|
نگاهى تاريخى به رويارويى هاى بارسلونا - منچستريونايتد
ياغى گرى در پيش چشمان شياطين سرخ
اولين بارى كه با هم روبرو شدند در خلال جام برندگان جام بود. اين ديدارها ادامه داشت و اگر بخت با هر ۲ طرف يار بود، سالى چند بار يكديگر را ملاقات مى كردند. اشتباه نكنيد، اين گزارش يك داستان رمانتيك با ملاقات هاى سرى يك باند زيرزمينى نيست! اين حكايت ديدارهاى بارسلونا و منچستريونايتد است. بى شك اين ۲ تيم جزو مهمترين و قوى ترين رقباى اروپايى محسوب مى شدند اما ديدار پيش رو مهمترين و استرس زاترين رويارويى ليگ قهرمانان اين فصل به حساب مى آيد. جامى كه در مسكو انتظار برنده را مى كشد، تنها به يكى از اين ۲ تيم شانس رقابت نهايى براى قهرمانى در سراسر پهنه اروپا را مى دهد. هيچ راهى وجود ندارد، يكى بايد ديگرى را از دايره رقابت خارج كند. موضوع اصلاً بر سر مبلغ قابل توجه جايزه نيست. شايد جنبه مادى بيشتر مديران باشگاه را هيجان زده كند اما فوتباليست ها، هواداران و مربيان بر سر پرستيژ، حيثيت و غرورشان بازى مى كنند. فتح جام، همه اينها را برايشان به ارمغان مى آورد. در طول تاريخ رقابت هاى جام هاى اروپايى، هرگاه شياطين سرخ و آبى وانارى ها با يكديگر روبرو شدند، نفس هواداران در سينه حبس شده و تيم ها با تلاش بسيار از سد يكديگر رد شده اند اما حدس زدن در مورد برنده بازى تقريباً ناممكن است. شايد نگاهى به مهمترين رويارويى هاى اين ۲ تيم پيش بينى اين مسابقه را آسان تر كند.
جام برندگان جام اروپا ۱۹۸۴- ۱۹۸۳ (مرحله يك چهارم نهايى)
آن روزها ديه گو مارادونا به عنوان ستاره نو درخشيده دنياى فوتبال در پيراهن شياطين سرخ، اميد فراوانى در دل هواداران منچستريونايتد به وجود آورده بود . تقريباً همه مطمئن بودند اين ستاره آرژانتينى، كاتالان ها را از سر راه برمى دارد و شياطين سرخ را به نيمه نهايى هدايت مى كند اما چنين اتفاقى به وقوع نپيوست! شايد اين روزها ليگ قهرمانان، رقابت هاى حرفه اى و قدرتمندى به حساب بيايد اما ۲ دهه قبل از اين، جام برندگان جام اروپا يك رقابت سطح بالا به حساب مى آمد، به طورى كه تنها قهرمانان جام حذفى هر كشور در آن شركت مى كردند. از طرفى جام يوفا نيز به عنوان سخت ترين جام براى دستيابى محسوب مى شد؛ البته منچستريونايتد هم غول حرفه اى فوتبالى كه الان مى بينيم، نبود. آن دوران، دوران طلايى ليورپول هميشه برنده بود و شياطين سرخ هر فصل به جام نقره اى ليگ برتر قناعت مى كردند تا ليورپول براى چندمين بار جام طلايى را به آنفيلد ببرد. بارسلونا نيز در آن زمان در شرايط مطلوبى بسر نمى برد. كاتالان ها نيز مدت ها بود در آرزوى قهرمانى لاليگا مى سوختند. وقتى آبى وانارى ها، منچستريونايتد را با وجود مارادونا شكست دادند، بار ديگر شهرت مردان كاتالان در سراسر دنياى فوتبال پيچيد. دور رفت رقابت ها در نوكمپ بود و آبى وانارى ها به مدد ۲ گل آلبيسلست و خوآن كارلوس پرز روخو در خانه پيروز شدند و با خيال راحت به سوى انگلستان پرواز كردند. مارادونا در اولدترافورد هم كار چندانى نكرد، در عوض اين برايان رابسون بود كه با ۲ گل، شياطين سرخ را به صعود اميدوار كرد. پس از آن مردان كاتالان سعى كردند خود را جمع وجور كنند تا از حذف خود جلوگيرى نمايند اما دير شده بود و سوت داور يك بار ديگر به نشانه گل سوم و پايان بازى به صدا درآمده بود. آبى وانارى ها ناگهان فهميدند كه براى صعود هيچ كار ديگرى از دستشان برنمى آيد!
جام برندگان جام اروپا ۱۹۹۱ (فينال)
تاريخ نشان مى دهد اگر سرآلكس فرگوسن قهرمانى جام حذفى را يك سال قبل از آن به دست نمى آورد، شغل خود را از دست مى داد. اين اولين جامى بود كه در رقابت هاى داخلى به آن دست يافته بود اما رويارويى با بارسلونا مى توانست ادامه موفقيت هاى مرد اسكاتلندى در مقر شياطين سرخ باشد. اين در حالى بود كه بارسا، تيم رؤيايى يوهان كرايف سال گذشته براى اولين بار در تاريخشان جام اروپايى را با شكست سامپدوريا در ومبلى بالاى سر برد. ستاره هاى شياطين سرخ همگى دور سرآلكس فرگوسن گرد آمده بودند تا اولين تيم انگليسى باشند كه پس از ۵ سال محروميت كشورشان از انجام بازى هاى اروپايى، فاتح جام شوند. گل هاى مارك هيوز بار ديگر آبى وانارى ها را ناكام ساخت و شغل فرگوسن را براى هميشه تضمين كرد.
ليگ قهرمانان ۱۹۹۵- ۱۹۹۴ (مرحله گروهى)
سرآلكس فرگوسن در مصاحبه اى گفت سال هاى ابتدايى افتخارات منچستريونايتد با بازى مقابل بارسلونا آغاز شد. آبى وانارى ها به خاطر شكست ۴ بر صفر خود در فينال ليگ قهرمانان در آتن بشدت در عذاب بودند و تصميم داشتند هر طور شده فاتح اين جام شوند. از طرفى يوهان كرايف قصد داشت تيم را پيش از عزيمت از نوكمپ به قله افتخار برساند اما كابوس مرد هلندى يعنى شياطين سرخ، در همان ابتداى رقابت ها پيش رويشان مجسم شده بود و اين بار بايد هر طور شده آنها را شكست مى دادند. بازى رفت در اولدترافورد به تساوى ۲ بر۲ انجاميد و در دور برگشت تيم كاتالانى با برترى ۴ بر صفر كه مديون گل هاى روماريو و آلبرت فرد بود به دور بعد صعود كرد. درسى كه سرآلكس فرگوسن از پرگويى ها و اعتماد به نفس يوهان كرايف به دست آورد، سرآغاز دلهره هاى جدى تر در هر رويارويى براى ۲ تيم شد.
ليگ قهرمانان ۱۹۹۹- ۱۹۹۸ (مرحله گروهى)
۴ سال بعد از آن رويارويى، ۲ تيم به يادماندنى ترين بازى را در تاريخ ليگ قهرمانان به نمايش گذاشتند. اين بار نوبت صعود منچستريونايتد بود و بارسلونا بايد از حركت بازمى ماند. اين بار بايرن مونيخ بود كه در فينالى دراماتيك با شياطين سرخ روبرو و مغلوب شاگردان فرگوسن گرديد اما در مرحله گروهى، هم بارسا و هم منچستريونايتد در ۲ بازى به پيروزى دست پيدا كرده بودند. پس از شكست مردان لوئيز ونگال مقابل شياطين سرخ، آبى وانارى ها تمركز خود را بر لاليگا نهادند و جام را در پايان فصل بالاى دست ها بلند كردند. در عوض آن سال دوران پرافتخارى براى مردان فرگوسن به همراه داشت. شياطين سرخ؛ جام حذفى، جام ليگ برتر و جام ليگ قهرمانان را يكجا در آغوش كشيدند و به خانه بردند. وقتى اين ۲ قدرت اروپايى به مصاف يكديگر مى روند، پس از بازى اول، پيش بينى نتيجه آسانتر مى شود اما فراموش نكنيم كه فوتبال بازى شگفتى ها است. چقدر خوب مى شد اگر مى توانستيم بازى تيم محبوبمان را بدون استرس و بدون تلاش در تجسم نتيجه نهايى تماشا كنيم و از قدرت شگفتى آور توپ چرخان در مستطيل سبز لذت ببريم! افسوس...
|