آيينه هنر: مدت زمان مناسب براى يك تئاتر چقدر است؟ پاسخ به اين پرسش متفاوت است. كريس جونز؛ منتقد تئاتر نشريه شيكاگو تريبون؛ پاسخ معقولى به اين پرسش مى دهد: «به نظر مى رسد ۹۰ دقيقه، زمان ايده آل براى يك اجراى صحنه اى باشد. ولى حقيقت اين است كه منتقدانى شبيه به من كه تقريباً در طول هفته به تماشاى چهار نمايش و شايد بيشتر مى روند، تمايل نهفته اى نسبت به نمايش هاى كوتاه دارند و از آنها لذت فراوان ترى مى برند. اغلب شاغلين دوست دارند كه ساعت كارى شان زودتر از حد معمول به پايان برسد و منتقدان تئاتر هم از اين حيث استثناء نيستند!» جونز كه در مقام يك منتقد به تماشاى تئاتر مى نشيند و اين امر جداى از علاقه اش، شغل اومحسوب مى شود به نكته  واضحى اشاره مى كند: تمايل پنهان افراد در سر رسيدن ساعت پايان كار. ولى تنها منتقدان به تماشاى يك تئاتر نمى روند. به اعتقاد اين منتقد، چيزى كه نبايد از ذهن دور نگه داشت، توجه به جوهره نمايشنامه و تناسب مدت اجرا با موضوع نمايش است. يك مونولوگ ۱۵ دقيقه اى اگر از بار معنايى مناسبى بهره مند نباشد، مى تواند به يك برنامه شنيدارى خسته كننده، كسالت بار، پوچ و بى انتها تبديل شود كه مخاطب را تا مرز خميازه كشيدن هاى طولانى پيش ببرد. دور هادگز؛ از مسئولان شركت تبليغات تئاتر اسپات كو؛ در اين مورد با جونز هم عقيده است. او نيز توجه به بن مايه  نمايش را مهمتر از طول زمان اجراى يك اثر مى داند ولى در عين حال از جنبه هاى سودآور مدت زمان طولانى يك نمايش غافل نيست. وى در اين باره مى گويد: «ديدن يك نمايش كوتاه خوب، هميشه لذت بخش است. اغلب تماشاگران عادى تئاتر با يك اجراى ۹۰ دقيقه اى بدون ميان پرده موافقند. با اينحال تهيه كنندگان تئاتر به ميان پرده هاى تبليغاتى، به عنوان منبع درآمدى براى اجرا نگاه مى كنند.» از منظر هادگز در كسوت يك فعال تبليغاتى، حقيقت تلخى آشكار مى شود: سياست هاى هنرى بوسيله هنرمندان تدوين نمى شود بلكه اين تهيه كنندگان و حاميان مالى هستند كه سياست اجرا را به ايشان ديكته مى كنند و هنرمندان موظف به اجراى آن هستند.تجربه  شخصى اكثر ما به عنوان تماشاگران عادى تئاتر، عقايد جونز و هادگز را تا حدى تأييد مى كند. اگر روى صندلى جابه جان شدن هاى مكرر تماشاگران و تو و بيرون رفتن از سالن ها از يك اجراى نود دقيقه اى حذف كنيم، به نظر مى رسد كه درصد رضايت تماشاگران از تماشاى يك نمايش يك ساعت و نيمه بسيار بالاتر از تماشاى اثر چندساعته و با ميان پرده هاى متمادى است.استيو؛ از كارشناسان تئاتر برادوى؛ در زمينه مدت زمان مناسب براى اجراى يك نمايش، مثالى از اجراى «هملت» را مطرح مى كند: «از زمان نخستين اجراى نمايش هملت در سال ۱۷۶۱ ميلادى، حداقل ۶۶ نسخه بازنويسى شده اين نمايش در اختيار كارگردانان قرار گرفته است و اين نشاندهنده  اهميت و محبوبيت اين درام در نزد كارگردانان و مخاطبان است. من با آنكه به ديدن دو اجراى متفاوت از اين نمايشنامه  تاريخى رفته ام ولى در هر دو مورد احساس كسالت و خستگى در پايان نمايش برايم آزار دهنده بوده است. در اين دو اجرا، بسيارى از مخاطبان نيز به احساس من دچار شده بودند و درخفا از خود مى پرسيديم ديدن يا نديدن؟ مسئله اين است!» كسالت و خستگى تماشاگران بى شك از ارزش هاى دراماتيك نمايشنامه  جاويدانى مثل هملت نمى كاهد. آنچه بايد در نظر گرفت، تغيير در ساعات تفريح و نيز تنوع تفريح در نزد مخاطب عصر شتاب و سرعت است.
*گاردين

خوشحالم كه قبل از تاراج بخش ديگرى از فرهنگ و هنر ايران زمين توسط كشورهاى ديگر رديف موسيقى ايرانى به ثبت جهانى رسيد. محمدرضاشجريان در جمع اساتيد موسيقى كه به مناسبت ثبت جهانى رديف موسيقى ايرانى گرد يكديگر آمده بودند گفت: «به سهم كوچك خود در اين خانه بايد از كسانى كه در ثبت جهانى اين رديف ها تلاش كردند تشكر و قدردانى كنم. چرا كه باعث شدند حداقل موسيقى ما از تاراج بيگانگان و به خصوص كشورهاى همسايه به دور بماند.» استاد آواز ايران كه در خانه موسيقى سخن مى گفت افزود: «بسيارى از نمادهاى فرهنگى ما به تاراج رفته و متاسفانه نمى توانيم آن را ثابت كنيم. خوشبختانه اين رديف ها قبل از چنين دستبردى با زحمت بسيارى از دوستان به ثبت جهانى رسيد و من از يكايك اين عزيزانى كه در اين راه زحمت كشيده اند تا هويت ما براى خودمان و فرزندان مان باقى بماند تشكر و قدردانى مى كنم.» وى همچنين تصريح كرد: «مى خواستم پيشنهاد بدهم كه حداقل سالى يك بار در چنين مراسمى دور هم جمع شويم و تنها در مجلس ختم همديگر شركت نكنيم. تا وقتى زنده هستيم همديگر را بيشتر ببينيم. اين ديدارها باعث مى شود تا حرف هايى كه برخى افراد پشت سر ما مى زنند و قصدشان تخريب ما است معلوم شود گفته هايشان اساسى ندارد. هنر براى انسانيت است و ما انسان هستيم و يكديگر را دوست داريم.» به گزارش مهر،حسين عليزاده نيز كه در اين نشست حضور داشت پيرامون ثبت جهانى رديف هاى موسيقى ايرانى گفت: «ما به امنيت جهانى در زمينه رديف موسيقى ايرانى دست پيدا كرده ايم و هيچ كس نمى تواند ديگر منكر آن شود اما هنوز در داخل با مشكلات بسيارى مواجه هستيم.» اين آهنگساز در ادامه افزود: «ثبت جهانى رديف موسيقى ايرانى بسيار دير اتفاق افتاد در حالى كه اين موسيقى خيلى قبل تر از اينها در جهان مطرح شده بود. با وجود اين دست آورد موسيقى ما در داخل كشور خودمان همواره دچار مشكلاتى بوده و هست؛ جالب تر اينكه هنوز هم روز موسيقى در تقويم كشورمان با وجود تلاش هايى كه شده جايى پيدا نكرده است.» خالق نى نوا در ادامه افزود:«حال اين سئوال مطرح است كه ما چه ارتباطى را با اين فرهنگى كه به آن افتخار مى كنيم بر قرار خواهيم كرد؟ آيا در حقيقت نيز آموزش رديف هم اندازه خود رديف بوده يا نه؟ اين سئوال را از آن روى طرح مى كنم كه شيوه هاى آموزشى ما در رديف از عدم خلاقيت بيشتر بهره برده تا خلاقيت و نوآورى.»وى با اشاره به جايگاه ويژه رديف در موسيقى ايرانى گفت: «به قول آقاى شجريان رديف مى تواند دستور زبان موسيقايى ما باشد. وقتى رديف موسيقى ايرانى را با ساير عناصر هنرى مانند ساختمان هاى قديمى مقايسه مى كنيم رديف در آنها نيز ديده مى شود. اما رديف به شكلى زنده تر و جامع تر حامل فرهنگ و تاريخ ايرانى است.»اين عضو خانه موسيقى تاكيد كرد: «براى شكافتن اين گنجينه بايد فكرى كرد تا تولدى دوباره براى موسيقى ما باشد. بايد توسط دوستان موسيقيدان سمينارها و گردهم آيى هايى تشكيل شود و از همه ابزارها براى رسيدن به روشى بهتر استفاده كنيم. رها كنيم اين شبه آموزش را كه اداى آموزش است. شرايط اجتماعى تغيير كرده و روابط استاد و شاگرد ديگر آن رابطه دهه چهل نيست و بايد در شيوه آموزش نيز بر همين مبنا بيشتر تامل كرد.»حسين عليزاده در ادامه گفت: «باز هم اين سئوال را تكرار مى كنم كه آيا حفظ رديف مهمتر از درك خود رديف است؟ بياييد آموزش رديف را مطابق آن چيزى كنيم كه جامعه به آن نياز دارد تا امنيت داخلى آن نيز تامين شود. در جامعه اى كه داراى فرهنگ است عناصر حمل كننده فرهنگى نيز خريدار خواهد داشت و ماندگار خواهد بود؛ در نقطه عكس آن نيز در جامعه بى فرهنگ نياز به عناصر فرهنگى نيست و هيچ گونه تلاشى در آن زمينه به نتيجه نمى رسد. از اين رو نبايد ما در حفظ رديف دچار برخى تعصبات شويم و باعث عدم خلاقيت و حركت موسيقى ايرانى شويم. »

آيينه هنر: نگارخانه دى تا ۱۲ آبان  ماه ميزبان نمايشگاهى از آثار هنرمندان معاصر ايران است. نگارخانه دى، آبان ماه ، ميزبان آثارى از هنرمندان پيشكسوت و جوان ايران در عرصه هاى مختلف هنرهاى تجسمى از جمله نقاشى، عكاسى و مجسمه سازى است. در اين نمايشگاه آثارى از منصوره حسينى، شهلا حبيبى، گيزلا سينايى، ناهيد آرين، گلناز فتحى، مريم زندى، مريم شيرين لو، فريده لاشايى، فاطمه امداديان، فتانه دادخواه، مهدى سحابى، آزاده رزاق دوست، حسين چراغچى، بهار بهبهانى، محمد مساوات، پروين اميرقلى، محمدرضا فرزانه،  ياسمين سينايى، طاهره صمدى، رسول سلطانى، شيده تامى و داريوش قره زاده به نمايش درمى آيد. علاقمندان مى توانند تا ۱۲ آبان ماه جهت بازديد به نگارخانه دى واقع در ابتداى خيابان پاسداران، تنگستان چهارم،  كوچه ناز يك، بن بست ترانه، پلاك سه مراجعه كنند. ساعت بازديد از اين نمايشگاه هر روز از ساعت ۱۶ تا ۲۰ و روزهاى دوشنبه و پنج شنبه از ساعت ۱۱ تا ۲۰ است.

آيينه هنر: مهلت ارسال آثار بخش نمايشهاى آئينى و سنتى سيزدهمين جشنواره بين المللى تئاتر دانشگاهى ايران تا ۲۰ آبان تمديد شد. روابط عمومى سيزدهمين جشنواره بين المللى تئاتر دانشگاهى ايران اعلام كرد: علاقه مندان به شركت در اين بخش مى توانند تا ۲۰ آبان آثار پيشنهادى خود را به دبيرخانه ارسال كنند. مهدى افشار قهرمانى، مسئول بخش نمايش هاى آيينى و سنتى با بيان اينكه درخواست هاى متعددى از گروه هاى دانشگاهى مبنى بر تمديد زمان بخش آيينى و سنتى داشتيم، افزود:«با توجه به اينكه بازبينى اين بخش يك مرحله اى است و فرصت كافى براى آماده سازى نمايشها وجود دارد با درخواست دانشجويان موافقت شد.» وى در ادامه از اتمام مهلت ارسال آثار بخش مسابقه دانشجويان غيرتئاترى خبر داد و گفت: «از آنجا كه شركت كنندگان مراكز آموزش عالى شهرستانها، جشنواره منطقه اى را نيز پيش رو دارند، به هيچ وجه امكان تمديد مهلت ارسال آثار به اين بخش وجود ندارد ضمن اينكه بايد فرصت كافى براى تمرين اين گروه ها در نظر گرفته شود.» به گفته افشار قهرمانى، آثار رسيده به بخش مسابقه دانشجويان غير تئاترى به زودى در اختيار هيات بازخوان قرار مى گيرد. بخش مسابقه دانشجويان غيرتئاترى و بخش نمايش هاى آيينى سنتى براى اولين بار در جشنواره سيزدهم از بخش هاى صحنه اى و خيابانى تفكيك شده و به صورت تخصصى برگزار خواهد شد.

جلسه امروز مجله  شفاهى «صفير» با حضور بهروز غريب پور به عنوان مهمان ويژه برگزار مى شود. به گزارش ايسنا، اين جلسه با ميزگردى درباره جايگاه عروسك در تئاتر معاصر به دبيرى مريم معينى برگزار مى شود. جلسه نامبرده ساعت ۱۶ تا ۱۸ امروز شنبه دوم آبان ماه با سردبيرى جواد ذوالفقارى در سالن اجتماعات خانه تئاتر برپا مى شود.

يك گروه موسيقى ايرانى براى اولين بار در برنامه «وودستاك» حضور خواهد يافت. به گزارش خبرگزارى دانشجويان، گروه موسيقى «شمس» دركناربيش از ۱۰۰ گروه موسيقى جهان براى بزرگداشت «صلح، عشق و معنويت» در تاريخ ۲۵ اكتبر- سوم آبان ماه- در «وودستاك» آمريكا برنامه اجرا مى كند. كيخسرو پورناظرى؛ سرپرست گروه شمس با اعلام اين خبر گفت:«آثارى همچون در حصار شب،ساربان،آى وى يو ومستان سلامت مى كنند با اشعارى از مولانا و محمدرضا شفيعى كدكنى به آهنگسازى تهمورث پورناظرى و خوانندگى سهراب پورناظرى توسط گروه شمس در اين كنسرت اجرا خواهد شد. پورناظرى در ادامه افزود: « آثار و انديشه هاى مولانا سرشار از مفاهيمى همچون معنويت، عشق و صلح و دوستى است ، بنابراين باهدف «وودستاك» كه مخالفت باسياست هاى آمريكا و بزرگداشت صلح و عشق و معنويت است، هماهنگى دارد و از سوى ديگر مى تواند معرف شايسته اى براى فرهنگ و هنر ايرانى باشد.» گفتنى است: وودستاك شهرى نزديك نيويورك است كه ۴۰ سال قبل دراين شهر گروهى از هنرمندان موسيقى متشكل از «جيمى هنريكس» و «جون بائز» در اعتراض به سياست آمريكا و جنگ ويتنام كنسرتى را برپا كردند. آنان پيش بينى مى كردند كه ۴۰ هزار تماشاگر براى ديدن اين برنامه بليت تهيه كنند، ولى بيش از ۵۰۰ هزار نفربه صورت رايگان از اين برنامه ديدن كردند كه از اين اتفاق به عنوان برزگترين اتفاق موسيقيايى مردمى ياد مى شود. از آن پس هر سال در بزرگداشت «صلح و معنويت»، كنسرت وودستاك برگزار مى شود و امسال براى اولين بار گروهى از ايران در اين كنسرت حضور دارد. كنسرت بزرگ وودستاك ۲۵ اكتبر- سوم آبان- درسانفرانسيسكو براى ۱۰۰ هزار بيننده اجرا خواهد شد. گروه شمس به همراه بيش از يكصد گروه در «گلدن گيت» پارك سن فرانسيسكو به اجراى برنامه مى پردازند.

نمايشگاه عكس هاى «عباس كيارستمى» كارگردان سرشناس ايرانى در موزه لوور پاريس برپا خواهد شد. به گزارش ايسنا، موزه لوور پاريس طى روزهاى ۱۹ تا ۲۲ نوامبر- ۲۸ آبان تا اول آذر- در نمايشگاهى باعنوان «عكس پاريس ۲۰۰۹»، ۸۹ گالرى از ۲۳ كشور را به نمايش خواهد گذاشت. به گزارش آرت ديلى، بخش عمومى اين نمايشگاه دركنار عكس هاى «عباس كيارستمى»، آثار هنرمندان سرشناس جهان عرب چون «يوسف نبيل» مصرى و «فواد الخورى» لبنانى را در معرض نمايش خواهد گذاشت. در اين نمايشگاه كشورهايى چون آلمان، آمريكا، انگليس، هلند، ژاپن، اسپانيا، ايتاليا، دانمارك، امارات، فنلاند، اتريش، بلژيك، چين، كره جنوبى، پرتغال، روسيه، لبنان، مراكش و فرانسه حضور خواهند يافت.

آيينه هنر: گالرى نيكزاد با هدف شناساندن هنرمندان جوان به داخل و خارج ايران نمايشگاه نقاشى برگزار مى كند. شرايط سنى براى حضور در اين فراخوان بين ۲۰ تا ۳۵ سال و تكنيك و موضوع آزاد است، سايز آثار حداكثر ۲۰۰ سانتيمتر و حداقل ۵۰ سانتيمتر براى هر اثر در نظر گرفته شده است. هر هنرمند مى تواند پنج اثر با كيفيت در CD به گالرى تحويل دهد. آثار بايد جديد و در نمايشگاه ديگرى به نمايش در نيامده باشد. هنرمندان مى توانند آثار خود را تا ۱۰ آبان ماه از ساعت ۱۶ تا ۱۹ به گالرى تحويل دهند. اين نمايشگاه ۲۲ آبان برگزار مى شود.

افروز فروزند كه بعد از ۶ سال دورى از تئاتر قصد داشت، نمايش «باور مى كنم» را در بخش چشم انداز بيست وهشتمين جشنواره تئاتر فجر اجرا كند، از شركت در جشنواره  انصراف داد. اين نمايشنامه نويس و كارگردان تئاتر درباره دلايل انصراف خود از شركت دراين دوره از جشنواره فجر به خبرگزارى دانشجويان گفت: «در شرايط فعلى انگيزه چندانى براى حضور در هيچ جشنواره اى را ندارم.» فروزند ادامه داد: «از آنجا كه هيچ يك از دوستان و همكارانم در جشنواره امسال شركت نداشتند، ترجيح دادم در فرصتى ديگر به همراه ديگر دوستان و همكارانم دراين جشن شركت كنم.» افروز فروزند آخرين بار نمايش «روى زمين» را سال ۸۲ اجرا كرده بود كه مورد توجه تماشاگران تئاتر قرار گرفته بود.