Abrar Newspaper

سينما اگر امروز به عنوان پيچيده ترين و تأثيرگذارترين هنر- صنعت در عرصه هاى مختلف در جهان به شمار مى رود، مرهون حضور نوابغ مولف و صاحب سبكى در عرصه فيلم همچون چاپلين است. سر چارلز اسپنسر چاپلين، ۲۸فروردين ماه سال ۱۸۸۹ميلادى در يك خانواده انگليسى متولد شد، كودكى او در صحنه هاى سرگرم كننده تفريحى مى گذشت، به همين خاطر از همان كودكى به هنرهاى نمايشى روى آورد. به گزارش ايرنا، چارلى، دوران كودكى و جوانى را در فقر و تنگدستى گذراند و به همين خاطر در طول عمر همدردى عميق خود را نسبت به تنگ دستان حفظ كرد. چاپلين در سال ۱۹۱۳در كمپانى كى استون به عنوان بازيگر سيار نمايش هاى وودويل استخدام شد و در نخستين فيلم خود با عنوان در تلاش معاش، نقش يك شيك پوش تيپيك را بازى كرد اما در دومين فيلمش مخمصه غريب ميبل، در نقش يك ولگرد كوچولو ظاهر شد، نقشى كه بعدها او را مشهور كرد و از يك فرد عامى به يك فرد مهم بدل كرد. چارلى چاپلين نزديك به سى و چهار فيلم كوتاه در كمپانى كى استون بازى كرد و در آنها در نقش يك دلقك ريز نقش با كفش هايى كه برايش بزرگ بودند بازى كرد، اما استعداد چاپلين در ارائه نقش هاى ظريف ترى بود، بنابراين در ۱۹۱۵قراردادى براى ساختن چهارده فيلم كوتاه دو حلقه اى با كمپانى اسانى بست.
او كارگردانى اين فيلم ها را خود به عهده گرفت و با تجربه اى كه داشت نقش خود را جلاى بيشترى داد. بهترين فيلم هايى كه چاپلين در كمپانى اسانى ساخت: ولگرد (۱۹۱۵) ، شغل (۱۹۱۵) ، بانك (۱۹۱۵) بود. استقبال فراوان مردم از آثارش موجب شد كه قراردادى براى ساخت دوازده فيلم با كمپانى ميوچوال بسته شود. بهترين فيلم هايش در اين كمپانى همچون بازرس فروشگاه (۱۹۱۶) ، مأمور آتش نشانى (۱۹۱۶) ، ساعت يك صبح (۱۹۱۶) ، مهاجر (۱۹۱۷) است. چاپلين اين فيلم هايشرا با وسواس و دقتى فراوان ساخت و دوازده شاهكار پانتوميم از آن به وجود آورد. اين فيلم ها او را شهرت جهانى بخشيدند و استعداد فوق العاده او را در طنز به نمايش گذاشتند. چارلى علاوه بر آثار ياد شده، فيلم هاى مطرحى همچون ولگرد (۱۹۱۵) ، شغل (۱۹۱۵) ، بانك (۱۹۱۵) ، شبى در نمايش (۱۹۱۵) ، بازرس فروشگاه (۱۹۱۶) ، مأمور آتش نشانى (۱۹۱۶) ، ساعت يك صبح (۱۹۱۶) ، خيابان آرام (۱۹۱۷) ، مهاجر (۱۹۱۷) ، زندگى سگى (۱۹۱۸) ، دوش فنگ (۱۹۱۸) ، پسر بچه (۱۹۲۱) ، زائر (۱۹۲۳) ، زن پاريسى (۱۹۲۳) ، جويندگان طلا (۱۹۲۵) ، سيرك (۱۹۲۸) ، روشنايى هاى شهر (۱۹۳۱) ، عصر جديد (۱۹۳۶) و ديكتاتور بزرگ (۱۹۴۰) را در كارنامه اش ثبت كرد. چاپلين فارغ از نبوغ سرشارش در عرصه بازيگرى، كارگردانى و موسيقى فيلم به دليل نگارش نامه با مضمونش به دخترش جرالدين كه او را توصيه به رعايت اخلاق و انسان بودن كرده در جهان شهره است. در بخشى از اين نامه چاپلين به دخترش آمده: من از تو بسى دورم، خيلى دور، اما چشمانم كور باد اگر يك لحظه تصوير تو را از چشمخانه من دور كنند، تصوير تو آنجا روى ميز هم هست، تصوير تو اينجا روى قلب من نيز هست، اما تو كجايى، آنجا، در پاريس افسونگر بر روى آن صحنه پر شكوه تئاتر شانزه ليزه هنر نمايى مى كنى! اين را مى دانم و چنان است كه گويى در اين سكوت شبانگاهى آهنگ قدم هايت را مى شنوم و در آن ظلمات زمستانى، برق ستارگان چشمانت را مى بينم، شنيده ام نقش تو در اين نمايش پر نور و پر شكوه، نقش آن شاهدخت ايرانى است كه اسير تاتارها شده است. شاهزاده خانم باش و بمان، ستاره باش و بدرخش، اما اگر قهقهه تحسين آميز تماشاگران، عطر مستى آور گلهايى كه برايت فرستاده اند، ترا فرصت هوشيارى داد در گوشه اى بنشين، نامه ام را بخوان و به صداى پدرت گوش فرا دار، من پدر تو هستم جرالدين!.. . من چارلى هستم ! من دلقك پيرى بيش نيستم ! امروز نوبت توست، من با آن شلوار گشاد پاره پاره رقصيدم و تو در جامه حرير شاهزادگان مى رقصى ! اين رقص ها و بيشتر از آن صداى كف زدن هاى تماشاگران گاه ترا به آسمانها خواهد برد، برو! آنجا هم برو ! اما گاهى نيز بروى زمين بيا و زندگى مردمان را تماشا كن، زندگى آن رقاصان دوره گرد كوچه هاى تاريك را كه با شكم گرسنه مى رقصند و با پاهايى كه از بينوايى مى لرزد، من يكى از اينان بودم جرالدين !.. . در آن شب هاى دور قصه ها با تو گفتم، اما قصه خود را هرگز نگفتم، اين داستانى شنيدنى است، داستان آن دلقك گرسنه اى كه در پست ترين محلات لندن آواز مى خواند و مى رقصيد و صدقه جمع مى كرد. اين داستان من است، من طعم گرسنگى را چشيده ام، من درد بى خانمانى را كشيده ام و از اين ها بيشتر، من رنج حقارت آن دلقك دوره گرد را كه اقيانوسى از غرور در دلش موج مى زد اما سكه صدقه رهگذر خودخواهى آن را مى خشكاند احساس كرده ام، با اينهمه من زنده ام و از زندگان پيش از آنكه بميرند نبايد حرفى زد. هميشه وقتى ۲فرانك خرج مى كنى با خود بگو سومين سكه مال من نيست، اين بايد مال يك مرد گمنام باشد كه امشب به يك فرانك نياز دارد. اگر از پول و سكه با تو حرف مى زنم براى آن است كه از نيروى فريب و افسون اين بچه هاى شيطان خوب آگاهم، من زمانى دراز در سيرك زيسته ام و هميشه و هر لحظه به خاطر بند بازانى كه از ريسمانى بس نازك راه مى روند نگران بوده ام، اما اين حقيقت را با تو بگويم دخترم، مردمان، روى زمين استوار بيشتر از بند بازان روى ريسمان نااستوار سقوط مى كنند. ... خون من در رگ هاى توست و اميدوارم حتى آن زمان كه خون در رگ هاى من مى خشكد، چارلى را، پدرت را، فراموش نكنى، من فرشته نبودم اما تا آنجا كه در توان من بود تلاش كردم تا آدم باشم. تو نيز تلاش كن كه حقيقتاً آدم باشى. چارلى چاپلين ۲۵دسامبر سال ۱۹۷۷درگذشت و نام و تصوير خود را روى پرده نقره اى و مخاطبان اين هنر جاودانه ساخت.