انقلاب در ادبيات ايران طى سه دهه گذشته، نمود داشته و نويسندگان زيادى در اين حوزه كار مى كنند، اما اينكه ديدگاه اين نويسندگان راجع به ادبيات انقلاب چيست و چقدر انقلاب را در شكل گيرى يك جريان ادبى سهيم مى دانند؛ بحث ديگرى است. فيروز زنوزى جلالى در اين رابطه به ايلنا، گفت: «انقلاب در ادبيات ما بى تاثير نبوده ولى اين تاثير خيلى عميق نيست و اين به دليل شروع جنگ پس از انقلاب بود. زمانى كه مردم هنوز در تب و تاب انقلاب بودند، ناگهان وارد يك جنگ شدند و به نوعى فضاى انقلاب در جنگ مستحيل شد.» جلالى ادامه داد: «وقتى نويسنده درگير موقعيتى باشد آنقدر شور و حال دارد كه نمى تواند اثر هنرمندانه اى را خلق كند، هميشه در شرايط خاص وجه احساسى بر افراد غلبه مى كند، بنابراين بايد از فضاى آن زمان فاصله بگيرند و تا بتوانند اثرى را خلق كنند. انقلاب ما هم همين ويژگى را داشت.نويسندگان بايد از انقلاب فاصله مى گرفتند ولى اين فاصله بسيار كوتاه بود و ناگهان شرايط دفاع مقدس پيش آمد. اينكه دوران جنگ را بتوانيم جزو ادبيات انقلاب به حساب آوريم يا نه بحث ديگرى است.» وى افزود: «بايد پذيرفت كه اگر انقلاب نبود، درپى آن جنگى هم نبود، اما به عقيده من؛ ادبيات انقلاب كم فروغ است. البته آثار خوبى خلق شده اند ولى بايد بيشتر در اين حوزه كار شود. جلالى به موضوع تحقيق در ادبيات اشاره كرد و گفت: «تحقيق براى نوشتن، در هيچ كجاى دنيا جانيفتاده است و بسيارى از نويسندگان به آن معتقد نيستند، درصورتيكه نويسنده بايد براى نوشتن تحقيقات جامع انجام دهد و صرفا با تجربيات خود چيزى ننويسد. متاسفانه آدم هاى داستانى ما در حد تيپ هستند از طرف ديگر روخدادها هم به شكلى روايت شده اند كه براى خواننده جذابيتى ندارد و آنچه را رخ مى دهد از قبل مى داند.» او به مشكل منابع در ادبيات انقلاب اشاره كرد و افزود: «مشكل منبع در تمام دنيا وجود دارد مثلا يوسا براى نوشتن كتاب جنگ آخرالزمان با آدم هاى بازمانده از جنگ گفتگو مى كند و تحقيقات ميدانى انجام مى دهد. در ايران آنچه تا حدودى نويسندگان را از اين تحقيقات دور مى كند مشكلات اقتصادى است وقتى نويسنده با تيراژ كم رمان را چاپ مى كند، آنقدر ارزش ندارد كه براى نوشتن كتاب مقدار زيادى هزينه تحقيقات خرج كند.نويسنده مى خواهد سريع كتابش را چاپ كند و وقتى براى سال ها تحقيق نمى گذارد.» جلالى پيرامون افراط و تفريط در ادبيات انقلاب گفت: «متاسفانه ديدگاه انتقادى در كار نويسندگان ما نيست، همه نوشته ها يا دچار تفريط هستند يا بيش از حد شعارزده اند. نويسنده در اين عرصه نبايد اهل افراط باشد و بايد كاملا بى طرفانه و بدون حمايت عمل كند، بايد نوعى توازن معقول از لحاظ درونمايه و شخصيت ها و نظرگاه نويسندگان در داستان وجود داشته باشد تا بتواند اثر را باورپذير كند، نويسنده بايد بتواند از خودش دور شود تا بهتر توان بازگويى و بازنمايى اتفاقات را داشته باشد و به اين شكل اثرى هنرى را خلق كند.»

سيدهاشم حسينى معتقد است: «به دليل نبود برنامه و استراتژى روشن سياست گذاران فرهنگى، ادبيات داستانى انقلاب اسلامى مورد غفلت قرار گرفته است.» اين نويسنده انقلاب در اين باره عنوان كرد: «به اين موضوع كه چرا در آثار داستانى، انقلاب اسلامى مورد غفلت قرار گرفته است، زياد پرداخته شده و از اين موضوع پرسش شده؛ اما كم تر به پاسخ روشن و دقيقى در اين باره رسيده ايم.» او با رد اعتقاد برخى كه معتقدند ضرورت پرداختن به موضوع انقلاب اسلامى در ادبيات داستانى مستلزم گذر زمان است، به خبرگزارى دانشجويان گفت: «اتفاقا زمان خوب پرداختن به ادبيات داستانى انقلاب همين سال هاست كه هنوز نسلى از انقلابيون زنده هستند و مى توان به مواد دست اول و همچنين خاطرات بكر در اين باره دست پيدا كرد. البته كسانى  كه اعتقاد دارند هنوز براى پرداختن به ادبيات داستانى انقلاب اسلامى زود است، تفكرشان ناشى از اين نوع نگاه است كه با گذر زمان، برخى از مسائل پنهان مربوط به انقلاب اسلامى روشن تر مى شود.» نويسنده «اشك آخر» خاطرنشان كرد: «جمعى از نويسندگان و منتقدان هم وقوع جنگ تحميلى را يكى از دلايلى برمى شمرند كه نويسندگان مجال نيافتند به طور جدى به ادبيات داستانى انقلاب بپردازند. در عين  حالى كه اين نگاه و استدلال درست به نظر مى رسد؛ اما به اعتقاد بنده، بايد در جست وجوى دلايلى ديگر براى اين مسأله برآمد؛ از جمله اين كه شايد توجه نكردن به ادبيات داستانى انقلاب اسلامى ناشى از نبود يك متولى رسمى بوده و از همين روست كه مى بينيم طى چند سال اخير، جشنواره داستان انقلاب اسلامى برگزار مى شود تا بتواند بخشى از اين كاستى پيش آمده در چند دهه اخير را جبران كند.» به اعتقاد او، نه تنها جريانى كه با انقلاب اسلامى موافق نبود، از پرداختن به انقلاب اسلامى امتناع كرد و درباره اين اتفاق مهم اجتماعى در تاريخ معاصر ايران سكوت را در پيش گرفت؛ بلكه جريان هاى ارزشى ادبيات نيز به دليل وقوع جنگ تحميلى و پرداختن به دفاع مقدس عملا از اين مسأله غفلت ورزيدند. وى در ادامه يادآور شد: «البته توجه بيشتر به دفاع مقدس در ادبيات داستانى مى تواند از اين جا هم ناشى شود كه به نسبت انقلاب اسلامى، طيف وسيع ترى از مردم با آن درگير بودند و طبيعى است كه بيشتر مورد توجه مخاطبان قرار گيرد. مسأله ديگر به خود پروسه زمانى وقوع اين دو اتفاق مهم اجتماعى بازمى گردد؛ نخست اين كه انقلاب اسلامى عملا از نيمه دوم سال ۵۶ تا اواخر سال ۵۷ كه منجر به سقوط رژيم پهلوى مى شود، به طول مى انجامد؛ در حالى كه مردم ايران هشت  سال درگير يك جنگ تحميلى بودند؛ پس طبيعى است كه به اين موضوع بيشتر توجه شود.» سيدهاشم حسينى رويكرد مميزى و تصميم گيران فرهنگى كشور را بى تأثير ندانست و يادآور شد: «شايد برخى ديدگاه ها در مقاطعى از سال هاى نظام جمهورى اسلامى سبب شد نيروهاى منتقد و يا حتى معارض از پرداختن به مسأله انقلاب اسلامى سر باز زنند و با اين استدلال كه مميزى اجازه عرضه و انتشار آثار داستانى آن ها را نمى دهد؛ پس ترجيح مى دهند به خلق و توليد آثارى در اين زمينه دست نزنند.» او در پايان تأكيد كرد: «در عين  حالى كه پرداختن به انقلاب اسلامى در ادبيات داستانى وظيفه اى براى نويسنده نيست؛ اما اهميت اين موضوع در تاريخ معاصر تحولات سياسى- اجتماعى ايران آنقدر جدى است كه يك نويسنده حرفه اى از كنار آن بى تفاوت نگذرد.»

جايزه بوكر جديدى براى تقدير از بهترين رمان منتشرشده در سال ۱۹۷۰ راه اندازى شد. به گزارش خبرگزارى دانشجويان، انجمن بوكر با هدف انتخاب بهترين رمان منتشرشده در سال ،۱۹۷۰ جايزه جديدى را با نام «جايزه بوكر از دست رفته» راه اندازى كرده است. اين جايزه  كه ۲۲ كتاب نامزد دريافت آن شده اند، رمان هايى را شامل مى شود كه در سال ۱۹۷۰ منتشر شده اند؛ اما به دليل تغيير قوانين جايزه بوكر، از رقابت براى كسب آن بازماندند. جايزه بوكر كه در سال ۱۹۶۹ راه اندازى شد، در ابتدا شامل تمام كتاب هايى مى شد كه سال پيش از برگزارى جايزه منتشر شده بودند؛ اما از سال ۱۹۷۱ اين جايزه فقط رمان هايى را كه همان سال به چاپ رسيده بود، دربر  گرفت و اين به معناى آن است كه كتاب هاى چاپ سال ۱۹۷۰ از رقابت بازماندند. به گزارش آسوشيتدپرس، لون تروين - رئيس اين جايزه جديد بوكر- در اين باره گفت: «فهرست بلند نامزد هاى اين جايزه نشان مى دهد كه سال ۱۹۷۰ يك  سال فوق العاده براى آثار داستانى انگليسى زبان بوده است. تقدير از اين رمان ها و اثر برتر يك وظيفه به  تأخيرافتاده است.»

«كاترين استاكت» با رمان «كمك» سومين صدرنشينى خود را در چهل و سومين فرصت حضورش در ميان نويسندگان برتر تثبيت كرد. به گزارش خبرگزارى كتاب به نقل از نيويورك تايمز، نويسنده در اين كتاب به زندگى يك زن جوان سفيدپوست و دو خدمتكار سياه پوست او در دهه ۶۰ در منطقه مى سى سى پى آمريكا مى پردازد. «بوسه» نوشته «استوارت وودز» كتابى كه تازه به جمع پرفروش ها راه يافته، در بدو ورود عنوان دومين كتاب هفته را از آن خود كرد. نويسنده در اين كتاب به ماجراى وكيلى در نيويورك مى پردازد كه پيش از اين پرونده هاى طلاق و... را دنبال مى كرد اما اين بار به حل ماجراى يك كلاهبردارى مالى مى پردازد. جايگاه كتاب دن براون نسبت به هفته گذشته تغييرى نكرد و همچنان در رديف سوم جاى گرفت. قهرمان اين كتاب پروفسور رابرت لنگدان در اين كتاب در پى يافتن اسرار مخفى لژ فراماسونرى در واشنگتن است. «سرزمين سوزان» اثر «برنارد كورن ول» رمان تازه واردديگرى است كه بر سكوى چهارم ايستاد. اين داستان پنجمين داستان ساكسون ها محسوب مى شود و ماجراى آن در قرن نهم مى گذرد. پادشاه آلفرد در بستر بيمارى است و كشورش در معرض خطر حمله دزدان دريايى قرار دارد. «قانون نخست» نوشته «روبرت كريس» كه از شاهكارهاى اين جنايى نويس محسوب مى شود، در دومين نوبت حضورش در اين فهرست، به جايگاه پنجم نقل مكان كرد. در اين كتاب «الويس كول» و «جو پايك» به دنبال حل پرونده هاى قتل مربوط به قبل از فروپاشى اتحاد جماهير شوروى اند و... اين بار «آخرين ترانه» به قلم «نيكلاس اسپاركز» نيز پس از ۲۰ هفته، ششمين كتاب هفته شناخته شد. در اين كتاب دخترى ۱۷ ساله تعطيلات تابستان را با پدرش كه مدتى است از مادرش جدا شده، در كاروليناى شمالى مى گذراند و دريچه جنبه هاى تازه اى از عشق به روى او گشوده مى شود. «سارقان قو» اثر «اليزابت كوستووا» نيز از رديف چهارم به جايگاه هفتم نقل مكان كرد. داستان اين كتاب درباره روانپزشكى است كه در حال معالجه بيمارى است كه يك بوم گرانقيمت نقاشى را در گالرى ملى پاره كرده و به دنياى امپرسيونيسم فرانسه وارد شده است. رمان «گرگ پشت در است» به قلم «جك هيگينز» نيز ديگر كتاب تازه واردى است كه عنوان هشتم را به خود اختصاص داد. كسى يا گروهى قصد از بين بردن گروهى از نخبگان بخش اطلاعات بريتانيا را دارند و در اين بين ماجراهايى پيش مى آيد و «سين ديلون» معتقد است اين اتفاقات مكافات اعمالى در گذشته است.

آيينه هنر: شاعران و نويسندگان طنزپرداز ۱۸بهمن به ياد منوچهر احترامى شاعر و طنزنويس فقيد در حوزه هنرى گرد هم مى آيند. در اين جلسه دوستان، ياران، شاگردان و علاقه مندان آن مرحوم تازه ترين سروده ها و نوشته هاى خود را قرائت خواهند كرد. منوچهر احترامى طنزنويس، پژوهشگر و شاعر در۱۶ تيرماه ۱۳۲۰ شمسى در تهران متولد شد. وى در مدارس مروى و دارالفنون دوران تحصيل را طى كرد و از دانشكده حقوق دانشگاه تهران فارغ التحصيل شد. وى طنزنويسى را به طور جدى از سال ۱۳۳۷ و در زمانى كه تنها ۱۷ سال از عمرش گذشته بود با مجله توفيق و در كنار زنده ياد عمران صلاحى آغاز كرد و با مطبوعات ديگر و نيز راديو و تلويزيون همكارى داشت. امضاهاى مستعار «م.پسرخاله»، «جامع الحكايات»، «بچه ها من هم بازى» و« الف ـ اينكاره» از جمله آثار اوست. از احترامى بيش از ۵۰ عنوان كتاب براى كودكان منتشر شده كه «حسنى نگو يه دسته گل»، «خرس و كوزه عسل»، «دزده و مرغ فلفلى» و «خروس نگو يه ساعت» از آن جمله اند. مراسم يادبود احترامى ساعت ۱۶ در سالن سوره حوزه هنرى به نشانى تقاطع خيابانهاى حافظ و سميه برگزار مى شود.

حسن معجونى نمايش «به خاطر يك مشت روبل» را از ۱۸ بهمن ماه در سالن شماره يك تماشاخانه ايرانشهر به صحنه مى برد. به گزارش مهر، نمايش «به خاطر يك مشت روبل» برگرفته از نمايشنامه «پزشك نازنين» نوشته نيل سايمون است كه توسط شهرام زرگر ترجمه شده و روايتگر تلاشهاى نويسنده اى براى پيدا كردن ايده است. سعيد چنگيزيان، رضا بهبودى، مهدى كوشكى، سوگل قلاتيان، آوا شريفى، هوتن شكيبا، محسن نورى، سجاد افشاريان، پدرام شريفى، ديانا ميرزايى، آرش مالمير و حسن معجونى بازيگران نمايش «به خاطر يك مشت روبل» هستند. گروه تئاتر «ليو» به سرپرستى معجونى نمايش «به خاطر يك مشت روبل» را از يكشنبه ۱۸ بهمن ماه ساعت ۲۰ در سالن شماره يك تماشاخانه ايرانشهر به صحنه مى برد. گروه «ليو» با پايان گرفتن بيست و هشتمين جشنواره بين المللى تئاتر فجر تمرينات خود را در سالن شماره يك ايرانشهر آغاز مى كند. مهدى كوشكى دراماتورژ، ساسان پيروز دستيار كارگردان و مدير پروژه و مريم سپهرى روابط عمومى نمايش «به خاطر يك مشت روبل» هستند. گروه تئاتر «ليو» چندى پيش رپرتوآر مونولوگ هاى خود را در كارگاه نمايش مجموعه تئاتر شهر به صحنه برد.

آيينه هنر: اپراى عروسكى «مولوى» به كارگردانى بهروز غريب پور تا پايان اسفندماه در تالار فردوسى بنياد فرهنگى رودكى به صحنه مى رود. اپراى عروسكى «مولوى» توسط بهروز غريب پور بر اساس اشعار مثنوى معنوى و كليات شمس ساخته شده و خوانندگانى چون همايون شجريان، محمد معتمدى، محمدرضا صادقى، على خدايى، حسين على شاپور و مليحه مرادى در آن حضور دارند. همچنين گروه قدر و گروه كر اوكراين هم در ساخت موسيقى اپراى «مولوى» همكارى كردند. مريم اقبالى و على پاكدست طراحى عروسك ها را برعهده داشته و به همراه على ابوالخيريان، غزل اسكندرنژاد، افسانه زمانى، مونا كيانى فر، سميه نادرى، محسن ايمانخانى، سلما محسنى، مرجان احمدى، مرضيه سرمشقى، كامليا نوحى، نسيم اميرخسرو، نسيم اميرخسرو، نگار ميرفخرايى، فرزانه عاقلى،  اكرم اصغرى و آرتميز نيازى بازى دهندگان عروسك ها هستند. اپراى عروسكى «مولوى» در بخش ميهمان بيست وهشتمين جشنواره بين المللى تئاتر فجر به صحنه رفت و از دوشنبه ۱۲ بهمن تا پايان اسفندماه ساعت ۱۸ در تالار فردوسى بنياد فرهنگى رودكى در قالب اجراى عمومى به صحنه مى رود. غريب پور پيش از اين اپراهاى عروسكى «رستم و سهراب»، «مكبث» و «عاشورا» را در داخل و خارج كشور به صحنه برد كه با استقبال خوب مخاطبان و منتقدان تئاتر مواجه شد.