سرويس رايانه: قبل از پرداختن به نكاتى كه شما را در استفاده بهينه از زمان يارى مى كنند، مسأله مهمى وجود دارد كه نبايد از نظر دور داشت. اين مسأله، تهيه  پشتيبان است.
پشتيبان:
قبل از پرداختن به نكاتى كه شما را در استفاده بهينه از زمان يارى مى كنند، مسأله مهمى وجود دارد كه نبايد از نظر دور داشت. اين مسأله، تهيه پشتيبان است. هر درايو ديسك سختى بالاخره روزى خراب مى شود و تمام داده هاى موجود بر روى آن از بين مى روند، مگر اين كه شما از آنها يك پشتيبان تهيه كرده باشيد. بنابراين توصيه مى شود در انتهاى هر روز كارى، سعى كنيد دقايقى را صرف تهيه پشتيبان از كار آن روز بر روى يك ديسك ZIP، ديسكت و يا هر رسانه ذخيره سازى ديگر نماييد. پس از مدتى، تهيه پشتيبان در پايان هر روز قبل از خاموش كردن PC براى شما تبديل به يك عادت مى شود.
مهندسى محيط كار
مهندسى محيط كار به سلامتى بدن در حين كار توجه كرده و ابزار موجود در محيط كار را به نحوى طراحى مى كند كه هرچه بيشتر با فيزيك بدن نزديكى و همخوانى داشته باشد، اما كاربران نيز بايد در استفاده از وسايل محيط كار نكاتى را رعايت كنند.
حفاظت از چشم:
سرتان را در موقعيتى كاملا راحت نگه داشته، از فاصله مناسبى به مانيتور نگاه كرده و اين فاصله را حفظ كنيد. سالانه تعداد بيشمارى از مردم تنها به علت مشكلات ناشى از كار با كامپيوتر به چشم پزشك مراجعه مى كنند. در حين كار هر چند وقت يكبار به چشمانتان استراحت دهيد. پلك زدن براى آرامش چشمانتان مفيد است. هيچ گاه به صفحه مانيتور زل نزنيد. فونت متن صفحه مانيتور را درشت تر كنيد، يعنى به جاى فونت ۱۰ از فونت ۱۲ يا ۱۴ استفاده نماييد تا مطالب را راحت تر بخوانيد.
حفاظت از ستون فقرات: 
هنگام استفاده از مانيتور سعى كنيد درست نشستن را رعايت نماييد. از صندلى هايى استفاده كنيد كه اصول ارگونوميك (مهندسى محيط كار) در آنها رعايت شده است و در درست نشستن به شما كمك مى كنند.
نور مناسب:
نور مناسب در محيط كار خصوصا هنگام استفاده از مانيتور بسيار مهم است. از تابيدن مستقيم نور به صفحه مانيتور خوددارى كنيد. همچنين شدت نور موجود در محيط نبايد زياد باشد و سعى كنيد زاويه تابش آن به مانيتور ۹۰ درجه باشد.
حالت دستان هنگام استفاده از صفحه كليد:
دست، مچ و ساعدتان را در موقعيتى طبيعى و راحت نگه داريد.اين سه بايد در يك خط مستقيم قرار گيرند و با بازوان شما زاويه ۹۰ درجه را تشكيل دهند. هنگام تايپ كردن سعى كنيد بسيار نرم و راحت كليدها را فشار دهيد.
حركت دادن به بدن در فواصل كار:
همواره پس از مدتى كار كردن، زمان كوتاهى را استراحت كرده، به بدنتان حركت داده و سپس مجددا كارتان را از سر بگيريد.
صفحه كليد
البته از صفحه كليد زمانى استفاده مى كنيم كه كار با ماوس ممكن نباشد.
تغيير فونت:
وقتى شما در حال استفاده از يك سند در محيط Word هستيد، مى  توانيد با استفاده از صفحه كليد اندازه و شيوه نگارش فونت ها را تغيير دهيد. به سادگى با فشار دادن كليدهاى Ctrl و A مى توانيد تمام سند تايپ شده را انتخاب كنيد. سپس با فشردن Alt و O منوى Format را باز كرده و براى فونت تان اندازه و شيوه نگارش تعيين نماييد.
برش متن:
براى برش (Cut) متن، ابتدا با استفاده از ماوس و يا با پايين نگه داشتن كليد Shift و فشردن يكى از كليد هاى جهت دار (با توجه به جهتى كه متن شما قرار دارد) متن مورد نظر را برجسته كرده و سپس با فشردن كليدهاى Ctrl و X آن را حذف كنيد.
كپى كردن:
براى كپى كردن، كليدهاى Ctrl و C را فشار دهيد.
اضافه كردن :(Past)
براى اضافه كردن متنى كه كپى كرده ايد و يا بريده ايد، كليدهاى Ctrl و V  را فشار دهيد.
ذخيره كردن:
براى اين كه از طريق صفحه كليد خيلى سريع عمل ذخيره كردن را انجام دهيد. از كليدهاى Ctrl و S استفاده كنيد.اين عمل خيلى سريع تر از آن است كه منوى File را باز كرده و گزينه ىSave را انتخاب نماييد.
چاپ سريع:
براى اين كه خيلى سريع عمل چاپ را انتخاب و اجرا كنيد، ابتدا كليدهاى Ctrl و P را فشار دهيد تا كادر گفتگوى مربوط به چاپگر باز شود. سپس با فشردن Enter عمل چاپ آغاز مى گردد. البته كليدهاى تركيبى در برنامه هاى مختلف با يكديگر فرق مى كنند اما در نهايت با يادگيرى آنها مى توانيد در هر برنامه اى اعمال كامپيوترى را سريع تر انجام داده و در زمان صرفه جويى نماييد. يك جفت ديگر از كليدهاى تركيبى، كليدهاى Alt و Tab مى باشند كه از آنها براى جابه جايى سريع از يك برنامه كاربردى باز شده به يك برنامه كاربردى ديگر استفاده مى شود. چنين ترفندى مى تواند به طور قابل ملاحظه اى موجب صرفه جويى در زمان گردد. براى مثال در نظر بگيريد كه شما برنامه اى مانند صفحه گسترده را باز كرده و از طرفى به موسيقى هم گوش مى دهيد و به اينترنت هم متصل هستيد. اگر شما در حال كار با برنامه صفحه گسترده باشيد و از طرفى بخواهيد صداى آهنگى كه پخش مى شود را زياد كنيد، مى توانيد از كليدهاى تركيبى Alt و Tab استفاده كنيد. با فشردن اين كليدها ابتدا كادرى ظاهر مى شود كه مى توانيد برنامه هاى درحال اجرا را داخل آن مشاهده  كنيد. همزمان با پايين نگه داشتن Alt و با فشردن Tab مى توانيد برنامه مورد نظر را انتخاب كرده و با رها كردن Alt پنجره مربوط به آن برنامه باز مى شود. پس از انجام تغييرات دلخواه در پنجره بازشده، مجددا با فشردن Alt و Tab مى توانيد آن برنامه را كوچك (Minimize) كرده و به برنامه اى كه قبلا در حال كار با آن بوديد برگرديد.
كليد ويندوز:
بر روى صفحه كليد، كليدى با آرم ويندوز نيز وجود دارد. اين كليد در قسمت پايين صفحه كليد قرار گرفته و براى شما امكان دستيابى فورى به منوى Start را فراهم مى كند. لازم نيست اين كليد را مانند Alt پايين نگه داشته و كليد ديگرى را فشار دهيد بلكه پس از فشردن و رها كردن آن با فشردن يك كليد ديگر مى توانيد فرمانى را وارد سازيد. براى مثال اگر پس از فشردن اين كليد، حرف E را فشار دهيد خيلى سريع برنامه Microsoft Explorer براى شما باز خواهد شد. اگر كليد M را فشار دهيد تمام برنامه هاى موجود بر روى صفحه مانيتور كوچك (Minimize) مى شوند. و يا اگر كليد H را فشار دهيد، پنجره Help ويندوز باز خواهد شد. براى خاموش كردن سريع مى توانيد هنگام بالا آمدن كليد ويندوز، حرف U را فشار داده و پس از باز شدن كادر تبادلى Shut Down، با فشردن Enter آن را تأييد نماييد.
نوار وظيفه (Task Bar)
يكى ديگر از راه هاى سرعت بخشيدن به باز شدن برنامه ها، استفاده از نوار وظيفه است. نوار وظيفه يك فضاى خاكسترى رنگ است كه در پايين صفحه مانيتور قرار دارد و دكمه Start در آن ديده مى شود. همچنين در نوار وظيفه آيكون برنامه هاى بازشده اى كه در حال اجرا هستند، ساعت و موارد ديگر را نيز مى توانيد مشاهده كنيد.

با رهبرى IBM و حمايت مالى اتحاديه اروپا، يك پروژه تحقيقاتى سه ساله با هدف افزايش كنترل بر حريم شخصى در اينترنت و على الخصوص سايت هاى Social Networking آغاز شد. اين پروژه كه PrimeLife نام دارد و يكى از صدها پروژه اتحاديه اروپا در حوزه هاى مختلف علمى است داراى ارزش ۱۰ ميليون يورو معادل ۱۵‎/۸ ميليون دلار مى باشد. به گفته IBM خروجى اين، پروژه Toolbox خواهد بود كه به كاربران اجازه خواهد داد بدانند چه اطلاعات شخصى در اختيار هر سايت گذاشته مى شود و به كمك آن كاربران مى توانند حدود حريم شخصى خود را مشخص كنند و هر گاه در حال عبور از مرزهاى مشخص شده باشند هشدار بگيرند. به گفته Jan Camenisch مدير پروژه PrimeLife و عضو شركت IBM، در اين پروژه تلاش خواهد شد تا تعامل خوبى با جامعه Open Source برقرار شود و استانداردهاى آنان رعايت شود و اين تكنولوژى براى اين جامعه قابل استفاده باشد. PrimeLife بخش كوچكى از پروژه بزرگ تر اتحاديه اروپا مى باشد كه با هدف افزايش كنترل بر حريم شخصى در اتحاديه اروپا در حال اجرا است.

سرويس رايانه: آيا رعايت و اجراى قانون كپى رايت در ايران مفيد است يا مضر؟ عامل پيشرفت ايران است يا مانع آن؟ اينها پرسش هايى هستند كه نويسنده اين يادداشت به بيان ديدگاه هاى خود پيرامون آن مى پردازد. بحث كپى رايت در كشور ما بارها مورد توجه و بررسى محافل مختلف، به ويژه رسانه ها و جرايد مرتبط با صنعت IT قرار گرفته است. چندين سال است كه نظرات و ديدگاه هاى مختلف درباره لزوم يا عدم لزوم رعايت قوانين بين المللى كپى رايت به ويژه در مورد نرم افزارهاى خارجى مطرح مى شود.اما هر بار به دلايل مختلف به دست فراموشى سپرده مى شود. همچنين پس از سال ها انتظار، ايران به عنوان عضو ناظر سازمان جهانى تجارت (WTO) پذيرفته شد. اما همان گونه كه در مقام عضو ناظر مجبور نيست درهاى بازار خود را به روى واردات خودروهاى خارجى بگشايد و مى تواند محصولات داخلى خود را مطابق ميل، سليقه، قيمت و كيفيت دلخواه در داخل كشور به فروش برساند، قاعدتا هنوز هم مجبور نيست در مورد كپى رايت نرم افزار و فرآيند استفاده از آن تجديد نظر كند. بعضى معتقدند كه كشورهاى غربى از طريق تبليغ و تزريق فناورى هاى موردنظر خود، در فكر تسلط بر ساير كشورها و كسب منافع موردنظر خود هستند. با اين حال چاره اى جز استفاده موردى و مطابق با فرهنگ خود از محصولات فوق هم نمى بينند. در مقابل، كشورهاى غربى نيز به برخى از كشورهايى كه داراى فناورى نوين و پيشرفته روز دنيا هستند، روى خوشى نشان نمى دهند و نوعى تحريم هاى تجارى و اقتصادى را عليه آن ها وضع كرده اند كه مقوله IT نيز از آن بى بهره نمانده است. پس اين وضعيت ممكن است سال ها در يك حلقه بى نهايت باقى بماند و پروژه اش براى بازگشايى در آينده اى نامعلوم، به بايگانى بلاتكليفى سپرده شود. البته قصد نداريم در اين يك صفحه روابط كشورها را مورد بررسى قرار دهيم. پس اجازه بدهيد صرفاً به مضرات و فوايد مسأله عدم رعايت قوانين كپى رايت
نرم افزار در كشور بپردازيم. اگر بخواهيم مسأله را از ديدگاه فردى بنگريم، بى شك قيمت بسيار پايين انواع نرم افزارهاى قفل شكسته اى كه در بازار وجود دارد مى تواند يكى از بهترين فوايد وضعيت فعلى تصور شود. اكنون هر كسى قادر است در كوتاه ترين زمان، گران ترين سيستم عامل، بانك اطلاعاتى، زبان برنامه نويسى، و يا هر نرم افزار علمى، مهندسى، طراحى و.. . را به قيمتى بسيار اندك تهيه كند. اين مسأله باعث شده است در بعضى از زمينه ها متخصصان كشور نسبت به همتايان آن طرف آب، از تبحر بيشترى در كار با انواع نرم افزارهاى روز دنيا برخوردار باشند. شما مى توانيد هر نرم افزار جديد را به سرعت بر روى كامپيوتر خانگى خود نصب كنيد و زير و بم آن را در چند روز ياد بگيريد.در حالى كه ا گر قوانين كپى رايت در كشور جارى بود به اين راحتى نمى توانستيد در خريد، نصب و نگهدارى اين نرم افزارها دست و دل باز باشيد. اين مسأله حتى مى تواند پيامدهاى ديگرى نيز داشته باشد. با رعايت قوانين كپى رايت نرم افزار قطعا قيمت كتاب،نشريات، سى دى هاى آموزشى و حتى كلاس هاى آموزشى نيز به ميزان فعلى نخواهد بود و اگر مغازه دار يا تاجرى بخواهد نظم و حساب و كتاب بيشترى به كارهايش بدهد، نمى تواند فلا ن بسته نرم افزارى حسابدارى را با قيمت پايين خريدارى نمايد. به همين ترتيب موسسات تجارى و ادارى بزرگ تر نيز با هزينه چند ميليون تومانى، صاحب سيستم هاى اطلاعاتى مثل MIS يا حتى وب سايت نمى شوند.
زيرا تمام اينها به مجوز رسمى بهره بردارى از تك تك نرم افزارهاى مورد استفاده نياز دارد كه قيمت كلى آنها چندان رقم پائينى نيست. بنابراين كسانى كه مشتاق رعايت بى چون و چراى اين قوانين هستند، بايد وضعيت فعلى و آينده را هم در نظر بگيرند و به ياد داشته باشند كه هر كارى (به فرض درست بودن هم) يكباره قابل اجرا نيست. اما شايد مسأله اى كه در اين جا بسيار مهم جلوه مى كند و مى تواند در مقابل تمام پيامدهاى ناشى از عدم رعايت قانون كپى رايت قد علم كند، صادرات نرم افزار باشد.در واقع تا زمانى كه اين قانون به شكلى در كشور به اجرا درنيايد، راه ورود شركت هاى ايرانى به عرصه رقابت هاى بين المللى در كسب پروژه هاى نرم افزارى بسيار دشوار خواهد بود. صرف نظر از مسأله محدوديت هاى اقتصادى، مسأله كپى رايت نيز مى تواند معضل ديگرى در راه كسب درآمدهاى خارجى براى شركت هاى ايرانى به حساب آيد. دليل آن هم بسيار روشن است. آنها حاضر نيستند با طرفى كه رسما برنامه اى براى جلوگيرى از كپى كردن نرم افزارها ندارد و هيچ گاه اقدام به خريد قانونى آنها نكرده است، قراردادى امضا كنند كه آنها را مكلف به پرداخت پول در ازاى خريد يك محصول مبتنى بر نرم افزارهاى خام خودشان يا شركايشان نمايد. بنابراين در اين ميان كشورى مثل هندوستان با قبول قوانين مذكور در ها را به روى پديده اى به نام Outsourcing مى گشايد و نه تنها ميلياردها دلار به خاطر اجراى پروژه هاى خارجى به دست مى آورد، بلكه از تخفيفات بسيار ارزشمندى در خريدهاى نرم افزارى نيز بهره مند مى شود. البته اين نكته را هم بايد در نظر داشت كه در كشورى مانند هندوستان با آن جمعيت و فرهنگ، قاعدتا هيچ قانونى به طور كامل نمى تواند اجرا شود؛ چه برسد به كپى رايت بين المللى. بنابراين شايد هم اين كشور بيشتر شعار رعايت اين قانون را سر مى دهد تا اين كه به آن عمل كند و قطعا هيچ شهروند يا برنامه نويس و اهل فنى در اين كشور براى خريد ارزان نرم افزار مورد نيازش در تنگنا نيست و نخواهد بود و مطمئن باشيد كه در اين كشور رعايت اين قانون هيچ ارتباطى با كامپيوترهاى خانگى و يا لب تاپ افراد ندارد و از اين لحاظ تا حدودى شبيه كشور خودمان است. يعنى همه كامپيوترها مملو از نرم افزارهاى موردنياز صاحبانشان هستند. اما يك مسأله بيش از همه ناظران را به انديشه وامى دارد و آن هم درس گرفتن از تجربه كشورى است كه با نشان دادن حسن نيت و كوشش در پذيرش و رعايت يك قانون بين المللى، ميلياردها دلار سرمايه را به سوى خود جلب نموده است.

سرويس رايانه: اكنون بدون اين كه مديران مخابراتى وقوف داشته باشند به چه ميزان و با چه توزيعى، از Pair Gain در شبكه دسترسى استفاده شده است، مى خواهند گام هاى بزرگى را در راستاى خدمات رسانى پيشرفته به مشتركان خود بردارند. در هر كسب وكارى، كار مديران تصميم گيرى است اما در اغلب مديريت هاى ما، مشاهده مى شود كه تصميم گيرى، موضوعيتى ندارد زيرا هيچ آلترناتيوى در كنار موضوع مطرح شده براى تصميم گيرى وجود خارجى ندارد و تصميم گيرى به نفى يا ايجاب آن تك موضوع مطروحه، خلاصه مى شود! اكثر مديران نيز بر غلط بودن اين نوع تصميم گيرى ها (ميان رد يا قبول تنها يك گزينه) معترف اند اما برايشان تصميم غلط گرفتن، بهتر از هيچ تصميمى نگرفتن است. ده پانزده سال پيش، تصميم گيرى براى استفاده كلان از Pair Gain، بدون هيچ آلترناتيو و جايگزينى، گشايشى براى مديران مخابرات به وجود آورد ولى اكنون معلوم شده است كه يا بايد سامانه ها و متمركزكننده هاى Pair Gain را جمع آورى كنند تا راه براى توسعه DSL باز شود كه به سهم خود، هزينه بر، كاربر و زمان بر است! و يا بايد سرمايه گذارى هاى چندين ميليون دلارى روى ورود و توسعه DSL را به فراموشى بسپارند! اما اين آغاز ماجرا است!
Pair Gain-1 چيست؟
در شبكه هاى تلفن ثابت و در بخش دسترسى يعنى شبكه اى كه يك سر آن اماكن مشتركان و سر ديگر آن، مركز تلفن است، ازPair Gain روشى براى «تافتگرى» يا مالتى پلكــــينگ به منظور انتقال چند گانه سيگنال صوتى، روى يك «زوج سيم مسى تابيده به هم» است به طورى كه به توان يك خط مشترك را به چندين اشتراك تلفن، متصل كرد بدون آن كه مزاحمتى براى يكديگر ايجاد كنند. به عبارت ديگر به جاى تخصيص هر زوج سيم مسى به يك اشتراك تلفنى، همان اتصال سيمى موجود را طورى چند برابر استفاده كرد كه ديگران يا پايانه هاى ديگر نيز بتوانند سهمى از آن داشته باشند. منظور و هدف از به كارگيرى Pair Gain، به واقع، حل موقت و سريع يك مشكل بزرگ سرويس دهى به متقاضيان جديد است و آن نيز كمبود يا نبود خط دسترسى است. پس يا بايد به تقاضاهاى جديدى كه با اين فقدان روبرو مى شوند جواب منفى داد و يا اين كه بايد شبكه دسترسى را توسعه داد كه كارى سنگين، هزينه بر و زمان بر است زيرا توسعه فيزيكى شبكه دسترسى نيازمند توسعه اتاق كابل، قاب هاى انشعاب، حوضچه اصلى و حوضچه هاى فرعى، «كافو» ها يا كابين هاى توزيع خطوط مشتركان و كابل كشى خاكى و هوايى، تقويت پست ها و مجارى زيرزمينى است. اما Pair Gain ظرفيت شبكه موجود دسترسى را بدون اين همه كار دست وپاگير و پرهزينه، افزايش و كسرى از هزينه هاى توسعه را به خود اختصاص مى دهد. سامانه Pair Gain نوعى PCM (مدوله سازى كد پالس) است متشكل از متمركز كننده يا چند برابركننده كه سيگنال هاى مجزا را در يك سيگنال تجميعى واحد، يكپارچه و تركيب مى كند و هر يك از سيگنال هاى مجزا را به هنگام تحويل به اشتراك مربوطه، از يكديگر جداسازى مى كند. براى مثال اگر يك مشترك كه داراى خط تلفن در حال كار است نياز به يك دور نگار (يا فكس) با شماره اى مستقل داشته باشد اما مركز تلفن نتواند زوج سيم مسى جديدى براى متقاضى بكشد، از يك Pair Gain كه دو اتصال مشترك را يكى مى كند مى توان استفاده كرد. استفاده از Pair Gain خيلى زود يعنى حدود چهل پنجاه سال پيش در اروپا شروع شد و تلقى مديريت هاى مخابراتى از آن، كاربرى موقت به عنوان مسكن و تسكين دهنده لحظه اى بود و نه راه حل نهايى و شفا بخش! اما وقتى كه ۱۰-۱۵ سال پيش اين فناورى به صورتى خود كفا در كشور عرضه شد، مديران وقت شركت هاى مخابرات، ساده انگارانه، در آن منجى خود را ديدند و به جاى برنامه ريزى براى توسعه فيزيكى گران قيمت ترين شبكه هاى مخابراتى يعنى شبكه دسترسى، بى برنامه و بدون راهبرد، سامانه هاى Pair Gain را سفارش دادند و وارد شبكه موجود دسترسى كردند.اكنون بدون اين كه مديران مخابراتى وقوف داشته باشند به چه ميزان و با چه توزيعى، از Pair Gain در شبكه دسترسى استفاده شده است، مى خواهند گام هاى بزرگى را در راستاى خدمات رسانى پيشرفته به مشتركان خود بردارند: بديهى است: بايد Pair Gain در اكثر موارد بر چيده شود اما در كدام برنامه پنج ساله، پروژه برچيدن Pair Gain ديده شده است؟ وانگهى در نيمه شب خصوصى سازى؟ بيدار شدن و با مشكلى جديد دست و پنجه نرم كردن، نيز كار عاقلانه اى نيست! پس چه بايد كرد: ساختن و سوختن!؟ به اميد آن كه مديران آتى، فكرى عاجل كنند.