عمليات ساخت تنها موزه باستان شناسى استان ايلام كه در محوطه تاريخى دره شهر قرار دارد، پس از گذشت ۹ سال به پايان رسيد. بهزاد فرياديان، مدير پايگاه پژوهشى دره شهر با بيان اين مطلب به ميراث خبر گفت:عمليات ساختمانى موزه باستان شناسى دره شهر امسال به پايان رسيد و هم اكنون درحال تهيه طرح محتوايى و نحوه چيدمان آن هستيم. به گفته فرياديان بناى اين موزه در عرصه محوطه تاريخى دره شهر قرار دارد و حدود ۱۵۰۰ مترمربع مساحت عرصه و اعيان آن است. در طبقه زيرين اشياى مكشوفه از محوطه تاريخى دره شهر نشان داده مى شود و طبقه همكف نيز ساختمان ادارى است. ساخت اين موزه باستان شناسى از سال ۱۳۷۹ آغاز شد. فرياديان درباره حفارى هاى غيرمجاز در محوطه تاريخى دره شهر (سميره) نيز گفت: قاچاقچيان مى دانند كه اين محوطه اشياى عتيقه ندارد بنابراين حفارى غيرمجاز به آن معنى كه در استان هايى چون خوزستان، كرمان و فارس هست، در اين منطقه وجود ندارد. طى ۱۰ سال كاوشى كه توسط سيمين لك پور در محوطه دره شهر صورت گرفت، خانه اربابى، ارگ حكومتى و بناى موسوم به مسجد با نقوش گل و گياه كشف شد. آخرين فصل كاوش در سال ۱۳۸۲ انجام شد. فرياديان گفت:در طى سالهايى كه كاوش صورت مى گرفت از حفاظت غافل مانده بوديم بنابراين قصد داريم بيش از پيش از شهر تاريخى دره شهر محافظت كنيم. براساس گمانه زنى سال ۱۳۸۵ عرصه محوطه تاريخى دره شهر در استان ايلام ۱۸۳ هكتار است كه به انضمام حريم اين مساحت به ۵۷۰ هكتار مى رسد. فرياديان همچنين از خريد خانه هاى واقع شده در عرصه دره شهر براى آماده سازى آن براى ثبت در فهرست جهانى يونسكو خبر داد و گفت: ۲۶ خانه نوساز كه در عرصه دره شهر ساخته شده اند را در دو فاز ۸۰۰ ميليون و ۳۳۸ ميليون تومانى خريدارى كرديم و ۱۰ خانه ديگر باقى مانده اند تا عرصه آزاد شود. به گفته مدير پايگاه پژوهشى دره شهر عرصه اين شهر تاريخى در روستاهاى بهمن آباد عليا و سفلى قرار دارد. فرياديان اظهار اميدوارى كرد كه بودجه دو ميليارد تومانى كه براى سال جديد درخواست كرده، اختصاص داده شود تا بتوان هرچه زودتر عرصه دره شهر كه شامل خانه هاى مسكونى و زمين كشاورزى مى شود، را خريدارى و آزاد كنند. در اين صورت مى توان پرونده ثبت آن را در فهرست جهانى يونسكو آماده كرد. شهر تاريخى سيمره بزرگترين محوطه تاريخى استان ايلام محسوب مى شود كه در حاشيه جنوب شرقى شهر كنونى شهرستان دره شهر واقع شده است. اين اثر تاريخى بزرگترين محوطه تاريخى در سطح استان ايلام را تشكيل مى دهد كه بالغ بر ۱۲۰ هكتار است و جزء نخستين آثار تاريخى ثبت شده استان ايلام در آثار ملى بوده است. محوطه تاريخى اين شهر طبق مطالعات و كاوشهاى انجام گرفته مربوط به قرون اوليه اسلامى است. سيمره بر اثر وقوع زلزله در سال ۳۳۴ هجرى قمرى تخريب و خالى از سكنه شده است. طبيعت زيباى منطقه در فصل زمستان و بهار و گچبريهاى به دست آمده در كاوشهاى صورت گرفته در اين شهر تاريخى را از جمله ويژگيهاى منحصر به فرد آن ذكر كرد. خانه اربايى، بناى مسجد، اماكن حاشيه سيل بند و اماكن مسكونى حاشيه نشين شهر از جمله مكانهايى هستند كه در اين اثر تاريخى كاوش شده اند.

در روزهاى پايانى عمليات بررسى باستان شناسى حريم قلعه تيس و قبرستان شماره يك، خمره سفالى كشف شد. معاون ميراث فرهنگى سازمان ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى استان سيستان و بلوچستان با بيان مطلب فوق به ميراث آريا گفت: اين خمره سفالى متعلق به دوره اسلامى است و ارتفاع آن يك متر و عرض آن ۵۰سانتى متر است. مصطفى عارف حقى افزود: بر اساس بررسى هاى انجام شده احتمال مى رود از اين خمره جهت نگهدارى مواد غذايى،گندم و جو استفاده مى شده است. وى با بيان اينكه همچنين در حريم قلعه تيس تعدادى ديوار و آثار معمارى كشف شده كه احتمالا هم دوره با قلعه تيس است،گفت: قلعه تيس در زمان حضور پرتغالى ها در دوره قاجار مورد بازسازى و استفاده قرار گرفته ولى پايه هاى اين قلعه در دوران اسلامى بنا شده است. معاون ميراث فرهنگى سازمان ميراث فرهنگى استان سيستان و بلوچستان خاطرنشان كرد:عمليات بررسى باستان شناسى خليج باستانى تيس پيرو تجاوز سازمان منطقه آزاد چابهار به حريم و عرصه قلعه و قبرستان شماره يك آغاز شد تا مستندات علمى و قانونى براى اثبات تاريخى بودن محدوده قلعه تاريخى تيس به اين سازمان ارائه شود. عارف حقى اضافه كرد:نخستين مرحله عمليات بررسى باستان شناسى محدوده باستانى تيس با ۱۴ ميليون تومان اعتبار از محل اعتبارات استانى در حال انجام است كه به زودى به كار خود پايان خواهد داد. وى تصريح كرد: در حال حاضر اين محدوده مورد بررسى باستان شناسى سطحى و تعيين عرصه و حريم قرار گرفته است كه پس از كشف اشيا و آثار تاريخى به برنامه ريزى براى انجام اقداماتى نظير حفاظتى،نجات بخشى و... خواهيم پرداخت.

سرويس گردشگرى: فصل دوم كاوش باستان شناسى بندر تاريخى سيراف واقع در ۲۵۰ كيلومترى شرق استان بوشهر به اتمام رسيد. ذاكرى، معاون ميراث فرهنگى سازمان استان بوشهر ضمن بيان اين مطلب افزود:كاوش در بندر باستانى سيراف بخشى از فعاليت گسترده باستان شناسى است كه تا كنون انجام شده است كه از جمله آنها مى توان به برنامه بررسى و شناسايى بنادر باستانى خليج فارس و گمانه زنى به منظور لايه نگارى در بندر باستانى ماهرويان و باستان شناسى زيرآب در سيراف اشاره كرد. بندر باستانى سيراف كه امروزه با نام بندر طاهرى شناخته مى شود در فاصله ۲۵۰ كيلومترى شرق بندر بوشهر و ۳۵ كيلومترى جنوب خاورى كنگان، بر ساحل خليج فارس قرارداد دارد.بندر سيراف در باريكه اى به طول چهار كيلومتر و حدود ۷۰۰ متر عرض بين دريا و كوه واقع شده است. محمداسماعيل اسمعيلى،سرپرست هيات باستان شناسى بندر تاريخى سيراف در اين باره گفت:فصل دوم كاوش هاى باستان شناسى بندر سيراف در راستاى فعاليت هاى پژوهشى پژوهشگاه سازمان ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى كشور و سازمان ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى استان بوشهر و از محل اعتبارات استان بوشهر در جهت مقابله با اقدام تحريف نام اين آبراه ايرانى با همكارى پژوهشكده باستان شناسى كشور انجام گرفت. وى با اشاره به اهداف انجام فصل دوم كاوش در بندر تاريخى سيراف متذكر شد: تعيين حدود و توسعه شهرى بندر سيراف از زمان شكل گيرى تا قرن چهارم هجرى، بازنگرى در لايه نگارى يا توالى فرهنگى بندر سيراف كه پيش از اين باستان شناسان انگليسى انجام داده بودند از اهداف اين اقدام است.

سرويس گردشگرى: جشنواره غذاهاى سنتى و محلى شهرستان مرودشت همزمان با اجراى طرح سفرهاى تابستانى ستاد تسهيلات سفرهاى دائمى فارس برگزار شد. در اين جشنواره يك روزه كه توسط نمايندگى اين سازمان در شهرستان با حضور مسئولان شهرستان و معاونت گردشگرى سازمان برگزار شد بيش از ۴۰ نوع از غذاهاى محلى و سنتى شهرستان از جمله حلواى چهل گياه، دلمه، آش رشته، كشك بادمجان، آلبالو پلو، كلم پلو، فسنجان و... كه توسط ۴۰ نفر از آشپزان ماهر شهرستان تهيه شده بود در اين مسابقه شركت داده شد. در اين جشنواره كه با استقبال حدود ۲ هزار نفر از گردشگران تابستانى و شهروندان مواجه شد با حضور داوران مجرب به ۱۰ نفر از برگزيدگان با اهدا لوح و جوايز نفيس تقدير به عمل آمد. همچنين همزمان آثار هنرى ۲۴ نفر از هنرمندان و هنرجويان آموزش ديده توسط معاونت صنايع دستى سازمان در سطح شهرستان در اين جشنواره هنرى يك روزه در رشته هاى معرق، منبت، گليم بافى، نقاشى روى چرم، هويه كارى به صورت كارگاهى (نمايش زنده) در معرض ديد علاقمندان قرار گرفت كه در اين زمينه نيز به ۴ نفر از هنرجويان و مربيان برگزيده صنايع دستى جوايزى اهدا شد.

باستان شناسان موفق به كشف منطقه اى گورستانى متعلق به هزاره سوم پيش از ميلاد در شهر تاريخى صيداى لبنان شدند. به گزارش chtn، اين منطقه كه شامل ۱۳ مقبره و معبد از دوره كنعانى است، به عقيده باستان شناسان حلقه مفقود شده تاريخ باستان اين شهر از هزاره هاى پيشين تا به امروز معرفى شده است. به گفته باستان شناسان كاوش هاى مشابه متعددى طى ساليان گذشته در اين منطقه صورت گرفته كه از نمونه هاى آن مى توان به اكتشافات ۵۰ سال پيش در منطقه وادى ارقا اشاره كرد،  اما آنچه موجب پراهميت جلوه داده شدن كاوش هاى اخير شده كشف آثارى است كه نشان دهنده نحوه زندگى و چگونگى انجام مراسم مذهبى ساكنان منطقه كنعان بوده است. ويرانه هاى شناسايى شده در اين منطقه معبدى به طول ۴۸ متر را نشان مى دهد كه مملو از اشيايى برنزى، خنجر، حلقه، ظروف سفالى و مجسمه هايى سنگى بوده كه براى مقابله با ارواح شيطانى مورد استفاده قرار مى گرفته اند. برخى از معابد كشف شده در اين منطقه قدمتى شش تا سه هزار ساله داشته و برخى ديگر نيز به سال هاى ۱۸۰۰ تا ۱۵۰۰ پيش از ميلاد و دوره كنعانى ها تعلق داشتند. باستان شناسان معتقدند آثار به دست آمده ثابت مى كند كه اين منطقه باستانى، تنها منطقه اى مسكونى نبوده و وجود آثارى همچون بقاياى جسد حيوانات، غلات سوخته و چند بناى مذهبى، آن را مكانى براى پرستش خدايان در دوره هاى مختلف تاريخى تبديل كرده بوده است. آثارى از دوره عثمانى نيز در اين منطقه به دست آمد كه در تحقيقات سال آتى محققان مورد بررسى و كاوش قرار خواهد گرفت. مسئولان بخش گردشگرى شهر صيدا اميدوارند اين منطقه باستانى با تبديل شدن به جاذبه اى فرهنگى و گردشگرى، نقش عمده اى در افزايش حضور گردشگر در اين شهر ايفا كند.

كارشناسان سازمان تحقيقات باستان شناسى هند، وجود حصارهاى حفاظتى اطراف سنگ نوشته هاى دو هزار ساله در استان سبراگاموا را تنها عامل تخريب اين اثر باستانى معرفى كردند. اين حصار كه از لوله هاى گالوانيزه ساخته شده و  سال ها پيش براى حفاظت از سنگ نوشته هاى صخره اى منطقه نصب شده بود،  به دليل فرسودگى و عدم تعمير يا تعويض به موقع، خسارت هايى را به بخش هايى از اين ميراث تحت حفاظت به وجود آورد. به گزارش ميراث آريا، پايه هاى فلزى حصار كه به وسيله بتون در حفره هاى ايجاد شده در صخره نصب شده اند، امروزه رنگ بخشى از سنگ نوشته ها را تغيير داده و به رنگ قرمز تبديل كرده اند. اين سنگ نوشته ها روى بخش فوقانى تپه اى صخره اى قرار داشته كه يكى از آنها ۱۱۰ فوت طول و ديگرى ۱۲۰ فوت عرض داشته و به نام «تونيگالا» معروف شده اند. اين آثار كه به سده اول پيش از ميلاد تعلق دارند در زمان زمامدارى دو پادشاه باستانى هند نگاشته شده اند. خط شناسان،  كلمات حك شده روى صخره ها را به زبان هند باستان نسبت داده اند. خطوطى كه در عمق يك انينچى از سطح سنگ حكاكى شده كه در آن زمان امرى نامعمول در نوشتن الوحى اين چنين بوده است.