به دنبال اظهار نظر كارشناسان درباره شاعرانى كه به داستان نويسى روى مى آورند و يا بر عكس، حافظ موسوى، شاعر، معتقد است اين پديده در ايران به طور چشمگيرى ديده نشده است و دليل آن را نيز بايد در ديدگاه متافيزيكى ايرانيان نسبت به شعر جستجو كرد. موسوى با بيان اين مطلب افزود: «در غرب بسيارى از داستان نويسان و شاعران بزرگ در هر دو حوزه شعر و داستان كار مى كنند كه از اين ميان مى توان به ويكتور هوگو، ژان پل ساتر و يا برتولت برشت اشاره كرد.» وى ادامه داد: «اين پديده در غرب رواج كامل دارد؛ اما در ايران بنا بر دلايلى چون نحوه تلقى ما از شعر و شاعرى و امر هنر، غير اقتصادى بودن امر هنر در ايران و ضعف انديشه هاى انتقادى، اقبال شاعران به داستان نويسى و بالعكس، چندان چشمگير نيست.» اين شاعر توضيح داد: «در كشور ما تلقى خاصى از هنر به مثابه امر دلى مى شود و در نتيجه الزاما به جايگاه عقلانى اين ماجرا توجه نمى شود. از سوى ديگر چون به تاريخ مراجعه كنيم مى بينيم تماشاى اپرا و خواندن آثار ادبى معروف هر زمان، در طبقه متوسط به بالا، جزو افتخارات مردم محسوب مى شده است.» وى ادامه داد: «اين توجه به هنر براى افرادى كه خالق آن آثار هنرى بودند علاوه بر اين كه احساس خوشايند ديده شدن را به همراه داشته، از نظر اقتصادى نيز سودآور بوده است. اما در ايران حتى در طبقه اشراف نيز چنين اقبالى به امر هنرى هيچ گاه ديده نشده؛ به طورى كه هنر هميشه اسباب تفريح و باعث تفاخر بوده است.» شاعر «سطرهاى پنهانى» اشاره كرد: «پيامد ناگزير اين امر، همواره، غيراقتصادى بودن هنر و كار هنرى در كشور ما بوده است.» وى خاطرنشان كرد: «هنر ادبيات در كشور ما در ۳۰۰ سال گذشته جايگاهى نداشته است و اگر پيش از آن ما افرادى چون خيام و حافظ و ديگران را نداشتيم، ملت ما تا حدود بسيار زيادى فاقد ارزش هاى فرهنگى امروز خود بود.» اين شاعر و منتقد ادبى تاكيد كرد: «خالق اثر ادبى، گاه حرفى براى گفتن دارد كه در قالبى كه معمولا در آن فعاليت مى كند، نمى گنجد. چنين فردى سعى مى كند آن حرف را در قالب ديگرى بروز دهد و اگر هنرمندى نتواند به خوبى از عهده اين امر برآيد، دچار ضعف بنيادهاى انديشگى است.» وى اظهار داشت: «تمامى اين دلايل به تك محصولى شدن شاعران و نويسندگان ايرانى مى انجامد؛ به ويژه در شعر كه ما ذهنيت اسطوره اى، متافيزيكى و شهودى داريم و هميشه جايگاهى والا و دست نيافتنى براى شعر و شاعر در نظر گرفته ايم و احساس مى كنيم تنها كسى كه برخوردار از موهبت الهى است، شاعر است و ديگران كه فاقد اين موهبت هستند، هرگز نبايد در اين حوزه (حوزه شعر) وارد شوند.» موسوى گفت: «بايد توجه داشت كه افراد بسيارى داراى اين استعداد (استعداد شاعرى) هستند؛ اما در شناخت آن ناتوانند. كسى موفق است كه استعدادهاى خود را بشناسد و بتواند از آنها در همه حوزه ها استفاده كند.» وى در ادامه خاطرنشان كرد: «همچنين يك شاعر بايد هميشه در تمام زمينه هاى ادبى مطالعه كند تا بتواند در تمام حوزه ها فعال باشد. البته اين امر علاوه بر دانش ادبى، استعداد خاص هنرمند را نيز مى طلبد.» شاعر «شعرهاى جمهورى» به ايبنا گفت: «اين طرز تفكر كه در ايران رواج دارد و بر مبناى آن، نويسندگان، شاعران شكست خورده اند يا به عكس، شاعران شكست خورده به داستان رو مى آورند، كاملا اشتباه است. چراكه اين پديده در غرب به وفور ديده مى شود و بسيارى از شاعران و نويسندگان بزرگ در حوزه هاى مختلف ادبى فعاليت مى كنند؛ به طور مثال مى توان به ويكتور هوگو اشاره كرد.» وى افزود: «در ايران نيز اگر شاعرى به داستان نويسى روى آورد يا داستان نويسى عزم شاعرى كند، امرى خوشايند است و نشان از استعداد بالاى آن هنرمند دارد.»

يك هنرمند پيشكسوت خوشنويسى معتقد است كه خوشنويسى در دنيايى كه صنعت و تكنولوژى در تمام هنرها رسوخ كرده، هنوز راه خود را مى پيمايد. جليل رسولى؛ هنرمند پيشكسوت خوشنويسى؛ به شبستان گفت: «صنعت و تكنولوژى به خصوص رايانه ها و نرم افزارهاى خوشنويسى كار خود را انجام مى دهند و خوشنويسى هنرى راه خود را مى رود.» وى با ذكر اينكه «نرم افزارها بيشتر كارهاى بازارى را انجام مى دهند ولى توسط خطاطى دستى كارهاى هنرى صورت مى گيرد»، ادامه داد: «حسن كار رايانه ها سرعت بالاى آنهاست. مخاطبان امروزه كه با خط سروكار دارند، ديگر حال و حوصله آنچنانى ندارند كه صبر كنند تا يك خوشنويس براى آنها يك صفحه كتابت كند.» وى افزود: «ارزش خوشنويسى دستى به حس و حال و درونيات آن است و آنچه كه در مورد خطاطى بيشتر بحث مى شود، هنرى بودن آن است نه استفاده ابزارى از آن.» رسولى كار رايانه ها را بيشتر بازارى دانست و عنوان كرد: «برعكس جنبه هاى هنرى خوشنويسى دستى، كارى كه توسط رايانه ها انجام مى شود حساسيت لازم را براى رعايت تمام قوانين خط به خصوص خلاقيت در خوشنويسى ندارد.» رسولى در پايان گفت: «برخى مى گويند خط نقاشى راهى براى مقابله با صنعت و تكنولوژى است كه خوشنويسان پيش گرفته اند تا خود را ثابت كنند در صورتى كه به هيچ وجه اينگونه نيست و راه خوشنويسى از خط نقاشى كاملاً جداست.»

عليرضا محمودى ايرانمهر گفت: زبان زنده دنيا زبانى است كه مردمانى به آن تكلم كنند و آن زبان قادر به نوزايى باشد. اين داستان نويس با بيان اين كه زبانى زنده است كه بتواند واژگان مورد نياز جامعه را توليد كند، تأكيد كرد: «زبان فارسى مسلما زنده است؛ چون ميليون ها انسان به آن صحبت مى كنند و گاه خلاقيت هايى را در آن مى بينم.» او خاطرنشان كرد: «زبان فارسى وقتى واژه اى را از زبان ديگرى وام مى گيرد، در ساختار آن قرار گرفته و رنگ و بوى فارسى را خواه يا ناخواه مى گيرد و مى توان گفت  به نوعى در دل فارسى حل مى شود.» وى مهم ترين لطمه به زبان فارسى را دست كارى نابخردانه آن خواند و گفت: «برخى افراد كه از زبان فارسى اطلاعى ندارند، در جريان طبيعى ارتباطى زبان فارسى رفتارهايى را بروز مى دهند تا به نوعى زبان را بسازند. اين رفتارها اگر در بخش واژه سازى باشد، چندان لطمه اى به حساب نمى آيد؛ اما اگر به جريان دستور زبان برگردد، لطمه اى جدى است.» محمودى ايرانمهر بيان كرد: «زبان زمانى زنده مى ماند كه نوزايى طبيعى داشته باشد؛ ولى زمانى كه توليد ادبى تكرارى شد، زبان به تدريج فقير و نحيف و آسيب خورده مى شود و در رساندن آن چه نياز است، فقير مى ماند.» اين داستان نويس احياى واژه هاى منسوخ شده را ضرورى ندانست و اظهار كرد: «زمانى يك لغت احيا مى شود كه قابل فهم و براى مردم واضح باشد. گاهى جايگزين كردن لغات بايد در زمان خود صورت گيرد و گاهى لغتى كه وارد مى شود، جا مى افتد و پس از گذشت زمانى، جايگزين آن انتخاب مى شود.» محمودى ايرانمهر معتقد است: «نبايد زبان را خيلى دست كارى كرد؛ بلكه بايد حركت طبيعى آن حفظ شود. بايد به طور دقيق و كارشناسى با زبان برخورد شود و از واژه هاى نحيف استفاده نشود. حضور هنرمندان به زبان كمك مى كند؛ البته اگر خلاقيت زبان شناسانه از بين برود، زبان نيز مى ميرد.»

انتشارات «فيبر» در اقدامى خلاقانه براى ترويج كتاب هاى الكترونيكى، سرويس جديدى راه اندازى خواهد كرد كه خوانندگان را قادر مى سازد تا كتاب ها را شش هفته قبل از انتشار، به صورت الكترونيك دريافت كنند. به گزارش خبرگزارى كتاب به نقل از بوك سلر، نكته جالب توجه در اين اقدام كه براى نخستين بار توسط يك موسسه انتشاراتى انجام مى شود اين است كه انتشارت «فيبر» قصد دارد، مبلغ پرداختى براى دسترسى به كتاب ها را به عهده مشترى بگذارد و به اصطلاح سيستم «هر چقدر مى خواهيد بپردازيد» را راه اندازى كند. در همين زمينه انتشارات «فيبر» اعلام كرده كه قصد دارد روز بيست و هفتم ماه آوريل(۸ ارديبهشت سال آينده) كتاب «آزادى به چه قيمتى؟» نوشته «بن ويلسون» را در قالب كتاب الكترونيكى يا با فرمت «پى.دى.اف» به خوانندگان كتاب عرضه كند و آنها نيز مى توانند هر مبلغى كه خواستند براى دانلود اين كتاب بپردازند يا حتى بدون پرداختن مبلغى آن را دريافت كنند. موفقيت يا عدم توفيق اين روش باعث خواهد شد كه انتشارات «فيبر» درباره چگونگى تداوم اين طرح تصميم گيرى كند.

رمان ۹۸۳ صفحه اى جاناتان ليتل نويسنده آمريكايى؛ با عنوان «مهربانان» كه از هفته گذشته در آمريكا عرضه شد، موجب مناقشه در ميان صاحب نظران ادبى و منتقدان شده است. به گزارش خبرگزارى كتاب به نقل از نيويورك تايمز داستان رمان «مهربانان» اثر «جاناتان ليتل» سرگذشت يكى از افسران سابق نازى است كه در كنار رذالت ها و پستى هاى درونى اش، جنايتكار هم هست و مادر و ناپدرى خود را به طرز فجيعانه اى كشته است و... اين كتاب كه در سال ۲۰۰۶ در فرانسه منتشر شد، توانست به فروش هفتصد هزار نسخه اى دست يابد و حتى برخى منتقدان فرانسوى آن را با «جنگ و صلح» تولستوى مقايسه كردند. رمان «مهربانان» دو سال پيش در نمايشگاه كتاب فرانكفورت هم مورد توجه قرار گرفت و ناشر آمريكايى آن با پرداخت مبلغى حدود يك ميليون دلار توانست امتياز انتشار آن را به دست آورد. با اين حال درست در زمانى كه ناشر آن انتظار داشت تا كتابش بتواند با فروش بالا در آمريكا، هزينه هايى را كه تاكنون براى آن كرده بود، جبران كند، اين كتاب با نظر مخالف و گاه بسيار متناقض منتقدان آمريكايى روبه رو شد. هفته گذشته منتقد سرشناس «نيويورك تايمز» نوشت، اين كتاب كه تظاهر به بلند همتى و جاه طلبى مى كند و طرفداران زيادى را مجذوب خود كرده، شاهكارى نفرت انگيز است. اما از سوى ديگر «ميكائيل كوردا» كه زندگينامه نويس است در سايت «ديلى» اعلام كرد كه كتاب «مهربانان» يك شاهكار است و ليتل هم خالق اين شاهكار. او همچنين نوشت: مطمئنم اگر شما اين كتاب را دست بگيريد، لحظه اى آن را زمين نخواهيد گذاشت و اين كتاب به شما روحيه مبارزه طلبى مى دهد. اين در حالى است كه يك منتقد آلمانى،جاناتان ليتل را به عنوان نويسنده مطالب قبيح و غيراخلاقى معرفى كرده است.

آيينه هنر: هفتمين جشنواره سراسرى تئاتر رضوى آبان ماه سال آينده به صورت بين المللى برگزار مى شود. خزاعى؛ دبير هفتمين جشنواره بين المللى تئاتر رضوى؛ با اعلام اين خبر افزود: «جشنواره تئاتر رضوى اكنون با شش دوره برگزارى و كارنامه اى نسبتا مقبول در سال هاى اخير به عنوان يكى از جريان هاى جدى عرصه تئاتر كشور تبديل شده و مى طلبد با تحول ساختارى و يا شمولى گسترده طراحى و سازماندهى گردد.» وى ادامه داد: «در همين راستا شوراى سياستگذارى جشنواره با توجه به اين مهم پس از بررسى و ارزيابى ديدگاه ها، نقطه نظرات كارشناسان و بهره گيرى از تجربه هاى دوره هاى گذشته برآن شد تا هفتمين دوره جشنواره تئاتر رضوى در ابعاد بين الملل و با حضور گروه هاى نمايشى و فعالان تئاتر كشور هاى مختلف به ويژه كشورهاى مسلمان درايران برگزار  گردد.» خزاعى گفت: «هفتمين جشنواره بين المللى تئاتر رضوى در بخش هاى مختلف: مسابقه تجربى، بين الملل، توليد متون نمايشى، نمايش هاى راديويى و تلويزيونى، پژوهش و تحقيق، نمايشگاه عكس و پوستر تئاتر دينى، نمايش خيابانى، نمايش هاى كودك ونوجوان و بخش مرور آبان ماه سال آينده در كشور به اجرا در مى آيد.» دبيرخانه جشنواره بين الملل تئاتر رضوى به نشانى: تهران، بهار شمالى، نبش جواد كارگر، جنب بانك تجارت، ساختمان ۲۴۵ (۲۰۳ سابق)، واحد ۱ آماده دريافت آثار علاقه مندان به شركت در بخش هاى مختلف جشنواره است.

مسعود دلخواه براى اجراى نمايشى با موضوع كشتار غزه ابراز علاقه مندى كرد. اين كارگردان تئاتر به ايسنا، گفت: «اخيرا نمايشنامه «هفت كودك يهودى» نوشته كارل چرچيل؛ نويسنده مشهور انگليسى؛ را ترجمه كرده ام كه اين نمايشنامه در رابطه با اتفاقاتى است كه در غزه رخ داده و حدود يك ماه پيش نوشته شده است.» اين مدرس دانشگاه كه نمايش نام برده را به تازگى ترجمه كرده است ادامه داد: «اين نمايش هفت  صحنه دارد و متن بسيار زيبا و مناسبى است كه نشان مى دهد كودكان يهودى چگونه از كودكى طورى پرورش داده مى شوند تا تصويرى مورد دلخواه يهوديان از فلسطين در ذهن آنان ساخته شود.» دلخواه ادامه داد: «اين نمايش اخيرا در انگليس هم روى صحنه رفته است كه از يك جهت اثرى كاملا هنرى است و از سوى ديگر مورد تأييد همه بشردوستان و كسانى است كه از اتفاقات غزه دلشان به درد آمده است.» او كه در نظر دارد اين نمايش را به صورت تله تئاتر يا اجراى صحنه اى اجرا كند يادآور شد: «تعداد كاراكترها كاملا برعهده كارگردان است و جمله ها و متن مى تواند بين بازيگران مختلف تقسيم شود، البته براى اجراى اين اثر تنظيم نمايشى هم انجام مى دهم.»

اولين جشنواره تخصصى پانتوميم در ايران مردادماه ۸۸ برگزار مى شود. بهرام ريحانى با اعلام اين خبر به خبرگزارى دانشجويان، گفت: «اين جشنواره با رويكرد توليد نمايش پانتوميم در رابطه با موضوعاتى همچون «انسان»، «زمين»، «محيط زيست» و «طبيعت» برگزار مى شود.» وى ادامه اداد: «اين جشنواره بزرگ ترين رويداد جشنواره اى ايران در زمينه پانتوميم است كه با حضور بيش از ۳۰ گروه پانتوميم از ۱۲ تا ۱۶ مرداد سال آينده در فرهنگسراى طبيعت تهران برگزار خواهد شد.» ريحانى با اشاره به كمبود نيروهاى تخصصى در زمينه پانتوميم گفت: «براى پرورش و جذب نيروهاى جديد اقدام به برگزارى كارگاهى آموزشى خواهيم كرد كه اين كارگاه به مدت ۱۰ روز و با عنوان مبانى پانتوميم و خلاقيت هاى نمايشى» از ۵ ارديبهشت ماه آغاز مى شود و تا ۱۴ اين ماه ادامه خواهد داشت. ضمن اين كه شركت كنندگان در اين كارگاه از اولويت بيشترى براى حضور در جشنواره برخوردار خواهند شد.» ريحانى افزود: «فرصت ثبت نام براى شركت در اين كارگاه از روز شنبه ۲۴ اسفندماه آغاز مى شود و تا ۳۱ فروردين ۸۸ ادامه خواهد داشت و اولويت ما دانشجويان رشته هاى گوناگون هستند.»

آيينه هنر: اهالى هنر در پايان سال جارى و در آستانه سال نو با حضور در قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) ياد و خاطره هنرمندان درگذشته را گرامى مى دارند. طبق سنت حسنه ايرانى در گراميداشت ياد درگذشتگان در پايان سال، اهالى فرهنگ و هنر مانند سال هاى گذشته در آستانه سال نو در قطعه هنرمندان ياد هنرمندانى را كه از دنيا رفته اند، گرامى مى دارند. اين مراسم از سوى معاونت امور هنرى وزارت ارشاد با همكارى خانه موسيقى، خانه تئاتر و خانه هنرمندان برگزار مى شود و هنرمندان سه شنبه ۲۷ اسفندماه ساعت ۱۰ صبح از مقابل تالار وحدت به سمت قطعه هنرمندان حركت مى كنند. در سال ۸۷ تعدادى از هنرمندان رشته هاى مختلف از جمله خسرو شكيبايى، احمد آقالو، مهرى مهرنيا،  بهروز موسوى امين، جواد خدادادى، عباس كاتوزيان، احمد خليلى و عزيزان ديگر از ميان ما رفتند.