قطب الدين صادقى، تئاتر امروز ايران را در قياس با ادوار گذشته در سطح نازل ترى دانست و راه نجات آن را حمايت دولت ذكر كرد. به اعتقاد بسيارى از كارشناسان، سطح نمايش كشور بر خلاف تبليغات موجود در قياس با ادوار گذشته افت محسوسى داشته است. آنچه به عنوان پايه و زيرساخت هاى تئاتر حرفه اى كشور شناخته مى شود و آينده اين هنر را تضمين مى كند تئاتر دانشجويى و يا به تعبير ديگر تئاتر آماتور است. اما به دلايل گوناگون آن طور كه بايد و شايد به تئاتر و تئاتر دانشجويى در ايران بها داده نمى شود. قطب الدين صادقى؛ نويسنده، مترجم، كارگردان تئاتر و مدرس دانشگاه؛ در مورد آسيب ها و موانع موجود در راه تئاتر و به خصوص در زمينه تئاتر دانشجويى با بيان عدم رضايت از انحلال دو ساله تشكيلات انجمن نمايش كشور به وسيله مركز هنرهاى نمايشى به شبستان گفت: «در بسيارى از شهرها مراكز و مجتمع هاى فرهنگى ايجاد شده بى آنكه بودجه مناسبى براى توليد تئاتر يا استخدام هنرمندان يانيروى متخصص تئاتردر نظر بگيرند. اين مراكز تنها به توليد آمارى تئاتر بدون دقت به كيفيت آن مى نگرند و اين سبب شده كه تئاتر، امروز در كشور در وضعيت خوبى قرار نگيرد.» وى انحلال تشكيلات تئاتر به وجود آمده در كشور توسط مركز هنرهاى نمايشى را در جهت خلاف روند جوامع پيشرفته دانست و تأكيد كرد: «در ايران برخلاف جوامع ديگر كه با تشكل پيش مى روند تشكيلات به وجود آمده منحل مى شود، درنتيجه نوعى پراكندگى دراين عرصه به وجود آمده و همه متفرق شده اند.» صادقى در مورد عدم شكل گيرى يك تئاتر واقعى كه در ارتباط روزمره و پيوسته با مردم باشد، بيان داشت: «خارج از بحث انحلال تشكيلات انجمن نمايش كشور، دست اندركاران و هنرمندان عرصه تئاتر ما از فقر مطالعاتى رنج مى برند، درگير كار تبليغى و اسير پرگويى هستند بنابراين از نظر من به هيچ وجه تئاتر ناب به وجود نمى آيد.» اين مدرس دانشگاه، فرهنگ و هنر را نياز مردم خواند و دلايل روى آوردن مردم به ماهواره و برطرف سازى نيازهاى فرهنگى خود از آن طريق را عدم تأمين نياز ايشان از طريق هنر و فعاليتهاى هنرى داخلى دانست و خاطر نشان كرد: «اين وظيفه هنرمندان و به خصوص دانشجويان هر منطقه است كه در صورت حمايت مالى به نيازهاى مردم منطقه پاسخ دهند، تئاتر اجرا كنند، موسيقى ارائه دهند، شب شعر و نمايشگاه نقاشى بر پا سازند و ساير زمينه هاى هنرى را فعال كنند.» وى با بيان تأثير منفى كارهاى مناسبتى در ارتقاء سطح كيفى آثار نمايشى گفت: «توليد در حوزه تئاتر استانى و پرداختن به ريشه هاى آيينى موجود در فرهنگ غنى ايران زمين بسيار كم است و آنهايى هم كه هست مناسبتى و در چارچوبهاى تبليغى توليد مى شود و بيشتر از آنكه پاسخگوى نياز مردم و هنرمندان باشد به درد آمار و ارقام مديران مى خورد.» اين كارگردان تئاتر در ادامه با بيان اين نكته كه در تئاتر افت كمى و كيفى داريم، تصريح كرد: «هنرمندان كمتر كار مى كنند چون تشويق نمى شوند و پولى به آنها داده نمى شود و انگيزه لازم براى كار را ندارند.» وى همچنين از حمايت ناچيز متوليان تئاتر انتقاد كرد و بيان داشت: «وضع آموزش تئاتر در كشور از همه بدتر است چرا كه در سالهاى نه چندان دور در هر مركز استان يك مركز آموزش تئاتر با حضور كارشناس متخصص فعال بود ولى اكنون در هيچ شهرى كارشناس تئاتر نداريم و منتظر مى مانند تا كسى از تهران بيايد.» صادقى با بيان اين اصل كه اكنون تئاتر به نوعى، پويايى خود را ازدست داده و دچار سكون و ركود است ادامه داد: «رشد تئاتر در كشور، بودجه، برنامه ريزى و تشكيلات مى خواهد كه هيچ يك از اينها را نداريم و روز به روز شرايط بدتر مى شود.» وى در ادامه افزود: «اگر همين رويه در آينده نيز وجود داشته باشد بايد در انتظار نتيجه اى مانند توقف جريان اصلى تئاتر در كشور باشيم، چرا كه به طور كلى فرهنگ و تئاتر بايد در معناى كلى و طبيعى خود به حركت درآيد نه اينكه به مناسبتى تاريخى، فصلى يا هر مناسبت ديگرى عده اى دور هم جمع شوند، پولى هزينه كنند و با عجله كارى را ارائه دهند.» اين نويسنده تئاتر، فعاليت هاى بى وقفه هنر نمايش را در ارتباط با توده هاى مردم خواند و برگزارى جشنواره ها را به شرطى مفيد دانست كه جريان پيوسته و دايمى تئاتر در كشور منقطع نشود. وى ادامه داد: «هنرمندان بايد دايم آثارى مرتبط با مردم اجرا كنند كه به درد مردم بخورد و از لحاظ محتوا قابل فهم بوده و بيان كننده دل مشغولى ها و مشكلات مردم باشد. در بيان ساده تر راهكار رشد تئاتر در كشور را توليد دايم تئاتر و تداوم فعاليت هنرمندان اين عرصه مى دانم.» صادقى، هنرمند ايده آل براى تئاتر را اينگونه تعريف كرد: «هنرمند تئاتر بايد در سطحى از هوشمندى ، تكنيك و شكوفايى و توان فنى رسيده باشد كه شايسته اين باشد كه در حكم آموزگار مردم تعريف شود و چيزى به آنها بياموزد نه اينكه مردم تاوان خامى و آماتورى و ندانم كارى عده اى را بدهند. مردم به تئاتر نمى آيند كه خميازه بكشند بلكه براى سرگرمى و يادگيرى مى آيند.» اين كارشناس نمايش در ايران در ادامه تأكيد كرد: «همه اين مشكلات نيز به هنرمندان و متوليان تئاتر باز نمى گردد چرا كه مردم نيز دچار تنبلى فرهنگى شده اند، پاى تلويزيون مى نشينند و سريالهاى بى محتوا را نگاه مى كنند و آموزش نيز نمى بينند و براى هنر، فرهنگ و انديشه، پولى هزينه نمى كنند.» وى از سوى ديگر نقش كوتاهى مديران در استفاده ناچيز از بيت المال براى ارتقاء سطح فرهنگى جامعه را در اين روند نزولى حائز اهميت دانست و چاپ پوستر و نوشته هاى ديوارى را براى فرهنگ سازى كافى و مناسب ندانست و افزود: «همين دانشجويان و آينده سازان تئاتر كشور به سبب عدم حمايت هاى مالى، معنوى و حتى عدم امنيت اجرايى، آثارشان هر سال ضعيف تر مى شود ما توقع بسيار زيادى از قشر دانشجو داريم زيرا دانشجو كسى است كه زندگى فكرى و مطالعه و شناخت اجتماعى دارد و مصرف كننده هنر روز است.» صادقى در پايان با اشاره به اينكه تئاتر دانشگاهى بايد در زمينه موضوعات مربوط به دانشگاهيان، آينده مملكت و بحرانهاى روز كار ارائه دهد افزود: «آنها بايد در قد و قواره خودشان ظاهر شوند البته تعدادى كار خوب و قابل احترام هم در بين آثار دانشجويى به چشم مى خورد اما تعدادشان كم است.»

يك نمايشگاه نقاشى در نگارخانه كمال الدين بهزاد برگزار مى شود. سعيده فروغى؛ مسئول نگارخانه كمال الدين بهزاد؛ در گفتگو با باشگاه خبرنگاران افزود: «اولين نمايشگاه نگارخانه كمال الدين بهزاد در سال جارى و در تاريخ ۲۴ فروردين گشايش مى يابد. در اين نمايشگاه آثار نقاشى استاد حبيب اژدرى شاهد به نمايش گذاشته مى شود.» وى تأكيد كرد: «استاد شاهد تاكنون فعاليت هاى فراوانى در زمينه نقاشى و سفال و مجسمه سازى داشته است.» در اين نمايشگاه بيش از ۳۰ اثر از استاد اژدرى شاهد از ۲۴ تا ۲۹ فروردين ماه ارائه مى شود. فروغى يادآور شد، نمايشگاه نقاشى شاهد با حضور جمعى از هنرمندان تجسمى كشورمان روز شنبه ۲۴ فروردين ماه برگزار مى شود.

آيينه هنر: مراسم اختتاميه هفتمين دوسالانه ملى نقاشى معاصر ايران در موزه هنرهاى معاصر تهران برگزار مى شود. هفتمين دوسالانه ملى نقاشى معاصر ايران از روز ۲۲ بهمن ۸۶ در دو بخش موضوعى با عنوان هاى ايران خانه ما، انديشه روشنايى و تاريخى در فرهنگ ايرانى و بخش آزاد دردو گروه سنى تا ۴۰ سال و ۴۰ سال به بالا برگزار شد. در مراسم اختتاميه كه در روز چهارشنبه ۲۸ فروردين ۸۷ در سالن اجتماعات موزه هنرهاى معاصر تهران برگزار مى گردد. جايزه ويژه موزه هنرهاى معاصر تهران به برگزيدگان در هر دو بخش موضوعى و آزاد، سفر مطالعاتى به كوى هنرمندان پاريس خواهد بود همچنين جوايز هنرمندان ۴۰ سال به بالا به ۳ نفر از هنرمندان برگزيده (بدون قيد مرتبه) نشان يادمان هفتمين دوسالانه ملى نقاشى معاصر ايران اهدا خواهد شد. آثار هنرمندان برگزيده توسط موزه هنرهاى معاصر تهران، با توافق هنرمند خريدارى خواهد گرديد.

نخستين جشنواره هنرهاى تجسمى «شهر» توسط معاونت هنرى سازمان فرهنگى هنرى شهردارى تهران در مناطق ۲۲ گانه تهران برگزار مى شود. فاطمه فيلى؛ مدير نگارخانه فرهنگسراى خانواده؛ در گفتگو با باشگاه خبرنگاران افزود: «نخستين جشنواره بزرگ هنرهاى تجسمى شهر با هدف ترويج و عينيت بخشيدن به خلاقيت هاى هنرى تجسمى جوانان در مقوله بازنمايى مسائل شهرى، اعتلاى تقويت بنيادهاى هنر شهرى در عرصه هنرهاى تجسمى و تقويت فرهنگ و هنر شهرى و شناسايى و معرفى استعدادها و تجربه ها و دستاوردهاى هنرى شهروندان با دو موضوع آزاد و شهرى برگزار مى شود.» وى گفت: «رفتارهاى ترافيكى شهروندان، محيط زيست شهرى، بهداشت، خدمات شهرى خانواده، حمل و نقل، اوقات فراغت، فضاى سبز و . . . موضوعاتى هستند كه در اين جشنواره مورد توجه قرار گرفته اند.» مدير نگارخانه فرهنگسراى خانواده تأكيد كرد: «شهروندان و هنرمندان مى توانند در رشته هاى عكاسى، نقاشى، پوستر، كاريكاتور، طراحى و تصوير سازى در اين جشنواره شركت كنند.»

برندگان جايزه پوليتزر ۲۰۰۸ معرفى شدند. به گزارش خبرگزارى دانشجويان، نود و دومين مراسم سالانه معرفى برندگان جايزه پوليتزر برگزار شد و در بخش بهترين اثر داستانى، كتاب «خلاصه زندگى اعجاب انگيز اسكار وائو» نوشته «جونت دياز» به عنوان بهترين اثر شناخته شد. در بخش بهترين مجموعه شعر، «زمان و مواد» اثر «رابرت هاس» - ملك الشعراى سال ۲۰۰۷ آمريكا - به همراه «ناكامى» اثر «فيليپ شولتز» مشتركا بهترين اثر انتخاب شدند. همچنين در بخش نمايشنامه، «آگوست: روستاى اوساژ» نوشته «تريسى لتس» برگزيده شد. اما در بخش بهترين اثر تاريخى، «آن چه خدا ساخته است» نوشته «دانيل واكر هو» از سوى هيأت داوران به عنوان اثر برگزيده معرفى شد. در بخش بهترين اثر غيرداستانى، جايزه پوليتزر به «سال هاى نابودى» نوشته «سائول فريدلندر» تعلق گرفت. در بخش بهترين شرح  حال، «رانده شدگان از بهشت؛ داستان لوئيزا مى آلكات» نوشته «جان ماتسون» اثر برگزيده نام گرفت.

اركستر سمفونيك تهران، نخستين برنامه اش را با رهبرى منوچهر صهبايي_به عنوان رهبر دائم اركستر_ روزهاى ۱۱ تا ۱۳ ارديبهشت اجرا مى كند. اركستر سمفونيك تهران كه از حدود تير ماه سال ۸۶ بدون رهبر دائم و با همراهى رهبران موقت هدايت برنامه هاى خود را اجرا كرده است، ارديبهشت امسال نخستين اجرايش را در سال جديد به روى صحنه مى برد. منوچهر صهبايى؛ رهبر اركستر سمفونيك تهران؛ در گفتگو با ميراث خبر گفت:« در اين برنامه كه قرار است در تالار وحدت اجرا شود، آثارى از آهنگسازان روسى شامل آثارى از مودست موسورگسكى، سرگئى راخمانينف و الكساندر بورودين را اجرا مى كند.»

كتاب «صلح: درباره جنگ و صلح در اسلام» با همكارى ۱۸ نويسنده و روزنامه نگار سوئدى، افغانى، بوسنيايى و عرب مسلمان، مسيحى و يهودى توسط مركز نشر ابن رشد و مركز مطالعات «سينسوس» سوئد منتشر شد. به گزارش خبرگزارى كتاب، تصاوير اين كتاب توسط عكاس مشهور سوئدى «دونالد بوستروم» تهيه شده است. در اين كتاب پژوهشى نويسندگان تلاش كرده اند، ضمن تشريح تمدن اصيل و ريشه دار اسلامى مشكلات موجود در جهان براى اسلام و مسلمانان را مطرح و از مردم جهان و ديگر اديان بخواهند براى حل مشكلات عديده مسلمانان به آنها كمك كنند.

دانشگاه كمبريج انگلستان با همكارى دانشگاه ليدن هلند قصد دارد در ماه جولاى (تير ماه) كنفرانسى با موضوع «حضور پارسيان در امپراطورى عثمانى» را برگزار مى كند. به گزارش باشگاه خبرنگاران، در اين كنفرانس تأثير فرهنگ ايرانى بر تاريخ نگارى، ادبيات و شعر عثمانى بررسى خواهد شد. اين كنفرانس بخشى از برنامه پنج ساله دانشگاه هاى كمبريج، آكسفورد و ليدن در زمينه تحقق در مورد ابعاد مختلف فرهنگ ايرانى نظير ادبيات، اسطوره گرايى، زبانشناسى، هنر و تاريخ است.