آيينه هنر: «طبيعت بى جان» از دوران كهن همواره از موضوعات مورد توجه نقاشان بوده و در طى سال ها با گذر از مكتبى به مكتب ديگر به حيات خود ادامه داده است.نخستين نقاشى ها با موضوع «طبيعت بى جان» را مى توان بر ديواره مقابر مصر مشاهده نمود. مصريان عقيده داشتند باترسيم ميوه و انواع خوراكى ها بر ديوار محل دفن متوفى براى وى امكان استفاده از آنها را در جهان ديگر فراهم مى آورند. رومى ها نيز به موضوعات «طبيعت بى جان» علاقه خاصى داشتند. نقاشى هاى به جاى مانده از گلدان ها و ظروف ميوه بر ديوارهاى بناهاى پمپى و هركوليوم ، منعكس كننده توجه اشراف زادگان رومى به انعكاس زندگى تجملاتى خود بوده است. اصطلاح «طبيعت بى جان» ترجمه مستقيم واژه هلندى still even است كه از سال ۱۶۵۶ براى توصيف نقاشى هايى كه با موضوعاتى نظير گلها، ميوه و يا قطعه اى از يك ميز ضيافت شام ترسيم شده بود به كار رفت. سوژه هاى طبيعت بى جان در بين نقاشان هلند از محبوبيتى خاص برخوردار بود. كم كم هنرمندان ايتاليا، اسپانيا و فرانسه نيز در جرگه علاقه مندان «طبيعت بى جان» قرار گرفتند. با ظهور نقاشى هاى مذهبى و چهره نگارى در اواخر قرن شانزدهم ميلادى، اين سنت براى مدتى به حاشيه رانده شد. پس از اصلاحات مذهبى و هنگامى كه هنر مذهبى در شمال اروپا ناپديد گشت، اين نوع نقاشى با نگرشى متفاوت به همراه موضوعات متنوع تر، بار ديگر بر بوم نقاشان ظاهر گرديد. «طبيعت بى جان» اين بار در فرم سمبوليك و گاه نيمه مذهبى با چيدمان هوشمندانه اشيا در كنار هم، براى رسيدن به مفهومى نمادين به كار گرفته شد. ترسيم ساعت شنى، جمجمه، آيينه، پروانه، گل ، شمع هاى در حال سوختن ، قطعه اى نان و يا كاسه اى آب در جهت رسيدن به مفاهيم نمادگرا بروز يافت. با گذر از اين مرحله، «طبيعت بى جان» به ندرت به عنوان يك موضوع مستقل ظاهر گرديد ولى همچنان كاركرد سمبوليك خود را حفظ نمود. امپرسيونيست ها و پست امپرسيونيست ها با نگاهى خاص به اشياء از شيوه خاصى در انعكاس تأثيرات رنگ بر آنها استفاده مى كردند. تابلوى «آفتابگردان ها» اثر ونگوگ نمونه بى نظيرى از هماهنگى تكنيك و موضوع در كنار يكديگر است. پيروان كوبيسم نيز اهميت ويژه اى براى حضور «طبيعت بى جان» دركادر خود قائل بودند. تجربيات ارزنده «پل سزان» در اين راستا باب نوينى را در مكتب كوبيسم باز كرد. پيكاسو، جورج باروك و خوان گريس با نگاه مكعب وار خود به اشياء و آلات موسيقى با استفاده از شيوه كلاژ، برگ زرينى را در موضوعات «طبيعت بى جان» آفريدند. در آغاز قرن بيست و ورود هنر مدرن به آمريكا، هنرمندان اين خطه با تركيب مكتب رئاليسم آمريكايى با مدرنيست اروپايى، چهره تازه اى از «طبيعت بى جان» به نمايش گذاردند. ظهور كالاهاى مصرفى در قالب هنر پاپ آرت نمونه اى از اين دست است.

هنرمند بودن، يك نوع زندگى كردن و ديدن جهان است . يك نوع حساس بودن و اشاعه بيان هايى است كه هنرمند به آن دل مشغول است. حميد سورى؛ مدرس دانشگاه؛ با بيان اين مطلب گفت: «آثار هنرى هنرمندان در چند ماه اخير چندين برابر شده ، ولى بهتر خواهد بود اگر اين مسأله مورد موشكافى، تحليل و بررسى قرار بگيرد و نحوه حمايت ها مشخص و استفاده بهينه از آن شود.»
وى در ادامه با مهم شمردن مساله اقتصاد هنر اظهار داشت:« اقتصادهنر، بايد جدى گرفته شود. ما نياز به سياست هاى كلى در مورد ارتقاء هنر داريم، در بخش اقتصادى آن، كه بايد قوه مقننه و مجريه دخالت كنند و از سوى نهادهايى مثل وزارت ارشاد، فرهنگستان هنر، وزارت علوم بايد تحليل دقيقى ارائه دهند كه دربرنامه هاى پنج ساله جايگاه هنر كجاست و چگونه مى توان آن را ارتقاء داد و چه نيازهايى وجود دارد. زيرا با وجود اين همه دانشگاه هاى هنر رشته هاى مبرمى مثل تاريخ هنر و آموزش هنر وجود ندارد كه بايد نهادهاى ذى صلاح به آن توجه كنند ، تا در كنار آفرينش آثارهنرى هنرمندان و كسانى كه حتى آثار هنرى خلق نمى كنند ولى به اين موضوع مرتبط هستند، كمك شود.» سورى در خصوص روند نمايشگاه ها و دوسالانه ها داخل كشور تصريح كرد : «ماامروزه كمتر شاهد نمايشگاه هاى خوب هستيم و تعداد اين نمايشگاه ها،به خاطر بعضى از محدوديت ها و تنگ نظرى ها كم و كمتر مى شود و هم آثار كليشه اى بيشترى در آن ها مى بينيم كه اتفاق خوبى نيست .
در گذشته هنرمندان با فراغ بال بيشترى كار مى كردند و نمايشگاه هاى بهترى نيز برگزار مى كردند . وى در مورد مشكلات نمايشگاه ها افزود: «تعداد نمايشگاه هاى خوب، كم است زيرا ما مى خواهيم نظر همه را تأمين كنيم و بايد قبول كنيم نهادها چه دستور كارى بايد داشته باشند وبه چه آثار هنرى بايد بها داده شود و مثلاً موزه هنر هاى معاصر چه رسالتى دارد و چه آثارى در آن بايد به نمايش در آيد و چه آثارى به نمايش در نيايد. متاسفانه بخشى از جامعه هنوز هنر را جدى نگرفته است و از هنر زمانى حمايت مى كنند كه به درد جهت گيرى هاى سياسى و اجتماعى آنان بخورد در غير اين صورت هنر خوب نيست و حمايتى از آنان نمى كنند اين مسأله به رشد هنر ضربه مى زند و اگر ما هنر را در خدمت يك هدف ديگر قرار دهيم ارزش آن را پايين آورده ايم و اين نشانگر ابزارى كردن آن است.» وى در گفتگو با باشگاه خبرنگاران دانشجويى، اضافه كرد: «هنرمندى موفق است كه استراتژى هاى لازم را با ظرافت براى فائق شدن به محدوديت ها بكار گيرد. در جهان، هنرمندان ما در موقعيت حساسى هستند و جامعه جهانى در مورد ايران كنجكاو است . اين مسأله خيلى خوب است چرا كه هنرمندان ايرانى با توجه به محدوديت ها و امكانات كم و عقب بودن از هنرمعاصر جهان به لحاظ تئورى خوب كار مى كنند و راه خود را پيدا كرده اند.

حميد پورآذرى نمايش «حسينقلى مردى كه لب نداشت» را براى اجرا در تالار مولوى آماده مى كند. اين كارگردان تئاتر در اين باره به مهر گفت: «اين نمايش را من با بچه هاى مهاجر اجرا مى كنم و پس از حدود يكسال تمرين و تلاش براى پيدا كردن جاى مناسب، سرانجام موفق شدم قول ضمنى مدير تالار مولوى را براى اجراى اين نمايش بگيرم.» وى ادامه داد: «نمايش حسينقلى بر اساس شعرى از احمد شاملو شكل گرفته و نشمينه نوروزى متن آن را نوشته است. قصه درباره مردى است كه لب براى خنديدن ندارد و دنبال لب مى گردد كه بخندد. اين اثر وجهى اجتماعى دارد و اميدوارم تا اواخر بهار امسال بتوانم آن را در تالار مولوى اجرا كنم.» در نمايش «حسينقلى مردى كه لب نداشت» ذبيح محمدى، نثال ظريفى، ناديا پروانى، فروزان پروانى، پيام پروانى، ايمل كريمى و سمير رسولى بازى مى كنند. پورآذرى در بيست و ششمين جشنواره تئاتر فجر نمايش «غولتشن ها» را روى صحنه برد كه قرار است بهار امسال در تئاتر شهر اجراى عمومى شود.

نمايش «كانال كميل» به كارگردانى كورش زارعى و بازى حسين مسافر آستانه و سيدجواد هاشمى از ۲۵ ارديبهشت در تالار اصلى مجموعه تئاتر شهر روى صحنه مى رود. زارعى دراين باره به مهر گفت: «اين نمايش برگرفته از داستانى واقعى است كه مربوط به دوران جنگ تحميلى و هشت سال دفاع مقدس مى شود. «كانال كميل» در مجموع شش شخصيت دارد كه مسافر آستانه، هاشمى، على سرابى، مهدى فقيه، سيدمهدى ميرقياصى و خود من به عنوان بازيگر در آن به ايفاى نقش مى پردازيم.» كارگردان «كانال كميل» در ادامه توضيح داد: «حدود ۱۲ سال پيش اين نمايش را در تالار مولوى اجرا كرديم كه در آن زمان به خاطر شرايط نامطلوب اجرا نمايش نتوانست با اقبال رو به رو شود. به همين خاطر تصميم گرفتيم آن را مجددا به صحنه ببريم و از ۲۵ ارديبهشت اجراى خود را در سالن اصلى تئاتر شهر شروع خواهيم كرد.» «كانال كميل» به داستان رزمنده اى مى پردازد كه با وجود گذشت سال ها از زمان جنگ تحميلى به خاطر نبودن در خط مقدم جبهه و تنها گذاشتن دوستان خود در كانال كميل گرفتار عذاب وجدان است. وى تصميم مى گيرد به همراه يك گروه تفحص اجساد شهداء مدفون در كانال كميل را پيدا كند ولى...

نامزدهاى جايزه «جورج اورول» انگليس معرفى شدند. جايزه يادبود «جورج اورول» كه هرساله با هدف گراميداشت يكى از بزرگ ترين نويسندگان سياسى انگليس برگزار مى شود، در دو مقوله ادبيات و روزنامه نگارى، برگزيدگان را معرفى مى كند. «مارينا لويكا»؛ نويسنده اوكراينى الاصل؛ براى «دو كاروان» يكى از نامزدهاى منتخب است. كتاب او، بررسى خيالى معادل امروزى تجارت برده است. «ويليام هاگ»؛ سياستمدار؛ براى كتاب «شرح  حال ويليام ويلبرفورس»، ديگر نامزد معرفى شده است. كتاب او سال گذشته همزمان با يكصدمين سال تصويب قانون تجارت برده ۱۸۰۷ ويلبرفورس منتشر شد. به گزارش روزنامه گاردين، از ديگر نامزدهاى جايزه «جورج اورول»، «جى گريفيتس» براى كتاب «وحشى؛ يك سفر مقدماتى» و «رجاء شهاده» براى «پياده روى هاى فلسطين؛ يادداشت هايى درباره مناظر رو به نابودى» هستند. «كليو استافورد اسميت» براى كتاب «مردان بد؛ خليج گوانتانامو و زندان هاى مخفى» كه مطالعه او درباره جنايات آمريكا در زندان گوانتاناموست، ديگر نامزد جايزه «جورج اورول» معرفى شده است. از نامزدهاى جايزه «جورج اورول» در بخش روزنامه نگارى نيز كه جداگانه برگزار مى شود، «آندره راونسلى» - ستون نويس روزنامه آبزرور - و «كليو جيمز» از شبكه راديويى بى بى سى هستند.

صندلى و ميز تحرير «چارلز ديكنز» - نويسنده مشهور انگليسى - در يك حراجى خيريه در لندن به فروش خواهند رفت. به گزارش ايسنا، به نظر مى رسد اين صندلى و ميز تحرير كه قيمت ۱۶۰هزار دلار براى فروش آن ها پيش بينى شده است، همان هايى باشند كه «چارلز ديكنز» آخرين آثار خود، از جمله «آرزوهاى بزرگ» را بر روى آن ها نوشته است. قرار است مبلغ حاصل از فروش اين اثاثيه، به يك بيمارستان كودكان در مركز لندن اختصاص داده شود. اين حراجى خيريه قرار است در ماه ژوئن در حراجى «كريستى» لندن انجام شود. به گزارش بى بى سى، «كنتس ونكهيم» - همسر «چارلز ديكنز» - كه اين صندلى و ميز تحرير را به ارث برده است، در اين باره اعلام كرد: «چارلز ديكنز قهرمان فقيران و نيازمندان بود و من احساس مى كنم آرزوى او همين كار بوده است و اين برايم افتخار است كه به آن جامه عمل بپوشانم.»

مدير امور استان ها در مركز هنرهاى نمايشى از راه اندازى دفاتر انجمن هنرهاى نمايشى ايران در ۳۰ استان كشور خبر داد. محمد حيدرى گفت: «تمام برنامه هاى تئاتر در استان ها از طريق اين دفاتر پيگيرى مى شود و ادارات كل ارشاد استان ها نيز نقش نظارتى خواهند داشت.» او با اشاره به اين كه فعاليت تئاترى استان ها از ارديبهشت۸۷ آغاز مى شود، متذكر شد: «سياست مركز هنرهاى نمايشى در شهرستان ها، حمايت از اجراى عمومى آثار و ايجاد جريان مستمر تئاتر است كه در همين راستا برنامه چهار فصل تئاتر ايران
برگزار مى شود كه به موجب آن ۱۲۰ هنرمند حرفه اى تئاتر در شهرستان ها در طول سال ۸۷ نمايش هاى خود را به اجراى عمومى مى گذارند.»

مهتاب نصيرپور نمايش «سيگار كشيدن، سيگار نكشيدن» نوشته محمد رحمانيان را براى اجراى عمومى آماده مى كند. اين بازيگر تئاتر و سينما در اين باره به ايسنا، توضيح داد: «اين نمايشنامه براساس اتودهاى كل تعدادى از هنرجويان تئاتر آموزشگاه كارنامه نوشته شده و شامل ۹ اپيزود است كه با يكديگر ارتباط دارند و در نهايت به حدود ۲۴ قطعه نمايشى كوتاه مى رسيم». او توضيح داد:«اين نمايشنامه بر اساس تمرينات بازيگرى نوشته شده است و همچون آثار ديگر محمد رحمانيان پيچيدگى هاى خاص خود را دارد، به همين دليل در اجراى آن هم تلاش شده تا سطح كيفى كار از سطح كار هنرجويان بالاتر برود و هنرجويان كار خود را تا سطح كيفى نمايشنامه بالا ببرند.»

با تأخير يك ساله در برگزارى كنگره جهانى فردوسى، بزرگداشت اين شاعر ۲۵ ارديبهشت ماه در استان خراسان رضوى برگزار مى شود. غلامحسين عليپور - مسئول ادارى انجمن آثار و مفاخر فرهنگى خراسان رضوى - در گفتگو با ايسنا، درباره كنگره فردوسى كه قرار بود دومين دوره آن به صورت جهانى در اين استان برگزار شود، توضيح داد: «اين كنگره قرار بود ارديبهشت ماه ۸۷ به صورت جهانى برگزار شود؛ اما برگزارى آن به دلايل علمى به سال ۸۸ موكول شده است.» او افزود: «از آن جا كه مى خواستيم كنگره به صورت كامل و در شأن اين شاعر بزرگ برگزار شود و از آن جا كه فرصت توليد آثار در سطح جهانى بسيار اندك بود، تصميم گرفته شد به خالقان آثار درباره فردوسى و شاهنامه فرصت بيشترى داده شود و در نتيجه اين كنگره با يك سال تأخير برگزار مى شود.»

همايش «ذهن، هنر و روانكاوى: نگاهى به ريچارد ولهايم» ۳۰ خرداد ماه در لندن برگزار مى شود. به گزارش مهر، اين همايش از سوى مؤسسه فلسفه و كالج روان درمانى دانشگاه لندن برگزار مى شود. ريچارد ولهايم استاد پيشين فلسفه ذهن و منطق دانشگاه لندن و استاد فلسفه اخلاق دانشگاه بركلى در كاليفرنيا يكى از مشهورترين فيلسوفان ذهن و زيبايى شناسى در سده بيستم است كه آثارش مرزهاى فلسفه و تاريخ هنر را در نورديده اند. با اين حال انديشه هاى او تاكنون كمتر مورد توجه قرار گرفته و عموما مورد غفلت واقع شده اند. در اين نشست آنتونى پرايس از دانشگاه بريكبك و درك مارتاورس از دانشگاه كمبريج درباره ابعاد انديشه هاى ولهايم به بحث و تبادل نظر خواهند پرداخت.