بيژن صيفورى معتقد است به رغم مشكلات فراوانى كه بر سر راه گرافيك ايران وجود دارد، آينده تايپوگرافى در گرافيك ايران روشن است. بيژن صيفورى؛ طراح گرافيك و مدرس دانشگاه؛ به شبستان گفت: «گرافيك ايران با مشكلات زيادى روبرو است كه يكى از مهمترين آنها، ديده نشدن است. كم پيش مى آيد كه مردم ايران آنچه كه طراحان گرافيك به عنوان اثر هنرى خلق مى كنند را ببينند.» وى افزود: «بايد بدانيم كه گرافيك يك هنر كاربردى است، از اين رو بعضى كارهاى گرافيك را مى شود هنر ناميد نه لزوما همه آنها را.» وى ادامه داد: «هر اثرى كه از انسان به وجود مى آيد يك كالبد و جسمانيتى دارد كه اين كالبد داراى يك جان و روان هم هست. مى دانيد كه ما براى سنگ هم قائل به جان هستيم. چيزهايى هم كه بشر در حيطه هنر مى سازد داراى جان هستند كه اصطلاحا به آن محتوا مى گوييم.» صيفورى خواستار توجه بيشترى نسبت به محتواى آثار گرافيكى به خصوص در طراحى پوستر با ويژگى هاى تايپوگرافى شد و اظهار كرد: «بايد اميدوار بود كه طراحان جوانتر بعد از انجام يكسرى كارهاى اوليه، به شناختى نسبى برسند. البته برخى چون تايپوگرافى مد شده دست به يك سرى كارها با حروف مى زنند كه قاعدتا تايپوگرافى نيست.» وى با انتقاد از بى توجهى به ظرافت هاى هنرى و قواعد درست و كامل تايپوگرافى، بيان كرد: «وقتى كارى ارزش هنرى داشته باشد به آن طراحى گرافيك يا تايپوگرافى مى گويم. هر كسى كه با حروف كار كرد نمى شود گفت كه تايپوگرافى كار مى كند.» وى در مورد نمايشگاه اسماءالحسنى توضيح داد: «فكر مى كنم اين نمايشگاه  ها در شناسايى
و جمع بندى تجربيات تايپوگرافى مهم است. موضوع تايپوگرافى يك موضوع جهانى  است كه وقتى به ايران مى آيد يك تعريف خاصى پيدا مى كند. به همين علت كسى كه كار تايپوگرافى مى كند بايد خوشنويسى و زيبايى شناسى خط ايرانى را بشناسد وگرنه كارهايش دچار همان در هم  ريختگى مى شود كه الان گاهى ديده مى شود.» اين مدرس دانشگاه خاطر نشان كرد: «البته اين ماجرا در بعضى زمينه ها هم مخرب بوده است كه كپى كردن بى جهت از يكسرى كاراكترهاى تايپى از نمونه هاى بارز اين تخريب هاست ولى در عين حال كارهاى بعضى از طراحان يا به قول شما هنرمندان جوان را هم مى بينم كه به نظرم خيلى خوب هستند. كارهاى استخوان دارى هستند كه از الان معلوم است كه به دنبال ويژگى خودشان هستند.» وى به تلاش طراحان جوان در پيدا كردن هويت ايرانى خود در تايپوگرافى اشاره كرد و گفت: «به هر حال تايپوگرافى مقوله اى است كه با نوشتار سر وكار دارد و فرهنگ ما نيز كه در مقوله نوشتار بسيار غنى است و من مى بينم كه بسيارى از طراحان جوان براى پيوند خوردن با فرهنگ بومى خود به تايپوگرافى روى آورده اند و اين موضوع آينده گرافيك و تايپوگرافى ما را روشن مى كند.» صيفورى در پايان گفت: «در نمايشگاه و جشنواره پوستر اسماءالحسنى كارهاى خوب زيادى وجود دارد ولى به عقيده من به سبب اينكه داورى و انتخاب، با دقت كافى صورت نگرفته است اين آثار خوب در ميان انبوه كارهاى متوسط و ضعيف گم شده اند.»

محمدبقايى با اشاره به اينكه برترين معشوق از نگاه مولوى محبوب ابدى و ازلى است، گفت: «توصيه مولوى اين است كه آدمى هرچه بيشتر اين معشوق را جذب و در آن ذوب شود، بيشتر كمال مى يابد.» محمد بقايى (ماكان) درپاسخ به اين سؤال كه دليل توجه به مولوى از سوى غربيان چيست؟ و مولوى به كدام نياز انسان امروز پاسخ مى دهد؟ گفت: «دنياى امروز كه سخت درماشينيسم فرو رفته و از سوى ديگر انقلاب صنعتى، زمان زندگى معنوى را از او ستانده، اكنون به اين انديشه توجه نشان مى دهد كه از عالم روحانى و معنويت بسيار دور افتاده است.» وى افزود: «از آنجا كه اين احساس در جوامع بسيار پيشرفته صنعتى بيشتر وجود دارد كه نمونه هاى اين اشتياق را مى توان در آثار روسو، آندره ژيد وهرمان هسه يافت، توجه جوامع غربى نيز به عالم قلب بيشتر شده است. از آنجا كه مولوى پرچمدار چنين تفكرى است بنابراين توجه به او در دنياى غرب كه به قول ميلتون در پى [بهشت گمشده] خويش است، زياد است.» اين نويسنده و مترجم تصريح كرد: «از همين روست كه بسيارى از مولوى شناسان شرق و غرب معترفند كه دنياى آشوب زده كنونى نياز به متفكرى مانند مولوى دارد تا عشق و محبت را ميان مردم زنده كند.» بقايى در پاسخ به اين سؤال كه عشق از مفاهيم كليدى جهان بينى مولوى است. ما تا چه اندازه هم اكنون به اين مفهوم نياز داريم؟ گفت: «عشق در آثار مولوى معنايى بسيار والا دارد كه به طور خلاصه مى توان آن را جذب شدن و جذب كردن دانست. اين به معناى آن است كه آدمى براى رسيدن به تعالى معنوى هم بايد از خود بگذرد و هم اينكه در هدفى كه دارد مستغرق شود.» وى افزود: «برترين معشوق از نگاه مولوى محبوب ابدى و ازلى است. توصيه مولوى اين است كه آدمى هرچه بيشتر اين معشوق را جذب كند و در آن ذوب شود بيشتر كمال مى يابد. بنابراين هر انسانى بر اساس اين الگو مى تواند زندگى خويش را تعالى بخشد. چنانكه مولوى خود در تمثيل زيبايى مى گويد: حكايت انسان با چنين معشوقى مانند در افتادن آهن در آتش است كه همه ويژگيهاى آتش را جذب مى كند ولى آتش نمى شود و استقلال خود را حفظ مى كند.»

آيينه هنر: نشست شعرخوانى جمعى از شاعران با عنوان «شعرخوانى شاعران دهه ۸۰» برگزار مى شود. «نشست هاى شعر» كه پيشتر دوشنبه ها برگزار مى شد، به روزهاى چهارشنبه هر هفته منتقل شده است و در نشست اين هفته، روز هشتم مهرماه، على اسدالهى، زهير توكلى، على سطوتى قلعه، ليلا كردبچه، خالق گرجى و داريوش مهبودى شعر خواهند خواند. اين نشست از ساعت ۱۶:۳۰ و در دو بخش در فرهنگسراى كودك واقع در خيابان شريعتى، روبه روى خيابان دولت، كوچه امامزاده برپا خواهد شد.

آيينه هنر: داوران اولين مسابقه نمايشنامه نويسى مشاهير زن ايران و اسلام از بخش هاى جنبى هشتمين جشنواره سراسرى تئاتر بانوان مشخص شدند. هيات داوران اولين مسابقه نمايشنامه نويسى مشاهير زن ايران و اسلام متشكل از رحمت امينى، على موذنى و افروز  فروزند است. اين هيات بابررسى ۴۶ اثر رسيده به اين بخش از هشتمين جشنواره سراسرى تئاتر بانوان، نمايشنامه برگزيده را معرفى خواهند كرد. شايان ذكر است؛ از ميان آثار اولين مسابقه نمايشنامه نويسى مشاهير زن ايران و اسلام پنج اثرهمزمان با برگزارى هشتمين جشنواره سراسرى تئاتر بانوان به چاپ خواهد رسيد. هشتمين جشنواره سراسرى تئاتر بانوان به همت مديريت هنرهاى نمايشى سازمان فرهنگى هنرى شهردارى تهران به مناسبت سالروز ازدواج حضرت على (ع) و بزرگ بانوى اسلام حضرت فاطمه زهرا (س) ۲۸ آبان ماه در فرهنگسراها، بوستان ها و سالن هاى نمايشى شهر تهران برگزار خواهد شد.

آيينه هنر: كنگره شعر «منوچهر آتشى» به مناسبت چهارمين سال درگذشت اين شاعر، آبان ماه برگزار مى شود. اين كنگره ويژه استان هاى بوشهر، فارس و خوزستان در دو بخش شعر كلاسيك و شعر آزاد (سپيد و نيمايى) در روزهاى ۲۷ و ۲۸ آبان ماه در بوشهر برگزار خواهد شد. در فراخوان كنگره شعرمنوچهر آتشى درباره شرايط شركت كنندگان آمده است: شركت در اين جشنواره براى همه علاقه مندان در هر دو بخش آزاد است و هر شاعر مجاز است حداكثر ۳ اثر خود را در هر بخش جشنواره شركت دهد و آثار ارسالى برگشت داده نمى شوند. شاعران آثار خود را به صورت تايپ شده و در قالب۲۰۰۳ word و بر روى لوح فشرده (CD) به آدرس پستى: بوشهر،  چهارراه فضيلت، كوچه فردوس ،۵۵ پلاك ،۶ يا صندوق پستى ۴۱۱۸-۷۵۱۳۵ (دبيرخانه انجمن قلم) ارسال كنند. لازم به ذكر است كه آخرين زمان ارسال آثار تا پايان روز پنجشنبه، ۳۰ مهرماه است و اين زمان قابل تمديد نيست.

آيينه هنر: گروه موسيقى كارنگ، پنجشنبه و جمعه ۹ و ۱۰ مهر ماه جارى در سالن اصلى فرهنگسراى نياوران موسيقى كلاسيك اجرا مى كند. در اين كنسرت قطعاتى از موتزارت، پاگانينى، كوشكين، پياتزولا و ويوالدى توسط گروه كارنگ نواخته مى شود. دانيال جورابچى و كيارش قربانى نوازنده ويلن، كياوش اميرى نوازنده گيتار و سحر منزوى نوازنده پيانو گروه كارنگ است. اين كنسرت در ساعت ۳۰/۱۸ روزهاى ياد شده برگزار مى شود.

آيينه هنر: پژوهش هاى علمى پيرامون خوشنويسى گردهمايى بين المللى مكتب اول تهران (فرهنگ و هنر قاجار) با حضور استادان خوشنويسى انجام خواهد شد. خوشنويسى در دوره قاجار در ادامه سنت هاى خوشنويسى پيشين دوره هاى قبل، بسيار رشد كرده، به كمال رسيد؛ به طورى كه بسيارى از خوشنويسان نام آشنا و گمنام تاريخ خوشنويسى ايران زمين در اين دوره آثار بسيار ارزنده اى از خود بر جاى گذاشتند. بررسى و پژوهش در اين باب مى تواند محور بسيارى از پژوهش ها و معرفى هنرمندان به جامعه هنرى باشد. بدين منظور فرهنگستان هنر، حلقه اى از محققان و خوشنويسان را براى شناسايى و معرفى خوشنويسى در اين دوره گرد آورده است. رياست گروه همايش خوشنويسى گردهمايى مكتب اول تهران را استاد غلامحسين اميرخانى برعهده دارد و احمد پيله چى، كاوه تيمورى، حميدرضا قليچ خانى و مجتبى ملك زاده از اعضاى علمى اين گروه هستند. گردهمايى مكتب اول تهران (فرهنگ و هنر دوره قاجار)، در قالب چهارده همايش علمى از ۱۴ تا ۱۷ آذر سال ۱۳۸۹ در تهران برگزار مى شود. پس از برگزارى اين هم انديشى،گزيده هايى از مجموعه مقالات برگزيده در رشته هاى مختلف، توسط مركز تاليف، ترجمه و نشر آثار هنرى منتشر خواهد شد.

نمايشگاه هنرهاى زيباى بروكسل ميزبان هنرمندان كتاب مصور دهه شصت است.به گزارش خبرگزارى كتاب به نقل از خبرگزارى فرانسه، نمايشگاهى از آثار چهار هنرمند خالق كتاب هاى داستان مصور در دهه شصت، در بروكسل برپا شده است. اين نمايشگاه شامل آثار هنرمند ايتاليايى گيدو كرپاكس، هنرمند فرانسوى ژان-كلود فورس و هنرمندان بلژيكى پل كووليه و گى پى آلارت است كه تا ۳ ژانويه (۱۳ ديماه) در موزه هنرهاى زيباى پايتخت بلژيك برپاست. در اين نمايشگاه آثار هر يك از اين هنرمندان در سالنى جداگانه به نمايش درآمده است. دهه شصت در اروپا، از لحاظ شكل گيرى حركت هاى اجتماعى و سياسى از دوره هاى مهمى تلقى مى شود كه سرآغاز تحولات نو در همه حوزه هاى هنرى از جمله سينما، تئاتر و ادبيات شد. با توجه به آغاز حيات نوى سياسى پس از جنگ جهانى دوم و ظهور دغدغه ها و موضوع هاى جديد الهام هنرى و لغو بسيارى از قوانين مميزى كه تا پيش از آن در اروپا پيش پاى آثار هنرى بودند، در اين نمايشگاه آثارى مخصوص بزرگسالان به نمايش درآمده اند كه جلوه گاه فضاى ادبى و سينمايى اروپاى آن دوره هستند. هنرمند فرانسوى، ژان-كلود فورس (۱۹۸۸-۱۹۳۰) در اروپا به عنوان بنيانگذار داستان مصور بزرگسالان به شمار مى آيد كه نخستين مجموعه خود را سال ۱۹۶۲ در مجله «وى» به نام «باربارلا» به نمايش درآورد. پل كووليه، (۱۹۷۸-۱۹۲۳) هنرمند بلژيكى، در دهه شصت ماجراهاى «كورنتين» را در مجله تن تن در بلژيك منتشر مى كرد و در سال ۱۹۶۸ داستان مصور «اپوكسى» را توسط ناشر پاريسى، اريك روسفلد منتشر كرد. گى پى  آلارت، (۲۰۰۸-۱۹۳۴) هنرمند بلژيكى آثار معروف خود به نام هاى ژودل (۱۹۶۶) و پراودا (۱۹۶۸) را در دهه شصت منتشر كرده بود. گيدو كرپاكس، هنرمند ايتاليايى كتاب هاى داستان مصور خود را با تم سادومازوخيستى به صورت طراحى هاى سياه وسفيد منتشر مى كرد. فضاهاى سرد روابط اجتماعى در داستان هاى كرپاكس از تم هاى محورى آثار او به شمار مى آيند. نكته جالب در اين نمايشگاه، موسيقى دهه شصتى در فضاى نمايشگاه است. در بازديد از سالن ها آهنگ هايى از بيتلز، باب ديلن، فرانسوا هاردى و گينسبورگ براى القاى فضاى موسيقايى دهه شصت پخش مى شود.

من هميشه عاشق كوير بوده ام. آدم بالاى توده اى شن لغزان مى نشيند، هيچى نمى بيند و هيچى نمى شنود اما با وجود اين، چيزى توى سكوت برق برق مى زند. شهريار كوچولو گفت: چيزى كه كوير را زيبا مى كند اين است كه يك جايى يك چاه قايم كرده...
از اين كه ناگهان به راز آن درخشش اسرارآميز شن پى بردم حيزت زده شدم. بچگى هام تو خانه كهنه سازى مى نشستيم كه معروف بود تو آن گنجى چال كرده اند. البته نگفته پيداست كه هيچ وقت كسى آن را پيدا نكرد و شايد حتى اصلا كسى دنبالش نگشت اما فكرش همه اهل خانه را تردماغ مى كرد: «خانه ما ته دلش رازى پنهان كرده بود...»
گفتم: -آره. چه خانه باشد چه ستاره، چه كوير، چيزى كه اسباب زيبايى اش مى شود نامريى است!
گفت: -خوشحالم كه با روباه من توافق دارى.
چون خوابش برده بود بغلش كردم و راه افتادم. دست و دلم مى لرزيد. انگار چيز شكستنى بسيار گرانبهايى را روى دست مى بردم. حتى به نظرم مى آمد كه تو تمام عالم چيزى شكستنى تر از آن هم به نظر نمى رسد. تو روشنى مهتاب به آن پيشانى رنگ پريده و آن چشم هاى بسته و آن طره هاى مو كه باد مى جنباند نگاه كردم و تو دلم گفت: «آن چه مى بينم صورت ظاهرى بيشتر نيست. مهم ترش را با چشم نمى شود ديد...»
باز، چون دهان نيمه بازش طرح كمرنگ نيمه لبخندى را داشت به خود گفتم: «چيزى كه تو شهريار كوچولوى خوابيده مرا به اين شدت متأثر مى كند وفادارى اوست به يك گل: او تصوير گل سرخى است كه مثل شعله چراغى حتى در خواب ناز هم كه هست تو وجودش مى درخشد...» و آن وقت او را باز هم شكننده تر ديدم. حس كردم بايد خيلى مواظبش باشم: به شعله چراغى مى مانست كه يك وزش باد هم مى توانست خاموشش كند.
و همان طور در حال راه رفتن بود كه دمدمه سحر چاه را پيدا كردم.
* آنتوان دوسنت اگزوپرى
پاره اى از قصه «شازده كوچولو»