اولى ها فينال جام حذفى سال ۱۹۲۷ را جشن گرفتند اما اين پيروزى تا ۸۱ سال تكرار نشد و در خاطره ها ماند. جرج پنجم پادشاه انگلستان و ۲ نخست وزير دوران جنگ انگلستان در قرن بيستم (ديويد لويد جورج و وينستون چرچيل) شاهد پيروزى كارديف بر آرسنال بودند. اين بازى در ۲۳ آوريل سال ۱۹۲۷ در حضور ۹۳ هزار تماشاگر در ورزشگاه ومبلى برگزار شد. براى اولين بار اين رقابت به طور زنده از راديو بى بى سى پخش شد و همراه آن سرود «با من تاب بياور» نيز خوانده شد. تيم كارديف سيتى گربه سياهى به نام تريكسى را نماد خود قرار داده بود، هوگى فرگوسن مهاجم اين تيم معتقد بود كه اين گربه براى آنها خوش يمن است. فرگوسن به همراه همتيمى هايش در زمين گلف تمرين مى كرد و خود را براى پنجمين دور بازى ها آماده مى ساخت. فرگوسن مالك باشگاه بود و با بازيكنان خود شرط بندى كرده بود كه اگر آنها در فينال جام حذفى پيروز ميدان باشند به آنها ۲ بليت مى دهد. هنگامى كه اتوبوس حامل بازيكنان كارديف به ومبلى رسيد مردم با پرتاب هر چيزى كه در دست داشتند به استقبال آنها رفتند اما زمانى كه كارديف شكست خود را به تيم شفيلديونايتد در سال ۱۹۲۵ جبران كرد واكنش مردم در زمين بازى تندتر بود. فرگوسن در دقيقه ۷۴ با پرتاب توپى به سمت دروازه لوئيز دروازه بان وقت آرسنال به گل رسيد. تحليلگران معتقد بودند كه لوئيز به همشهرى خود كمك كرده اما لوئيز مى گفت كه بر روى او خطا كرده اند زمين هم خيس بوده و او نتوانسته به خوبى توپ را مهار كند. از سال ۱۹۲۷ به بعد اولين حضور تيم كارديف در مرحله نيمه نهايى جام حذفى با مربيگرى بارنزلى است كه ما را به ياد اسطوره هاى نينيان پارك مى اندازند كه مى خواهند در رقابت هاى ۲۰۰۸ پيروز ميدان باشند. تام ماركوهارسون (دروازه بان) دوست صميمى و دوران كودكى سين لماس بود كسى كه بعدها در سال هاى ۱۹۶۶ - ۱۹۵۹ نخست وزير ايرلند شد. او عضو ميانه رو ارتش جمهورى خواه ايرلند بود كه بعدها در دوبلين به زندان افتاد. يك سرگرد با نفوذ ارتش به يكى از دوستان خانوادگى اش قول داد به محض ترك ايرلند او را از زندان خلاص كند. فاركوهارسون به ولز جنوبى فرار كرد و بعد از اينكه در رقابت هاى محلى اكدال بازى هاى خوبى از خود به نمايش گذاشت در سال ۱۹۲۲ به تيم كارديف سيتى پيوست و يكى از بهترين دروازه بانان آن دوران شد. ۴۸۱ بار در ليگ و ۱۳ بار در جام حذفى بازى كرد، او به همراه تيمش در سال ۱۹۲۴ قهرمان ليگ برتر شد. در سال ۱۹۲۵ فيناليست جام حذفى و سال ۱۹۲۷ برنده جام حذفى گرديد اما به دليل سقوط تيم كارديف به دسته پايين تر مجبور شد كه در سال ۱۹۳۴ در ليگ انتخابى شركت كند. تصويب قانون دروازه بانان در خصوص ايستادن روى خط گل، هنگام پنالتى به دليل عكس العمل هاى فاركوهارسون بود زيرا او زمانى كه بازيكن مى خواست توپ را به سمت دروازه شليك كند براى گرفتن توپ به سمت آن مى دويد. جيمى نلسون (هافبك) كه پسر يك كشتى ساز و بزرگ شده بلفاست بود. به ايرلند مهاجرت كرد اما به علت مليت اسكاتلندى اش فدراسيون فوتبال ايرلند مانع بازى او در تيم ملى شد. نلسون يكى از بهترين هافبك هاى عصر خود بود او تجربه پيروزى و باخت را در جام حذفى با تيم كارديف داشت. در آغاز بازى هاى فصل بيست وششم سال ۱۹۲۵ و ناخواسته به منچسترسيتى رفت و اولين بازيكن كارديف بود كه به تيم ديگرى منتقل شد.
|
|
|
نلسون ۲۷۱ بازى در كارديف انجام داد و سال ۱۹۲۸ اسطوره فوتبال اسكاتلند شد و در «ومبلى ويزاردز» تيم معروف اسكاتلند بازى مى كرد و با اين تيم انگلستان را با نتيجه ۵ بر يك شكست داد. ديدارى كه جزو يكى از مهمترين افتخارات اسكاتلند محسوب مى شود. تابستان ۱۹۳۰ نلسون، ولز جنوبى را ترك كرد. كارديف با قبول مبلغى معادل ۷ هزار پوند او را به نيوكاسل منتقل كرد. در آنجا او نيز به عنوان كاپيتان به همراه تيمش توانست قهرمان جام حذفى شود و بعد از بروز مشكلات در ساوتنديونايتد به كارديف برگشت. تام واتسون (هافبك) كه از ناحيه پاى چپ دچار مصدوميت شده بود سال ۱۹۵۲ جانشين جيمى بلر در تيم كارديف شد بازى هاى زيباى او افتخارات بين المللى زيادى را براى ايرلند شمالى به ارمغان آورد. او در فصل پيروزى جام حذفى كارديف حضور داشت خوشبختانه در آن بازى مصدوم نبود اما كابوس مصدوميت هاى او ادامه داشت در سال ۱۹۲۹ از تيم كارديف بيرون آمد و به تيم لين فيلد در ايرلند شمالى رفت. او و تام اسلون همتيمى اش در كارديف بازى هاى درخشان خود را در لين فيلد ادامه دادند و بر افتخارات خود كه قهرمانى جام ايرلند و جام «ولش» افزودند. فرد كينر كاپيتان تيم، راهنمايى بزرگ و الهام بخش براى همتيمى هايش محسوب مى شد او متولد كارديف و بزرگ شده همان شهر بود. او با كارديف قبل از پيروزى هاى تيم در سال ۱۹۱۲ قرارداد بست و در سال ۱۹۳۱ كارديف كينر را به طور قرضى در اختيار «كرو» گذاشت اما او به خانه خود بازگشت و به عنوان مربى و بازيكن در اسوسترى تاون، تان بريج و ولوز رنجرز به ادامه فعاليت پرداخت. در سال ۱۹۲۵ كارديف قراردادى را با تام اسلون از لين فيلد تنظيم كرد او در اين تيم در رقابت با كينر بر سر تصاحب پيراهن شماره ۵ بود اما كارديف آنها را وادار به همكارى با يكديگر كرد. حضور كينر در جناح راست و اسلون در جناح ميانى در كسب عنوان قهرمانى سال ۱۹۲۷ بسيار مؤثر بود. آنها عامل پيروزى كارديف در جام حذفى و جام «ولش» بودند. ملى پوش ايرلندى بازى هاى خود را زمانى انجام داد كه در تيم ذخيره منچسترسيتى بود و بعد به تيم لين فيلد برگشت جايى كه او و همتيمى اش تام واتسون در كارديف از عنوان قهرمانى خود دفاع مى كردند. بيلى هاردى (هافبك) به دنبال مربى خود فردى استوارت از استوك پرت به كارديف آمد. در سال ۱۹۱۱ وضعيت مالى كارديف طورى بود كه استوارت مبلغ انتقال خود را پرداخت كرد. هاردى يكى از بهترين هافبك هاى چپ عصر خود بود اما هرگز موفق به بازى در تيم ملى نشد و دليل آن هم عدم رضايت فدراسيون انگلستان در انتقال بازيكنان خود به تيمى خارج از انگلستان است. هاردى پانصدوهشتادوپنجمين بازى خود را در سن ۴۱ سالگى براى تيمش انجام داد. كه آخرين آن هم محسوب مى شد. بازى در سال ۱۹۳۲ مقابل تيم گيلينگهام با نتيجه يك بر صفر به سود آنها به پايان رسيد. او با اين بازى به ۲۱ سال خدمت در نينان پارك خاتمه داد و رئيس بردفورد آونير شد. ارنى كورتيس (مهاجم) در آغاز فصل قهرمان جام حذفى به اين تيم پيوست. او با داشتن ۱۹ سال و ۳۱۷ روز سن جوان ترين بازيكن برنده جام حذفى بود و يك فصل رؤيايى با كسب افتخارات ولز از جمله كسب نتيجه تساوى ۲بر۲ مقابل اسكاتلند به پايان رساند. اين بازيكن به تيم بيرمنگام سيتى رفت اما اين باشگاه انگليسى از دادن او به تيم ملى ولز خوددارى كرد. در سال ۱۹۳۳ او به كارديف برگشت اما به دليل اختلاف بر سر دستمزدش به بيرمنگام بازگشت. كورتيس در خلال جنگ جهانى دوم در رويال ارتيلرى بود و هنگام دستگيرى يك زندانى ژاپنى مجروح شد او از آن مجروحيت جان سالم به در برد و بعد از آن مربى تيم سيتى شد. او تا اواسط دهه ۶۰ جزو كادر مربيگرى تيم بود و بعد يك رستوران را اداره كرد. او آخرين بازمانده فاتحان جام ليگ برتر بود و در سن ۸۵ سالگى در سال ۱۹۹۲ درگذشت. سام ايرونيگ يكى ديگر از بازيكنان كارديف بود او در سال ۱۹۸۲ نينان پارك را به قصد بازى در چلسى ترك كرد او در دوران بازنشستگى مشغول به اداره يك سالن بيليارد بود. هوگى فرگوسن اهل اسكاتلند بود در تيم كارديف زمانى به چهره محبوبى تبديل شد كه مهمترين گل را در تاريخ باشگاه به ثمر رساند اما داستان شكوهمند اما بسرعت به تراژدى تبديل شد گل دقيقه ۷۴ اين هافبك تهاجمى در سال ۱۹۲۷ و در فينال جام حذفى كه در دروازه دروازه بان ولزى آرسنال دن لوئيس قرار گرفت. ارزشمندترين جام داخلى انگلستان را يك بار و براى هميشه براى آنها به ارمغان آورد. از ديگر بازيكنان كارديف كه در آن روزهاى طلايى در تيم منتخب تمام اعصار باشگاه حضور داشتند دن ديويس و جورج مك لاكلان مى توان نام برد كه در فتح جام حذفى در سال ۱۹۲۷ نقش اساسى ايفا كردند.