المپيك ۱۹۷۶ مونترال كانادا، المپيك ۱۹۸۰ مسكو (اتحاد جماهير شوروى سابق)، المپيك ۱۹۸۴ لس آنجلس آمريكا و حتى المپيك ۱۹۳۶ برلين (آلمان نازى) از جمله بازى هاى المپيك سياسى به شمار مى روند كه از آن بين المپيك ۷۶ ، ۸۰ ، و ۸۴ با تحريم هاى گسترده كشورهاى متعارض در دوران جنگ سرد همراه بودند. با اين حال و به رغم اين كه به گفته ژاك رگ، دبير فعلى كميته بين المللى المپيك «هيچ اجماع و توانى براى تحريم اين دور از بازى هاى المپيك وجود ندارد»، المپيك ۲۰۰۸ پكن تا امروز سياسى ترين المپيك تاريخ لقب گرفته است. در حالى كه چينى ها ساعت هشت و هشت دقيقه و هشت ثانيه عصر ۸/۸/۲۰۰۸ يعنى حدود چهار ماه ديگر بازى هاى المپيك ۲۰۰۸ را آغاز مى كنند مسائل مختلفى از اواخر سال گذشته ميلادى موجب بروز نگرانى هايى براى چين و ابزارى براى فشار آوردن بر پكن در دست رقباى سياسى و اقتصادى اين ابرقدرت نو ظهور جهان شده است. در اين بين مساله آلودگى هواى پكن و ابراز نگرانى كشورهاى شركت كننده از سلامت ورزشكاران شان پيش از ساير مسائل مطرح شد و در كنار آن مساله كارنامه حقوق بشر چين مطرح بود. اما اواسط ماه مارس هنگامى كه تظاهرات راهبان بودايى تبت در سالگرد سركوب قيام ۱۹۵۹ اين ناحيه به شورشى فراتر از مقياس معمول منجر شد فرصت خوبى به دست رقباى چين افتاد كه از اين مساله در كنار كارنامه حقوق بشر چين به عنوان ابزارى براى طرح تحريم بازى هاى المپيك استفاده كنند؛ طرحى كه البته تا امروز همانگونه كه دبير كميته بين المللى به آن اشاره كرده فاقد وجاهت و پشتيبانى عمومى است. در اين بين و درست زمانى كه رسانه هاى غربى به نقل از منابع نزديك به دولت تبتى هاى در تبعيد (كه به طبع خواستار تجزيه و جدايى تبت از چين است) آمار كشته هاى درگيرى هاى اين ناحيه را بر خلاف منابع رسمى چين بيش از يك صد نفر ذكر مى كردند، فيلم كوتاهى از محتواى اين درگيرى ها ابتدا در رسانه هاى چينى و پس از آن از طريق بى بى سى پخش شد كه راهبان تبتى را در حال ضرب و شتم يك فرد عادى از چينى هاى «هان» (كه بزرگ ترين اقليت قومى را در ناحيه تبت تشكيل مى دهند) نشان مى داد. اين فيلم موجب شد دالايى لاما، رهبر مذهبى تبت كه از سال ۱۹۵۹ در تبعيد خود خواسته به سر مى برد خواستار قطع هر چه سريعتر آشوب هاى تبت و ساير استان هاى تبتى نشين چين (مانند استان سيچوان) شود. هر چند كه دولت مركزى چين اين درخواست دالايى لاما را اقدامى عوام فريبانه خواند و همچنان وى را عامل طرح و برنامه ريزى شورش هاى اخير تبت مى داند، اما فيلم كوتاهى كه پخش شد و سخنان دالايى لاما در واقع عامل اصلى نجات پكن از برگزارى المپيكى بى فروغ بود و نه تنها احتمال تحريم تيم هاى ورزشى را از ميان برد بلكه تحريم حضور سياستمداران و رهبران برجسته جهان در مراسم افتتاحيه را كه به لحاظ ديپلماتيك براى پكن اهميت زيادى دارد تا حد قابل توجهى كمرنگ و بى اثر كرد. گوردون براون نخست وزير بريتانيا كه كشورش ميزبان دور بعدى رقابت هاى المپيك در سال ۲۰۱۲ است از جمله رهبرانى است كه به رغم تبليغات گسترده غير رسمى در يك ماه اخير درباره لزوم تحريم بازى هاى المپيك، هفته جارى در آخرين اظهار نظر رسمى (از زبان خود نخست وزير و نه وزرا يا ساير مسئولان دولتى و غير دولتى) با تحريم بازى هاى پكن مخالفت كرده است. او در اين اظهار نظر ضمن محكوم كردن خشونت هايى كه در چين رخ داده است (براى كاستن از بار تغيير موضع) و خواستار شدن آغاز گفتگوها بين دالايى لاما و دولت پكن به روزنامه اينديپندنت گفت: «شخص دالايى لاما نيز به صراحت گفته است كه خواستار تحريم بازى هاى المپيك نيست و من نيز به همين خاطر و به عنوان ميزبان بازى هاى ۲۰۱۲ در افتتاحيه بازى هاى المپيك پكن شركت مى كنم و مى دانم كه بسيارى [از ديگر رهبران جهان] نيز چنين مى كنند.» از سوى ديگر وزير حقوق بشر فرانسه، راما يد، كه هفته گذشته در مصاحبه اى با لوموند آزادى زندانى هاى سياسى چين، آغاز گفتگوهاى پكن با دالايى لاما و پايان دادن به خشونت هاى تبت را به عنوان پيش شرط هاى غير قابل اجتناب حضور ساركوزى در مراسم افتتاحيه اين بازى ها ذكر كرده بود، يكشنبه هفته جارى سخنان خود را تكذيب كرد. او گفت هرگز از اين مسائل به عنوان «شرط» حضور ساركوزى در پكن ياد نكرده است. برنار كوشنر، وزير خارجه فرانسه نيز پس از انتشار سخنان يد در شبكه دو تلويزيون فرانسه حاضر شد و ضمن رد «شروط» ياد شده گفت با اين حال هنوز تمام گزينه ها پيش روى رئيس جمهور فرانسه قرار دارد. با اين حال به نظر مى رسد اين شيوه سخن گفتن كوشنر بيشتر به خاطر ملاحظات ديپلماتيك بوده تا از بار تغيير موضع ناگهانى هيأت حاكمه فرانسه بكاهد و گزينه هاى پيش روى ساركوزى به احتمال زياد ديگر به معناى انصراف از حضور در مراسم افتتاحيه بازى هاى المپيك نيست. ساركوزى اواخر نوامبر سال گذشته (آبان ۱۳۸۶) در ديدارى از پكن كه پربارترين سفر خارجى وى تا امروز به شمار مى رود با قراردادهاى در مجموع به ارزش ۳۰ ميليارد دلار به فرانسه بازگشت و مى توان گفت بى ترديد او كارى نخواهد كرد كه شريك تجارى بزرگى مانند چين را بيش از اندازه از خود برنجاند به ويژه آن كه اكنون رقباى تجارى فرانسه در داخل اتحاديه اروپا (مانند بريتانيا) از انجام اقدام مشابهى سرباز زده اند.
سياست پكن در برزخ
اكنون با اين كه به نظر مى رسد صف مقاومت و تحريم بازى هاى المپيك پكن در سطح مقامات بلند پايه سياسى شكسته شده، هنوز زمزمه ها درباره احتمال تحريم اين بازى ها در سطوح پايين تر و از طريق رسانه هاى نزديك به غرب جريان دارد. دليل تداوم اين احتمالات وجود نمونه هاى متعدد فشار از پايين بر دولت ها به ويژه دولت كشورهايى است كه رقيب اقتصادى چين به شمار مى روند. اما اين فشارها كه بيشتر از سوى سازمان هاى غير دولتى، گروه هاى فعال، افراد عادى و حتى رسانه ها بر دولت ها وارد مى شود، به نظر مى رسد حتى اگر با هدايت و چراغ سبزهاى دولت هاى متبوع اين كشورها نباشد، اتفاقى است كه اين دولت ها در خفا از وقوع آن خشنود هستند. در حالى كه هيچ يك از دولت هاى آمريكا، بريتانيا، فرانسه و ديگر كشورها تا كنون به طور رسمى در تأييد تحريم بازى هاى المپيك پكن سخن نگفته اند سازمان عفو بين المللى كه سازمان غير دولتى بين المللى مستقر در لندن است از كشورهاى جهان و به ويژه ايالات متحده خواسته است به خاطر كارنامه حقوق بشر چين بازى هاى المپيك به ميزبانى اين كشور در سطح تيم هاى ورزشى تحريم شود. اين سازمان به اين منظور نامه اى مستقيماً براى جرج بوش رئيس جمهور ايالات متحده فرستاده كه تا كنون بى پاسخ مانده است. در بريتانيا يكى از احزاب كوچك اپوزيسيون به اهرم فشار بر دولت براون براى تحريم بازى هاى پكن تبديل شده است. نيك كلگ، دبيركل حزب ليبرال دموكرات بريتانيا و نماينده مجلس عوام حضور شخص براون در افتتاحيه بازى هاى المپيك و برگزارى برنامه عبور مشعل المپيك از شهر لندن را كه در يك روز ۴۰ هزار پوند براى دولت هزينه داشته اقدامات «كاملاً نا بجا»ى دولت براون توصيف كرده است. مت ويتى كيس سخنگوى گروه فعال و جدايى طلب «تبت آزاد» در بريتانيا (كه يك بريتانيايى است) نيز خطاب به براون گفت او بايد به جاى پذيرفتن مشعل المپيك به آن ها (چينى ها) مى گفت برويد و مشكلات تان را در تبت حل كنيد و وضعيت حقوق بشر را در كشورتان بهبود ببخشيد. فشارها از سوى مردم عادى در اين بين به ويژه در روزهاى عبور مشعل المپيك از شهرهاى بزرگ مشهود بوده است كه البته در كشورهايى كه دولت مشكل چندانى با پكن به عنوان يك قدرت اقتصادى برتر و در حال ظهور ندارد، مقياس اين اعتراضات بسيار كم تر بوده است (و همين مساله موجب افزايش ظن نسبت به رضايت دولت هاى رقيب پكن به اعتراضات گسترده عمومى شده است). براى مثال در حالى كه مراسم عبور مشعل المپيك از شهر سن پيترزبورگ روسيه تنها شاهد تظاهرات يك نفر مخالف دربرابر كنسول گرى چين در اين شهر (و به طبع بازداشت وى) بود، عبور مشعل از لندن را در يك روز پس از سن پيترزبورگ، مى توان يكى از پر حادثه ترين رويدادهاى حاشيه المپيك در سال هاى اخير دانست. در جريان عبور مشعل المپيك از لندن حدود ۵۰۰ تن از فعالان گروه هاى حامى تجزيه و جدايى تبت و همچنين فعالان گروه شبه مذهبى «فالون گونگ» (كه در چين غير قانونى است و اعضايش تحت تعقيب قرار دارند) به شيوه هاى مختلف سعى كردند مخالفت خود را نشان داده و در برنامه عبور مشعل از مسير ۳۱ مايلى (حدوداً ۵۰ كيلومترى) آن در لندن خلل ايجاد كنند كه البته با حضور ۲۰۰۰ نيروى پليس و دستگيرى ۱۵ تن از آن ها موفق به اجراى كامل برنامه هاى خود نشدند. طى اين روز در برنامه هاى جداگانه مخالفان برگزارى بازى هاى المپيك در پكن كوشيدند در هيأت كارمندان بخش فنى اتوبوس رسمى حامل مشعل وارد آن شده و اتوبوس را از مسير اصلى اش منحرف كنند، شمارى ديگر از آن ها سعى كردند مشعل را از دست يكى از حاملان آن كه يك مجرى برنامه هاى تلويزيونى بود بربايند، دو نفر ديگر با استفاده از كپسول اتفاء حريق كوشيدند آن را خاموش كنند و در نهايت يك نفر از فعالان ضد چينى خود را زير چرخ هاى اتوبوس انداخت تا آن را از حركت بازدارد. تمام اين مسائل تنها از اين جهت مطلوب دولت هاى رقيب پكن محسوب مى شود كه گزينه احتمال تحريم بازى ها را (ولو بسيار ضعيف) باز مى گذارد و به اين ترتيب پكن را تا روز برگزارى بازى ها در نوعى برزخ و نگرانى نگه مى دارد.اين برزخ چهار ماهه به اين دولت ها اجازه مى دهد بى آنكه روابط دو جانبه بين دولت ها را خدشه دار كنند از دولت پكن تا جاى ممكن امتيازات مختلف اقتصادى و سياسى بگيرند.
منبع: سايت ديپلماسى ايران

رئيس جمهور غرب گراى صربستان و اتحاديه اروپا به منظور ايجاد روابط نزديك تر با يكديگر به توافق رسيدند. اما واكنش هاى شديد بسيارى از صرب ها به سرعت هم توافق حاصل شده و هم رهبران حامى آن را تهديد كرد. به گزارش ايسنا به نقل از روزنامه لس آنجلس تايمز، كشورهاى اروپايى اميدوارند كه اين توافقنامه، نيروهاى دموكراتيك را در انتخابات ملى صربستان كه كمتر از دو هفته به آن مانده است، تقويت كند. با اين حال اين حركت ممكن است نتيجه معكوس به دنبال داشته باشد. اين جاروجنجال كشمكش قدرت را در صربستان بين ميانه روهايى كه مى خواهند بخشى از اروپا شوند و ملى گرايان تندرو كه معتقدند حمايت اروپا از كوزوو باعث از بين رفتن يكپارچگى كشورشان شده است تشديد مى كند. اين مبارزه پيش از آغاز انتخاباتى كه طى آن خشم شديد در خصوص از دست دادن كوزوو ممكن است به پيروزى ملى گرايان راديكال كمك كند، تشديد شده است. توافقنامه ثبات و همكارى كه در يك مراسم مختصر در لوكزامبورگ امضا شد، ارتباطات تجارى و سياسى را افزايش مى دهد و راه را براى صربستان براى اينكه سرانجام عضويت اين كشور در اتحاديه اروپا بررسى شود، هموار مى سازد. چندين دولت اروپايى با اين توافقنامه مخالفت كرده اند، چون صربستان يك دهه پس از جنگ بالكان كه ده ها هزار كشته بر جاى گذاشت و اوضاع يوگسلاوى را بر هم ريخت، همچنان از تحويل مجرمان ارشد جنايات جنگى، سر باز زده است. بلژيك و هلند در آخرين دقايق راى خود را عوض كردند كه باعث شد توافق حاصل شود. براى مقامات چندين دولت اروپايى مهمترين ارزش اين توافقنامه،  تقويت ميانه روها و نيروهاى طرفدار دموكراسى در داخل كشور است. بوريس تاديچ رئيس جمهور صربستان، با اشاره به احزاب سياسى ناسيوناليست افراطى در كشورش گفت: بسيارى از مخالفان پيوستن صربستان به اتحاديه اروپا شهروندان صرب را از اين كه در اتحاديه اروپا هويت مان به خطر مى افتد، مى ترسانند. با اين حال رقيبان تاديچ فورا از اين توافق به عنوان يك مساله انتخاباتى استفاده كردند و آن را مانند يك خيانت به تصوير كشيدند، چون آنها معتقدند اروپا در حال به دست آوردن رضايت بلگراد در خصوص استقلال كوزوو است. ووييسلاو كوشتو نيتسا نخست وزير موقت صربستان، گفت: تاديچ در يك اقدام غير قانونى و شرم آور عملا در حال پذيرش استقلال كوزوو است. وى گفت: دولت بعدى اين پيمان را لغو خواهد كرد. نخست وزير موقت صربستان ادامه داد: ما هرگز به كسى اجازه نخواهيم داد تا به نمايندگى از صربستان استقلال كوزوو را امضا كند و اين دليل آن است كه امضاى تاديچ كاملا بى ارزش است. تاديچ و حاميان وى معتقدند كه صربستان به روابط نزديكتر با غرب نياز دارد تا به انزواى طولانى خود پس از فجايعى كه نيروهاى صرب در جنگ مرتكب شدند و باعث طرد شدن اين كشور شد، پايان دهد. كوزوو استانى كه اكثريت آن را گروه هاى قومى آلبانيايى تبار در اختيار دارند، در ۱۷ فوريه با حمايت شديد آمريكا از صربستان جدا شد و از سوى بسيارى از كشورهاى اروپايى به رسميت شناخته شد. بسيارى از سياستمداران برجسته صربستان به شدت با جدايى كوزوو مخالفت كردند و آنرا به عنوان نقض قوانين بين المللى تلقى كردند. گروه بحران بين المللى كه يك سازمان ناظر است، هفته گذشته نسبت به هرگونه تلاش اروپا يا آمريكا براى تقويت ميانه روهاى صربستان  هشدار داد. جيمز ليون مشاور ارشد اين گروه، در بيانيه اى گفت: خشم عمومى نسبت به حمايت غربى ها از استقلال كوزوو چنان است كه هر گونه تلاشى از سوى اتحاديه اروپا يا آمريكا در حمايت از احزاب طرفدار غرب پيش از انتخابات، باعث تقويت آراى ملى گرايان مى شود.