسال موجب شده تا ۲۱هزارسنگ نگاره باقدمت ۳۰هزارسال دراين شهرستان تخريب شود.محمدناصرى فرد در گفت و گو با ايرنا افزود: بارش باران و نفوذ آب به داخل شيار سنگ نگاره ها موجب يخبندان اين آثار ارزشمند تاريخى شده و عمر آنها را كاهش داده است. وى اظهار داشت: با وجوداينكه قديمى ترين سنگ نگاره هاى قاره آسيا و ايران در شهرستان خمين وجود دارد ولى اقدامى براى نگهدارى از آنها نشده است. ناصرى فرد گفت: متاسفانه عوامل طبيعى و جوى موجب شده تا بيشتر اين آثار ارزشمند كه گنجينه هاى تاريخى و شناسنامه ملت ما محسوب مى شوند با گذر زمان به تلى از خاك و ماسه تبديل شود. وى افزود: به سبب بى توجهى مسئولان هم اكنون قلعه حسن فلك از آثار تاريخى خمين كه محل تمرين تيراندازى امام خمينى (ره) در دوران نوجوانى ايشان بوده به ويرانه اى تبديل شده است.