هر ساله در روز جهانى تئاتر يكى از هنرمندان به نام عرصه اين هنر پيامى را براى جهانيان ارائه مى كند. امسال به رسم همين سنت، رابرت ليپيج كه از نمايشنامه نويسان، بازيگران و كارگردانان و طراحان صحنه مشهور كانادا است اين مهم را به انجام رسانده.به گزارش سايت ايران تئاتر وى يكى از هنرمندان ساختارشكن در عرصه تئاتر محسوب مى شود. متن زير ترجمه فارسى از روى برگردان انگليسى پيام روز جهانى تئاتر است كه به زبان فرانسه منتشر شده است. فرضيه هايى درباره خاستگاه تئاتر وجود دارد، اما يكى از آن ها كه من آن را تفكر برانگيزترين مى دانم به شكل حكايت است: شبى، در آغاز روزگار، گروهى از انسان ها در معدنى گردهم آمدند تا دور آتش خود را گرم كنند و قصه بگويند. ناگهان يكى از آنان فكرى كرد، ايستاد و از سايه خود براى به نمايش گذاشتن داستانش استفاده كرد. با به كار گيرى نور شعله ها، او شخصيت ها را به ظهور رساند، بزرگتر از زندگى، بر ديوارهاى معدن. عجبا، ديگران به نوبت همان كار را كردند در ترسيم قوى و ضعيف، ستمگر و ستمديده، خدايگان و انسان. امروزه، نور نورافكن ها جايگزين آن آتش بزرگ شده اند، و لوازم صحنه، ديوارهاى معدن. و با كمال احترام به تمامى آن هايى كه حساس اند، اين حكايت به ياد ما مى آورد كه تكنولوژى آغاز تئاتر است و اينكه نه تنها نبايد به عنوان تهديد انگاشته شود بلكه به عنوان عنصرى يكى كننده ديده شود. بقاى هنر تئاتر وابسته است به ظرفيت آن در پذيرايى از ابزارها و زبان جديد. چرا كه چگونه تئاتر مى تواند ادامه دهنده شهود پيامدهاى عظيم عصر خود باشد و تفاهم بين مردم را ارتقاء بخشد بدون آنكه خود روح آزادگى داشته باشد؟ چگونه مى تواند به خود ببالد، براى ارائه راه حل هاى مشكلات و دفع نژادپرستى اگر در عمل، خود در برابر هرگونه همبستگى و يكپارچگى مقاومت كند؟ براى نماياندن جهان با تمام پيچيدگى هايش هنرمند مى بايست اشكال و ايده هاى نوين را پيش كشد و به هوش تماشاگر ايمان بياورد، كسى كه توانايى دارد چهره انسانيت را در ميان نمايش ابدى نور و سايه تشخيص دهد. حقيقت دارد كه بازى زياد با آتش مخاطرات بزرگى براى ما دارد، اما فرصتى نيز پيش مى آورد: ما خود را مى سوزانيم، اما در عين حال آگاهى و حيرانى مى دهيم.

بخش اعظمى از «نوروزخوانى ها» در گذشته به مدح پيامبر (ص) و اهل بيت (ع) اختصاص داشته و در حال حاضر نيز اين اشعار با ستايش رسول خدا آغاز و با مدح ساير ائمه (ع) پايان مى يابد. محمد جعفرى قنواتى؛ پژوهشگر فرهنگ عامه و شفاهى؛ در گفتگو با خبرگزارى قرآنى با توجه به تأثير دين اسلام در فرهنگ و ادبيات شفاهى نوروز بيان كرد: «در بسيارى از نقاط ايران هنوز هم پيك هاى نوروزى وجود دارد كه يكى از آن ها نوروز خوان ها هستند و يكى از شيوه هاى مهم نوروزخوانى در گذشته اين بوده است به ترتيب پس از نام خداوند، نام پيامبر (ص) و سپس هر يك از اهل بيت (ع) در اين اشعار ذكر مى شود.» قنواتى افزود: «نوروز يك آيين بسيار كهن است و قدمت آن به پيش از تاريخ، اسلام مى رسد و به گفته بسيارى از پژوهشگران قبل از آريايى ها، آيين نوروز بوده و نخستين بار كوروش در قرن ششم پيش از ميلاد نوروز را رسميت بخشيده است. نوروز فراتر از هر آيين و اعتقادى بوده است و ديگر اقوامى كه به ايران آمدند نوروز را پذيرفتند و دين زرتشت هم نوروز را دفع نكرد؛ بلكه آن را جذب كرد و به آن احترام گذاشت.» اين نويسنده با اشاره به تأثيرات آيين اسلام در ادبيات شفاهى نوروز تصريح كرد: «پس از اين كه ايرانيان دين زرتشت را پذيرفتند يكى از نمودهاى آن اين بود كه كتاب زرتشتيان يعنى اوستا را بر روى سفره هاى تحويل سال خود قرار دادند و پس از پذيرفتن اسلام بسيارى از اعتقادات اين دين با مراسم نوروز آميخته شد. دين اسلام نيز يك برخورد مدارا آميز با نوروز داشت و نه تنها با مبانى اسلام در تناقض نبود، بلكه در پرورش آن هم سهيم بود.» جعفرى قنواتى با اشاره به تغييراتى كه دين اسلام بر ادبيات شفاهى نوروز ايجاد كرد افزود: «پس از اين كه ايرانى ها به دين اسلام روى آوردند تغييرات زيادى در آيين هاى نوروزى شكل گرفت و ايرانى ها بر روى سفره هاى هفت سين قرآن، مهر و جانماز گذاشتند و بسيارى از شيعيان ايران نيز بر اين اعتقادند كه روز
غديرخم مصادف با نوروز بوده است.» وى يكى از تأثيرات اسلام بر آيين هاى نوروزى را خواندن دعاى تحويل سال دانست و بيان كرد: «تمام تعبيرات و واژه هاى دعاى يا مقلب القلوب والابصار از قرآن و احاديث مختلف شكل گرفته است.»

عليرضا نادرى پس از چهار سال دورى از صحنه نمايش با اجراى «اين قصه را ايرانيان نبشته اند» بار ديگر به صحنه تئاتر باز مى گردد. به گزارش ايسنا، اين نمايش كه متن آن سال ها پيش به عنوان نمايشنامه برگزيده جشنواره تئاتر فجر انتخاب شده بود، اوايل نيمه دوم سال ۸۷ به صحنه مى رود. قرار است اين نمايش كه هنوز گروه اجرايى آن به طور قطعى مشخص نشده اند، در تالار «چهارسو» مجموعه تئاتر شهر به صحنه برود. عليرضا نادرى نمايشنامه «اين قصه را ايرانيان نبشته اند» را براساس ماجرايى نوشته كه در قرآن كريم هم اشاراتى به آن شده است. اين نمايش درباره مرد مخنثى است كه توبه مى كند و توبه او به «توبه نصوح» شهرت پيدا مى كند و برخلاف تعدادى ديگر از آثار نادرى مضمونى جنگى دارند، قصه اى تاريخى را روايت مى كند.

آيينه هنر: تالارهاى نمايشى مجموعه تئاتر شهر تا ۲۴ اسفند ماه فعاليت دارند و دوباره از بيستم فروردين ماه سال ۸۷ فعاليت خود را در سال جديد از سر مى گيرد. با توجه به فرا رسيدن سال نو نمايش هايى كه هم اكنون در تالارهاى مختلف مجموعه تئاتر شهر به روى صحنه هستند تا ۲۴ اسفند ماه به اجراهاى خود ادامه مى دهند، اين در حالى است كه از روز بيستم فروردين ماه سال ۸۷ اجراى نمايش ها با توجه به برنامه هايى كه اعلام شده از سر گرفته مى شود. هم اكنون نمايش هاى «ملاقات بانوى سالخورده» به كارگردانى حميد سمندريان در تالار اصلى، «كريستال تاور» به كارگردانى نصر ا... قادرى در تالار سايه، «سه گانه ميتراس» و «امپراتور و آنجلو» به كارگردانى امير دژاكام در تالار چهارسو، «تهرن» به كارگردانى محمود استاد محمد در تالار قشقايى و «خنجره ها» به كارگردانى امير آتشانى در كارگاه نمايش مجموعه تئاتر شهر به روى صحنه هستند.

نامزدهاى جايزه بهترين كتاب علمى - تخيلى سال انگليس معرفى شدند. به گزارش خبرگزارى دانشجويان، هيأت داوران جايزه ادبى «آرتور سى كلارك»، شش كتاب را نامزد نهايى جايزه بهترين كتاب علمى - تخيلى معرفى كرده اند، كه «سارا هال» با كتاب «ارتش كارهولان» سرشناس ترين نامزد منتخب است. اين كتاب كه تصوير تاريكى از آينده بدون ذخاير نفتى انگليس را نشان مى دهد، سال گذشته موفق به دريافت جايزه «جان ليولين ريس» براى بهترين اثر ادبى كشورهاى مشترك المنافع شد. «سارا هال» در سال ۲۰۰۴ نيز براى كتاب «ميكل آنژ برقى» نامزد جايزه بوكر شده بود. كتاب «نوشته هاى كوسه غيب گو» نوشته «استفن هال» ديگر نامزد جايزه است. اين داستان تخيلى درباره مردى است كه حافظه اش توسط يك كوسه غيب گو خورده مى شود. به گزارش روزنامه گاردين، «دختر بمب هيدروژنى» نوشته «استفن باكستر»، «مردان قرمز» نوشته «ماتيو دى آبويتوا»، «كانال اعدام» نوشته «كن مك لئود» و «مرد سياه پوست» نوشته «ريچارد مورگان» ديگر نامزدهاى دريافت اين جايزه چهارهزار دلارى هستند. برنده جايزه «آرتور سى كلارك» روز سى ام آوريل در مراسمى در لندن معرفى خواهد شد.

تنديس «چارلز ديكنز» نويسنده سرشناس انگليسى در منطقه كنت كه سالها در آنجا زندگى كرده بود، نصب مى شود. به گزارش مهر، هر چند محققان آثار ديكنز معتقدند كه او در زمان مرگ خود وصيت كرد كه هيچ گونه يادمانى براى وى برپا نشود، با اين حال مسئولان شهرى اعلام كرده اند كه مجسمه اين نويسنده به زودى در منطقه كنت نصب مى شود. «جين چيتى» يكى از اعضاى شوراى شهر با اعلام اين خبر گفت: «بنا به وصيت ديكنز و اصرار نوادگان وى مراسم يادبودى براى اين نويسنده گرفته نمى شود ولى در اين شورا تصويب شده است كه به زودى تنديسى از اين نويسنده در منطقه كنت نصب شود. چارلز ديكنز در هشت سالگى به همراه خانواده اش در اينجا ساكن شدند و سالها در همين منطقه زندگى كردند، او بهترين آثارش را در همين ناحيه خلق كرده است.»

بايد آداب و اصول نوشتن به نويسنده هاى جوان كشور آموزش داده شود. راضيه تجار؛ نويسنده؛ در گفتگو با باشگاه خبرنگاران افزود: «نويسندگان جوان ما استعداد نوشتن را دارند اما بايد به آنها آداب و اصول نوشتن را آموزش دهيم.» وى گفت: «در استان هاى مختلف كشور از لحاظ آموزش و نويسندگى ضعيف هستيم مى بايست با ايجاد مراكز و كارگاه هاى داستان نويسى در سراسر كشور اين ضعف را برطرف كنيم.» تجار، نقش آموزش و پرورش را در ايجاد زيرساخت ها موثر دانست و افزود: «معلمين مى توانند با راهنمايى و توجه خود را در زمينه رشد و پرورش استعداد نويسندگى دانش آموزان تقويت كنند.»

نمايش «تئاتر بى حيوان» به كارگردانى مهدى مكارى پس از بازگشايى تالار مولوى از ۱۸ فروردين ۸۷ به مدت دو هفته به اجراى خود ادامه مى دهد. به گزارش مهر، «تئاتر بى حيوان» نمايشى اپيزوديك است كه به گذرى بر لحظه هاى خاص در زندگى انسان معاصر مى پردازد و در فضايى طنزآلود چالش هاى روابط انسانى را به تصوير مى كشد. اين نمايش از چهار اپيزود «برابرى ـ برادرى»، «مونيك»، «ايالات متحده آمريكا» و «تراژدى» تشكيل شده است. در اين نمايش كه نوشته ژان ميشل ريب است و توسط شهلا حائرى ترجمه شده، سيامك صفرى، كورش نريمانى، آذر خوارزمى و آفاق ميرقاسمى به عنوان بازيگر حضور دارند. اين نمايش اجراى خود را از سه شنبه هفتم اسفند آغاز كرده و تا فردا، جمعه ۲۴ اسفند ۸۶ ساعت ۲۰ در سالن اصلى مولوى روى صحنه است.

آيينه هنر: همزمان با برپايى اولين يادواره عكس ياران حسين (ع) در خرداد سال آينده از پنج عكاس برجسته كشور تقدير مى شود. در اولين دوره اين يادواره از پنج عكاس برجسته اى كه آثارشان منطبق با اهداف و برنامه هاى يادواره ارائه شده است قدردانى صورت مى گيرد. دبيرخانه اين يادواره در نظر دارد آثار شاخص عرصه عكس را با موضوع ارزش هاى والاى نهضت امام حسين (ع) و تجليات و تأثيرات فرهنگ شهادت و عاشورا را گردآورى كند. همچنين آثار منتخب يادواره در قالب نمايشگاه در معرض ديد عموم قرار مى گيرد و آثار گردآورى شده در قالب كتاب منتشر مى شود.