برگزارى دوسالانه پرسروصداى گرافيك نهم را با توجه به مشكلات زيادى كه در گرافيك ايران موج مى زند درست نمى دانم. احمدرضا دالوند؛ طراح گرافيك و مدرس دانشگاه؛ به شبستان گفت: «در ايران سالانه چندين هزار دانشجو در رشته گرافيك پذيرفته مى شوند ولى بعد از چهار يا پنج سال تحصيل مى توان ادعا كرد كه تنها دو يا سه طراح گرافيك به جامعه تحويل مى دهند.» وى افزود: «نحوه آموزش در دانشگاه ها و بازار سياه گرافيك در ايران دو آسيب جدى است كه گرافيك ايران به آن دچار شده است به خصوص در بازار گرافيك كه وضعيت بازار سياه تاكسيرانى از آن بهتر است زيرا بسيارى از افراد بدون ارزيابى درست و بدون داشتن هويت طراحى گرافيك، دچار توهم طراحى شده و كار مى كنند.» وى از روند جايگزينى كميت انبوه به جاى كيفيت صحبت كرد و گفت: «در دنيا پوستر، لهستان معروف است ولى در اين كشور از سال ۱۹۶۰ تاكنون تنها دو مدرسه گرافيك يكى در ورشو و ديگرى در كراكوف وجود دارد كه سالانه براساس نياز جامعه تعداد محدودى دانشجو مى پذيرند ولى در ايران تنها كميت و نشان دادن آمار بالا مد شده است.» وى ادامه داد: «در شرايطى كه در جهان امروز شيوه گرافيك را به نام كشورها نسبت مى دهند، كسى از شيوه گرافيك ايرانى صحبت نمى كند آن هم با وجود هزاران سال قدمت فرهنگى كه داريم.» دالوند اظهار داشت: «كشاورزان سوييسى در قرن هاى ۱۸ و ۱۹ ميلادى مهرهاى چوبى درست مى كردند و روى گونى هاى غلات به عنوان نشانه مالكيت مى زدند كه گرافيست هاى قرن ۲۰ ميلادى سوييسى آنها را مورد بررسى قرار دادند و با استفاده از آن طرح ها و نقش ها پايه گرافيك سوييس را گذاشتند ولى ايرانى ها به هيچ كجاى گنج هزاران سالانه بصرى خود مراجعه نكرده اند.» وى گرافيست هاى ايرانى را به كودكانى با ارثيه اى عظيم تشبيه كرد كه به جاى استفاده از اين ارثيه و درك شهود و روح هنر، به كپى بردارى غلط روى آورده اند. وى در مورد آموزش گرافيك در هنرستان هاى كشور توضيح داد: «من تمام كتاب هاى هنرستان هاى گرافيك را مطالعه كرده ام و با مدرك و سند مى گويم تمام آنها اشتباه است يعنى ما هنرجويى تربيت مى كنيم كه سواد هنرى ندارد.» اين طراح گرافيك بيان كرد: «بحث كميت انبوه تنها در مورد دانشجوهاى ما نيست متأسفانه در مورد كسانى كه استاد ناميده مى شوند نيز همين جريان برقرار است ما اينجا كيلويى استاد داريم كه كيلويى هم گرافيست تحويل مى دهند.» وى به مسابقه هنر گرافيك در ايران اشاره كرد: «ما ايرانى ها در دو بخش از گرافيك يعنى كتاب آرايى و تصويرگرى مسبوق به سابقه هستيم كه درست در همين دو بخش گرافيك ما تعطيل است و ۹۰ درصد گرافيست هاى ما تصويرگرى به معناى توانايى تلفيق كردن و طراحى كردن براى كتاب را بلد نيستند.» وى ادامه داد: «در صورتى كه نگارگرى ايرانى همان تصويرسازى مدرن است، تصويرگرى هنرى وابسته به متن است و چون كلام بر فرهنگ ايران حاكم بوده است پس ايرانى ها بهترين تصويرگرها را داشته اند و كتاب هايى كه جمع گروهى خطاء نگارگر، تذهيب گر، تشبيه ساز، صحاف، وراق و جلدساز به صورت يگانه درست مى كردند امروزه برگ برگ در معتبرترين موزه هاى دنيا نگهدارى مى شود كه متاسفانه ديگر خبرى از آنها نيست.» دالوند با اشاره به بى ينال و دوسالانه گرافيك گفت: «در دو سالانه گرافيك ما سايه و كپى دست ششم گرافيك سوييس، آمريكا و چند نشريه كشورهاى ديگر دنيا را مى بينيم كه اصولاً با فرهنگ و ارزيابى هنرى گرافيك متفاوت است.» وى در پايان خاطرنشان كرد: «در هيچ كجاى دنيا در يك دوسالانه كه برآمد هنرى يك هنر در يك كشور ناميده مى شود پلات چاپ ديجيتالى نمى گذارند باور كنيد با اين كارها دنيا به ما مى خندد ما مشكلات بسيار ريزتر و مبنايى ترى داريم كه بايد به آنها رسيدگى شود اما براى ژست و ظاهرسازى فقط بى ينال درست مى كنيم.»

شيوه آموزش هنر عكاسى در دانشگاه هاى كشور بسيار قديمى و غير كاربردى بوده و هيچ تطابقى با استاندارد ها و نيازهاى جامعه مدرن امروز ندارد. احسان خيبرى؛ كارشناس عكاسى؛ در گفتگو با باشگاه خبرنگاران افزود: «امروزه با ظهور انقلاب ديجيتال و ورود دوربين ها و انواع محصولات پيشرفته ديجيتال به بازار، تغييرات ريشه اى در هنر عكاسى ايجاد شده به نحوى كه ماهيت اين هنر را دگرگون كرده است.» وى ادامه داد: «در كشور ما مشكلاتى مانند نبود امكانات دردانشگاه ها، بى توجهى اساتيد پيشكسوت به جايگاه و نقش مهم فناورى و پيشرفت هاى ديجيتال در اين هنر و استفاده از شيوه هاى قديمى درآموزش به هنرجويان از مهمترين اين مشكلات است.» اين عكاس تصريح كرد: «بهتر است با توجه مسئولان، شيوه آموزش اين هنر در دانشگاه هاى كشور با استانداردهاى روز هماهنگ شود تا هنرجويان بتوانند از مزاياى فناورى ديجيتال كه مهمترين آن كاهش چشمگير هزينه ها وافزايش سرعت كار است بهره مند شوند.»

مهمترين شرط براى بوجود آمدن نمايشنامه هاى موثرتر، اجراى مناسب است. نغمه ثمينى؛ نمايشنامه نويس؛ در گفتگو با باشگاه خبرنگاران گفت: «اگر هر نمايشنامه نويسى اثرش را روى صحنه تئاتر ببيند تأثير بسيار زيادى در بهبود كارش خواهد گذاشت.» اين نمايشنامه نويس شرط بعدى بهبود كار نمايشنامه نويسان را آموزش به آنها دانست و خاطر نشان كرد: «امكان انتشار آثار اين دسته از نويسندگان نيز از ديگر راه هاى پيشرفت كار آنها است.» ثمينى راه پيش روى نمايشنامه نويسان تازه كار را راهى دشوار قلمداد و تصريح كرد: «رقابت در اين عرصه زياد است اما آنها بايد با اميدوارى در جهت پيشرفت كار خود تلاش كرده و رقبا را يكى پس از ديگرى پشت سر بگذارند.» وى مطالعه زياد را لازمه كار نويسندگان جوان تئاتر دانست و افزود: «حداقل به يك پروسه ۱۰ سال نياز است تا يك نمايشنامه نويس مبتدى به يك نمايشنامه نويس حرفه اى بدل گردد.» ثمينى همچنين ايجاد هرچه بيشتر سالن هاى مناسب براى اجراى نمايش را موثرترين راهكار براى توسعه تئاتر، به ويژه ايجاد انگيزه در نمايشنامه نويسان براى ارائه آثارى بهتر دانست.

پليس اف.بى.اى در تازه ترين گزارش خود اعلام كرد كه سرقت آثار هنرى اكنون تبديل به تجارت بزرگى شده كه بعد از قاچاق مواد مخدر و اسلحه، يكى از پرمنفعت ترين عمليات هاى تجارى دنياى جنايتكاران به شمار مى رود. به گزارش ايرنا، اف.بى.آى بر اين باور است كه ارزش سالانه آثار به سرقت رفته بالغ بر سه ميليارد پوند است كه البته اين رقم با توجه به روند صعودى قيمت آثار هنرى رو به رشد است. بر اساس اين گزارش هنگامى كه گروهى از سارقان مسلح به موزه «اميل بورل» شهر زوريخ دستبرد زده و در يكى از بزرگترين سرقت هاى هنرى تا به امروز با چهار اثر از سزان، دگا، ونگوگ و مونه، به ارزش كلى ۸۲ميليون پوند فرار كردند، مى دانستند كه به دنبال چه هستند. تنها سه روز قبل از اين سرقت نيز، دواثر از پيكاسو با عناوين «سر اسب» و «ليوان و ظرف آب» از نمايشگاهى در شهر فافيكون در نزديكى زوريخ ربوده شدند. سازمان ثبت آثار هنرى گمشده، كه مقر آن در لندن است و مسئوليت تهيه آمار آثار هنرى ربوده شده را بر عهده دارد، به تازگى اعلام كرد كه بيش از هفت هزار و ۵۰۰اثر گمشده در جهان وجود دارد كه تنها تعداد ۵۷۲اثر از اين مجموعه متعلق به پيكاسو است. بدين ترتيب، هنرمند اسپانيايى كه در سال ۱۹۷۳درگذشت، از هنرمندان بسيار محبوب در ميان تبهكاران به شمار مى رود!
ميرو، دالى، وارهول و ماتيس در رده هاى بعدى قرار دارند. آثار اين هنرمندان چنان مشهور هستند كه تبهكاران قادر به فروش آنها در بازارهاى هنرى نيستند. جوليان رادكليف از سازمان ثبت آثار هنرى گمشده،معتقد است كه دو گزينه در مقابل سارقان آثار هنرى وجود دارد. نخستين گزينه نگهداشتن نقاشى به مدت يك دهه يا بيشتر است به اين اميد كه موضوع از يادها رفته و سپس اثر براى فروش وارد بازار شود. چنين اثرى با عنوانى ساختگى (هوشمندانه يا غير هوشمندانه) دست به دست گشته و سپس توسط يك مجموعه دار، دلال هنرى،يا حراجى به عنوان اثر يكى از هنرمندان برجسته معرفى مى گردد. «چنانچه چنين اثرى دردنياى مخوف تبهكاران باقى بماند مى تواند به عنوان وثيقه براى مثال در معاملات مواد مخدر مورد استفاده قرار گرفته و پيش از آن كه دوباره در بازار فروش هنرى ظاهر شود، در ميان تبهكاران مختلف گردش كند.» گزينه ديگر اين است كه از آن به عنوان فديه استفاده شود. بخش عمده اى از آثار هنرى سر از شمال قبرس يا تايوان در مى آورند چون اين جزاير به طور رسمى به عنوان كشور شناخته نشده و قوانين استرداد در آن ها اجرا نمى گردد. كارآگاه «ورنون ريپلى» از واحد كشف آثار هنرى و عتيقه اسكاتلنديارد معتقد است، گروه هاى تبهكار از آثار هنرى سرقت شده در جهت مبارزه با سركوب معاملات غيرقانونى بين المللى نيز استفاده مى كنند. او مى گويد: انتقال پول از مرزها روز به روز مشكل تر مى شود. قاچاق اشيا به مراتب آسان تر است. ما به ويژه نگران سكه هاى مسروقه هستيم. اگر يكى از اين سكه ها ده هزار پوند ارزش داشته باشد تنها كافى است يك قاچاقچى چند سكه در جيب خود بيندازد و البته انتظار نمى رود مأموران گمرك داراى تخصص هنرى براى كشف اين سكه هم باشند. دزدى هاى بزرگ تنها گوشه اى از واقعيت هستند. بيشتر آثار به سرقت رفته آثار عتيقه و نقاشى هاى كم ارزش تر غيرقابل رديابى هستند كه از خانه هاى مجلل به سرقت رفته و تنها حدود يك درصد از آن ها كشف مى گردند.

آيينه هنر: چهار نمايش با پايان گرفتن نمايش هايى كه هم اكنون روى صحنه هستند سال ۸۷ در تالارهاى مختلف مجموعه تئاترشهر اجرا خواهند شد. به گزارش روابط عمومى تئاترشهر، «تبرئه شدگان» به كارگردانى منيژه محامدى، «مرگ تدريجى آقاى تركاشوند» به كارگردانى مسعود رايگان، «كادنس» به كارگردانى نيما دهقان و «غولتشن ها» به كارگردانى حميد پورآذرى عنوان نمايش هايى است كه اوايل سال آينده و با پايان گرفتن اجراى نمايش هاى فعلى به ترتيب در تالارهاى چهارسو، قشقايى، كارگاه نمايش و سايه روى صحنه خواهند رفت. بر اساس اين گزارش، نمايش «سه گانه ميتراس» به كارگردانى امير دژاكام تا ۲۷ فروردين سال آينده، نمايش «امپراتور و آنجلو» تا ۲۳ فروردين، «تهرن» به كارگردانى محمود استادمحمد تا ۲۲ فروردين، «خنجره ها» به كارگردانى امير آتشانى تا ۲۱ فروردين، «كريستال تاور» به كارگردانى نصرا... قادرى تا ۵ ارديبهشت و «ملاقات بانوى سالخورده» به كارگردانى حميد سمندريان تا ۲۴ اسفند به اجراى خود در تالارهاى چهارسو، قشقايى، كارگاه نمايش و سايه و سالن اصلى پايان مى دهد.

سيروس همتى نمايش «قربانى» را سال آينده در تالار «محراب» به صحنه مى برد. همتى كه نويسندگى و كارگردانى اين نمايش را بر عهده دارد، در گفتگو با ايسنا، درباره اين نمايش، گفت: «اين نمايش روايت قصه كودكى است كه قصد دارد سلاخ شود و گوسفندى كه قرار است قربانى شود و در نهايت اين دو به هم مى رسند.» وى كه در اجراى اين نمايش از تكنيك هاى نمايش هاى آيينى بهره گرفته است، عنوان كرد: «با توجه به شناخت نسبى كه از تعزيه و تعزيه خوانى داشته ام، همواره دوست دارم تا با شكل اجرايى متفاوت در نمايش در عين حال از شيوه هاى اجرايى تعزيه هم بهره بگيرم و اجرايى معاصر و مدرن را به صحنه بياورم، تا با قراردادهاى جزئى و ساده مفاهيم بزرگى را منتقل كنيم.»

آيينه هنر: موزه ملى ايران در آستانه سال نو با برگزارى نمايشگاهى تحت عنوان نمادهاى بهارى در آثار موجود در موزه ملى ايران آماده ميزبانى از بازديدكنندگان نوروز مى شود. به گزارش روابط عمومى موزه ملى ايران، محمدرضا مهرانديش؛ رئيس كل اين موزه؛ گفت: «نوروزامسال موزه ملى ايران در كنار نمايش آثار موزه اى ثابت خود اقدام به برپايى نمايشگاهى تحت عنوان نمادهاى بهارى در آثار موجود در موزه ملى ايران مى نمايد.» اين نمايشگاه از تاريخ دوم فروردين ماه ۱۳۸۷ به مدت بيست روز در طبقه دوم گنجينه  ايران باستان موزه ملى ايران برپاخواهد بود.

«شكوه بى پايان» عنوان نمايشگاهى است از آثار تذهيب كيانوش معتقدى، ليلا پورخانى، ندا كوثرى فر و على رضا اكبرى جاويد كه از امروز در گالرى سيحون برپا مى شود. به گزارش خبرگزارى شهر، اين نمايشگاه تأملى است بر شيوه هاى مختلف هنر«تذهيب»  كه با هدف «باز آفرينى» و «بازشناسى» ويژگى هاى اين هنر برگزار مى شود.اين نمايشگاه كه دربرگيرنده نمونه هايى از هنر تذهيب به شيوه هاى ايلخانى، تيمورى،  صفوى،  زنديه و قاجار است تا ۱۶ اسفندماه از ساعت ۱۰ صبح تا ۱۶ ادامه خواهد داشت.گالرى سيحون،  در خيابان وزراء،  كوچه چهارم،  پلاك ۳۰ واقع است و پذيراى عموم بازديدكنندگان نمايشگاه «شكوه بى پايان» خواهد بود.

آيينه هنر: مجموعه كاريكاتورهاى محمدحسين نيرومند با عنوان «كلاه به سرهاى ابوغريب» چاپ و منتشر شد.در مقدمه كتاب آمده است؛ «... جنايات هر چه فجيع تر باشند، نشر و نمايش آن محدودتر مى شود. قانونى رسانه اى براى نازك نارنجى هاى هزاره سوم!منطبق بر اين قانون، چاپ، نشر و توزيع عكس هاى ابوغريب ممنوع است.» محمدحسين نيرومند با چاپ ۵۹ كاريكاتور از جنايات زندان ابوغريب اعتراض خود را در برابر سكوت خبرى رسانه ها نشان داده است. «كلاه به سرهاى ابوغريب» در نوبت چاپ اول ۱۳۸۴ در ۱۱۰۰ نسخه با قيمت ۱۲۵۰ تومان توسط انتشارات سوره مهر چاپ شده است.