بيش از ۲ هزار سال پيش، آن هنگام كه داريوش بزرگ، كانال داريوش را كه بعدها به سوئز مشهور شد،ساخت، به يادگار كتيبه اى در آنجا نصب كرد.اين سند قديمى ترين سند در دنياست كه نام خليج فارس را در خود جاى داده است. كتيبه كانال سوئز يكى از مهم ترين اسنادى است كه نام خليج فارس در آن با ظرافت تمام ذكر شده است. به گزارش chn اين كتيبه كه به صراحت فرمان داريوش بزرگ را در حفر كانال سوئز بيان مى كند، ۱۲ سطر دارد و به زبان فارسى باستان نوشته شده است. سطر اول تا چهارم اين كتيبه به ستايش اهورامزدا اختصاص دارد و در سطر چهارم توصيف سرزمين پهناور بزرگى به ميان آمده كه داريوش، شاه آن است. در سطر هفتم كتيبه از زبان داريوش آمده است(مى گويد داريوش شاه، من پارسى ام، از پارس، مصر را گرفتم، من دستور دادم اين جويبار (كانال) را كندند از سوى رود پيرآوه (پرآب = نيل) كه در مصر جارى است، كه به سوى درياى پارس مى رود، سپس من اين جويبار را دستور دادم كندن و آنچنان كه دستور دادم كنده شد و ناوگان از اينجا، يعنى از مصر به آن سوى، يعنى پارس حركت كردند آنچنان كه مرا كام بود). در سطر دهم اين كتيبه با عبارت «ابى دريه تيه هچاپارسا ائى تى» به صراحت به نام درياى پارس اشاره كرده و هيچ شكى وجود ندارد، آب هايى كه اكنون خليج فارس نام دارد آن زمان درياى پارس قلمداد مى شده اند.» خليج فارس يا همان دريايى كه به دستور داريوش درياى پارس نامش نهاده بودند، نامى است به جاى مانده از كهن ترين منابع. منابعى كه از سده هاى قبل از ميلاد سر بر آورده و با پارس، نام سرزمين ملت ايران عجين شده است. خليج فارس درياى كم عمق نيمه بسته اى است، با مساحت ۲۴۰ هزار كيلومتر مربع كه در جنوب غربى قاره آسيا و در جنوب ايران قرار دارد. زمين شناسان عقيده دارند كه در حدود ۵۰۰ هزار سال پيش، صورت اوليه خليج فارس در كنار دشت هاى جنوبى ايران تشكيل شد و به مرور زمان بر اثر تغيير و تحول در ساختار درونى و بيرونى زمين، شكل ثابت كنونى خود را يافت. قدمت خليج فارس با همين نام آنچنان ديرينه است كه عده اى عقيده دارند خليج فارس گهواره تمدن عالم يا مبدا پيدايى نوع بشر است. نخستين بار يونانى ها خليج فارس را «پرسيكوس سينوس» ناميدند كه همان خليج فارس معنا مى دهد. از آنجا كه اين نام براى اولين بار در منابع معتبر تاريخ توسط غير ايرانيان نوشته شده است هيچگونه شائبه نژادى در وضع آن وجود ندارد. «استرابن»، جغرافيدان قرن اول ميلادى، نيز به كرات در كتاب خود از خليج فارس نام برده است. او محل سكونت اعراب را بين درياى سرخ و خليج فارس عنوان مى كند. همچنين «فلاديوس آريانوس» مورخ ديگر يونانى در كتاب تاريخ سفرهاى جنگى اسكندر از اين خليج به نام «پرسيكون كيت» كه چيزى جز خليج فارس نيست نام مى برد.

سنگسازه هايى با بيش از دو هزارو ۵۰۰سال پيشينه تاريخى، سرستون هايى از عقاب و گاو و انسان بالدار، پله هايى كه بالا مى برند، مرا، تو را و غرور ملى را تا به تالارهايى برسانند كه همچنان پر صلابت و استوار تاريخ و تمدن كهن ايران زمين را روايت مى كنند. به گزارش ايرنا،اينجا تخت جمشيد است، يادمان هايى از تالار شورا، كاخ صد ستون، كاخ هاديش، كاخ آپادانا و نقش فروهر بر سينه سنگ در اينجا هنوز پا بر جا مانده است و ما را به نيك انديشى، نيك رفتارى و نيك گفتارى دعوت مى كند. اينجاتخت جمشيد است، سرزمين تاريخ و تمدن ايرانى، كانون الفت بين ملت ها، جايگاه اقتدار در مقابل كج انديشان و مهربانى با ستمديدگان، اينجا خاستگاه يكتا پرستى است. اگر اينجا روزگارى درآتش كينه و حسادت بيگانگان سوخت وازنيشتر بدخواهان و كج انديشان خراش برسينه اش نشست، اكنون به راستى دردامنه كوه رحمت آرميده است و فرزندان اين مرز و بوم قطعه قطعه سنگهايش، ذره ذره خاكهايش و تكه تكه كتيبه ها و سنگ نوشته هايش را پاس مى دارند كه آنها غرور و عظمت ملى را دوست دارند و پاس مى دارند. ما بارها از زبان انديشمندان وفرزانگان درستايش تخت جمشيد سخن ها شنيده ايم و بارها ديده ايم كه سنگفرش سترگ تخت جمشيد پذيرايى گام هاى استوار مردان وزنانى بوده است كه  دركيش نيكان و نيك انديشان به  اين سرزمين گام گذاشته اند و چشم را بر غرور و عظمت تاريخى ستون هاى استوار و سنگسازه هاى پر صلابت آن دوخته اند. ما بسيار ديده ايم كه حتى كسانى كه نياكانشان بر تخت جمشيد تاختند و آن را به آتش كشيدند و نيشتر زخم بر قلبش نشاندند،در مقابل عظمت تاريخى اين بناى كهن سر تسليم فرود آوردند و غرور نهفته در جاى جاى اين سرزمين كهن را ستودند. ما فراوان شنيده ايم كه در برگ برگ تاريخ اين مرز و بوم مشتاقان ديدار از تاريخ از آن سوى اقيانوس ها و كوه ها و درياها براى پى بردن به عظمت تخت جمشيد، رنج سفر را بر خود هموار ساخته، خود را به پرسپوليس رسانده اند تا غرور آسمان آبى را در اين سرزمين دوچندان ببينند. اين روزها سرزمين فارس، اقليم پاكان، ميراث دار غرور تخت جمشيد، منشور راستى و درست كردارى، استوانه نيايش در مقابل يزدان پاك، سرزمينى كه به ميهمان نوازى شهره است، ميهمان عزيزى دارد. اين روزها سرزمين تخت جمشيدكه نه تنها در كتيبه هاى سنگى بلكه در الواح گلى آن ستيز با ستمگرى و رافت و توجه به حقوق شهروندى چون آينه نمايان است ميزبان فرزانه اى از تبار پاكان است كه هر نفسش سرشار از رافت، توجه به حقوق عامه مردم، مهربانى و ايستادگى در مقابل ستمگران است. اين روزهاسنگسازه هاى تالار آيينه، ستون هاى تالار صدستون، نقش انسان بالدار در دروازه ملل و سربازان پارس و ماد در تخت جمشيد در حافظه تاريخ كهن اين اقليم پاك خاطره گام هاى استوارى را مرور مى كند كه بيست سال پيش بر سنگفرش تخت جمشيد ماند و به ديدار از عظمت و غرور ايران نشست.

سرويس گردشگرى- آبشار نياگارا دومين آبشار بزرگ دنيا است كه ۳۲۳ متر معادل ۱۰۶۰ فوت طول و ۵۷ متر معادل ۱۷۶ فوت ارتفاع دارد. آبشار نياگارا تركيبى از دو آبشار بزرگ است كه بر روى رودخانه نياگارا واقع شده اند. آبشار بزرگتر، به آبشار كانادايى يا آبشار نعل اسبى و آبشار كوچكتر به آبشار آمريكايى معروف است. آبشار نياگارا در مرز دو كشور نيويورك آمريكا و كانادا واقع شده است. آبشار نياگارا دومين آبشار بزرگ بعد از آبشار ويكتوريا در آفريقاى جنوبى است. يك پنجم آبهاى شيرين دنيا به درون چهار درياچه بزرگ: ميشيگان- هورون- سوپر يور و ارى مى ريزند و سپس هر چهار درياچه به رودخانه نياگارا جارى شده و در نهايت به صورت آبشار سرازير مى شوند. حجم عظيمى از آب كه در جريان است هيچگاه يخ نمى زند اما اگر زمستان براى مدت طولانى ادامه داشته باشد يخ در طول رودخانه گسترش پيدا مى كند و باعث تشكيل «پل يخى» مى شود. اين پل مى تواند تا حدود چندين مايل ادامه داشته باشد. در سال ۱۹۱۱ به علت سرماى شديد هوا آبشار نياگارا به طور كامل يخ زد به طورى كه تا سال ۱۹۱۲ گردشگران و بازديدكنندگان اجازه داشتند روى پل قدم زده و سورتمه سوارى كنند. در ۲۴ فوريه ۱۸۸۸ روزنامه محلى گزارش داد: در حدود ۲۰۰۰۰ نفر از اين پل بازديد كردند. در ۴ فوريه ۱۹۱۲ پل يخى شكسته شد و سه نفر از گردشگران جان خود را از دست دادند. حقايق جالب در مورد نياگارا: جريان آب در آبشار نياگارا در سال ۱۹۶۹ به مدت چندين ماه متوقف شد. علت اين امر تصميم گيرى در مورد امكانپذير بودن برچيدن كامل آبشار بود اما در نهايت پى بردند اين امر هزينه گزافى به همراه خواهد داشت. كلمه نياگارا از كلمه هندى «اونگوياآهرا» به معناى «تنگه- تنگ- باريك» مشتق شده است. قبل از اختراع فيلم عكاسى، گردشگران طرحهايى از اين آبشار ترسيم مى كردند. فيلمهاى نياگارا و سوپرمن در بخشهايى از اين آبشار ساخته شده اند. در ۱۰ سال گذشته ۲ نفر كه سعى داشتند نياگارا را فتح كنند، در اثر بى پروايى جان خود را از دست دادند. غروبها، نورافكنها با سايه هايى از نورهاى مختلف آبشار را روشن مى كنند اولين فردى كه موفق شد با كمك يك بشكه از آبشار رد شود، يك خانم معلم ۶۳ ساله بود. آبشار همچنانكه از بالا به پائين سرازير مى شود و صداى مهيبى ايجاد مى كند.

مقامات فيليپين به منظور ثبت تپه هاى شكلاتى در جزيره بوهول اين كشور در فهرست عجايب هفتگانه طبيعى جهان؛ تلاشهاى گسترده اى را آغاز كرده اند.به گزارش chn تپه هاى شكلاتى در انتظار ثبت در فهرست جديد عجايب هفتگانه طبيعى جهان است كه از سوى يك بنياد غيرانتفاعى در جستجوى شناخت و معرفى آثار شاخص طبيعت جهان، دور آخر مسابقات خود را اعلام كرده است. اين بنياد كه در اصل مبتنى بر فعاليت يك تشكل مردمى(ngo) استوار است؛ توجه و مراقبت و سرمايه گذاريهاى ويژه از سوى دولتها را براى شناسايى اين مناطق ازجمله شرطهاى الزامى در ثبت اين مناطق دانسته است. اين تپه ها به دليل تغيير رنگ در اوقات غروب خورشيد كه در فصل تابستان رخ مى دهد به اين عنوان شهرت يافته اند و هم اكنون نيز به دليل ويژگيهاى منحصربفرد جغرافيايى و علمى به عنوان آثار شاخص جغرافيايى اين كشور ازسوى مؤسسه نشنال جئوگرافى معرفى شده است. مقامات اين منطقه ثبت اين تپه ها را نه تنها براى شهر بوهول بلكه براى توسعه و اعتبار گردشگرى و فرهنگ فيليپين بسيار مهم و تعيين كننده دانسته اند كه درصورت ثبت، مى تواند اين منطقه را به عنوان يك قطب مهم اكوتوريسم جهان درآورد.

نمايشگاه «ايران كهن تر از تاريخ» در ارتباط با فرهنگ، تمدن و سنتهاى سرزمين باستانى ايران در شهررى گشايش يافت. «اكرم صفرى» مسئول اين نمايشگاه هدف ازبرپايى آن را آشنايى دانش آموزان و جوانان با فرهنگ و تمدن ايران، سنت ها و آيين هاى مناطق مختلف كشور بيان كرد. وى تصريح كرد: بهترين راه شناخت فرهنگ و تمدن ايران در مدارس است چرا كه معلمان در كنار درس مى توانند نسل جوان را با تاريخ كهن اين سرزمين كهن آشنا كنند. صفرى تاكيد كرد: ايران زمين مهد تمدن و فرهنگ قديمى در سراسر جهان مى باشد و با نگاه به تاريخ و آثار كشف شده درمى يابيم اين سرزمين داراى قدمت فراوانى است. وى خاطرنشان كرد: در اين نمايشگاه انواع غذاهاى سنتى، لباس هاى محلى، صنايع دستى، سوغات شهرهاى مختلف در معرض ديد بازديدكنندگان قرار گرفته است. وى ادامه داد: ايران اولين كشورى مى باشد كه در زمينه كشاورزى، صنعت و... گام برداشته و داراى تاريخ هشت هزار ساله است. صفرى گفت: آشنايى دانش آموزان و نسل جوان با تاريخ و گذشته اين سرزمين، افتخارى بزرگ براى آنان است چرا كه آنان با گذشته نياكان خود و افتخاراتى كه آفريدند برخود مى بالند. اين نمايشگاه كه در دبيرستان طاهباز شهررى دايراست به مدت ۱۰روز ادامه خواهد داشت.

معاون حفظ و احياى سازمان ميراث فرهنگى و گردشگرى استان خوزستان گفت: در يك بررسى، مدارس تاريخى آبادان ارزش گذارى شدند و ما درصدد ثبت آن ها هستيم. عاطفه رشنوى در گفتگو با ايسنا، اظهار كرد: پس از ارزش گذارى مدارس تاريخى آبادان، درصدد هستيم تا آن هايى را كه ارزش تاريخى بالايى دارند، در فهرست آثار ملى به ثبت برسانيم. وى ادامه داد: آن دسته از مدارس تاريخى آبادان كه به ثبت آثار ملى رسيده اند، با نظارت اداره ميراث فرهنگى و گردشگرى و همكارى آموزش و پرورش محافظت و نگهدارى مى شوند. او بيان كرد: از مدارس تاريخى آبادان نگهدارى مى شود و اداره آموزش و پرورش فهرست كامل مدارس تاريخى را كه قرار است، تخريب يا دوباره بازسازى شوند، در اختيار ميراث فرهنگى قرار داده است. رشنوى معتقد است: همكارى رضايت بخشى ميان آموزش و پرورش و اداره ميراث فرهنگى در اين زمينه وجود دارد.

سرانجام پرده از ناشناخته ترين گنجينه كليسايى در لندن كنار رفت و موزاييك هاى فرشى قرون وسطا كه نقش آن ها به پيشگويى دوره آخر زمان پرداخته است، نمايان شدند. به گزارش ايسنا، اين سنگ فرش ها در سال ۱۲۶۸ ميلادى مورد استفاده پادشاه، ملكه و شاهزادگان انگلستان بودند. اين سنگ هاى زينتى از سنگ هاى مرمر و جواهرات ساخته شده اند و بخشى از سنگ هاى به كار رفته در آن ها نيز به يك هزار سال پيش از ساخت اين موزاييك ها متعلق اند و از گنجينه هاى قديمى استخراج شده اند. اكنون بيش از ۱۵۰ سال است كه اين موزاييك ها براى حفاظت بيشتر در ميان لايه هاى ضخيمى از فرش نگهدارى مى شوند تا آسيبى به آن ها وارد نشود؛ اما اين كار سرعت بيشترى به تخريب  آن ها داده بود. در ميان اين موزاييك ها، پيام  مرموزى درباره پايان جهان نوشته شده است. برنامه دو ساله اى براى احياى اين سنگ فرش هاى باشكوه درنظر گرفته شده است تا اين گنجينه قرون وسطا به صورت دايمى در معرض ديد قرار گيرد.