۱- از آن امپراتور بازى هاى اول فصل تا اين روزهاى انتهايى چقدر زود گذشت. تيمى كه صدرنشين بلامنازع لقب گرفته بود و با قلب شير مانندش هر حريفى را از سر راه بر مى داشت، حالا كارش به شمارش امتياز در روزهاى نهايى رسيده. دستى كه از بالاى تخت امپراتورى براى هواداران، شاهانه تكان داده مى شد حالا با اضطراب مشغول محاسبه كردن امتيازات رقباست. مثل باد گذشت انگار!
۲- پرسپوليس به مانند قطار مى ماند. قطارى كه ايستگاه به ايستگاه پيش رفته و هرچه به پايان نزديكتر شده، از شتابش كم شده. سوخت اين قطار سنگين رو به اتمام است و مسير سخت سربالايى و پيچ در پيچ است. از همين روست كه قطبى يك به يك مسافران اضافه را حذف كرده. اول مرزبان را كنار گذاشت و بعد شيث رضايى. حالا هم صحبت از محسن خليلى است تا «وزنش» را از قطار به بيرون منتقل كند. اين طورى قطار سبكتر است.
۳- فشار زيادى روى قطبى است. هرچه باشد او نخستين تجربه نفر اول بودنش را پشت سر مى گذارد و نمى تواند خيلى روى تجربه خود حساب كند. دور و بر او از نفرات با تجربه خالى است. مديرعامل باشگاه از خود او كم  تجربه تر است و سرپرست تيم هم از مديرعامل كمتر! دستيارش هم حميد استيلى است كه تجربه بالايى ندارد.اين وسط افشين قطبى است كه ضرر مى كند. سخت ترين روزهاى فصل را در پيش دارد اما كسى دور و برش نيست كه تجربه چنين روزهايى را داشته باشد. حالا قطبى بايد چهره امپراتور مطمئن را به خود بگيرد و كم تجربگى طبيعى خود را پنهان كند در حالى كه در درون، آرزوى مشاورى با تجربه را دارد، كسى كه قبلاً اين راه را طى كرده باشد. يك مديرفنى با تجربه و سرد و گرم چشيده. استيلى با تجربه ترين كسى است كه قطبى مى تواند رويش حساب كند. استيلى آخرين برگ برنده در دست كسى است كه هيچ علاقه اى به استفاده از اين برگ ندارد. چقدر دشوار!
۴- حالا قطبى مانده است و ۴ بازى دشوار و سنگين كه بايد پشت سر گذاشته شود آن هم با حداقل تلفات و حداكثر امتيازات ممكن. قطبى ۴ نبرد سنگين را پيش رو دارد كه به صورت زنجيره اى دشوارتر يا آسانتر مى شود. اگر اولين بازى با برد آغاز شود، ديدارهاى ديگر آسانتر خواهند شد. اگر اولين بازى با هر نتيجه اى غير از برد آغاز شود، ديدارهاى ديگر دشوارتر خواهند شد. پنج خوان قهرمانى پيش روى قطبى و يارانش قرار گرفته كه حتى اگر با ۴ پيروزى پى درپى همراه شود هم الزاماً به قهرمانى ختم نخواهد شد. پرسپوليس هم بايد خودش ببرد و هم بايد منتظر باخت ديگر مدعيان باشد و اين يعنى معجزه در معجزه.
۵- ميدان مينى را تصور كنيد كه تنها ۴ مين ديگرش باقى مانده. هركس زودتر به خط پايان برسد برنده است. سپاهان و صبا و پرسپوليس و ديگران هركدام برنامه اى دارند براى رسيدن به خط پايان. اميدوارند مين خودشان را خنثى كنند و مين حريف را منفجر تا خودشان آن خنثى كننده خوشبخت باشند كه از خط مى گذرند. اين بهترين تشبيهى است كه به ذهن مى رسد. مين خودت را خنثى كن و مين رقيبت را منفجر! شايد تو قهرمان شوى.

۱- به عقيده من تساوى پرسپوليس مقابل مس كرمان با باخت هيچ تفاوتى نداشت. تيمى كه براى قهرمانى مبارزه مى كند بايد دنبال ۳ امتياز باشد نه يك امتياز! قطبى با توجه به شرايط پرسپوليس بايد تيم را هجومى تر روانه ميدان مى كرد. تيمى مانند پرسپوليس نبايد با يك مهاجم بازى كند. در اين ديدار لازم بود ۲ مهاجم سريع و گلزن در خط حمله تيم حضور داشته باشند. حضور اين مهاجمان قدرت تهاجمى تيم را بالا مى برد و موقعيت هاى بيشترى براى تيم خلق مى كرد. در اين برهه زمانى تساوى براى پرسپوليس همان باخت محسوب مى شود. در فرصت باقيمانده تيم بايد فقط و فقط به ۳ امتياز فكر كند.
۲- در حال حاضر پرسپوليس اگر واقعاً قصد قهرمانى دارد بايد در اين مدت به كارهاى تاكتيكى، تركيبى و شوتزنى بپردازد. ضمن اينكه قطبى بايد براى هر ۵ بازى سيستم را تغيير دهد چرا كه كار اين تيم از اين جا به بعد سخت خواهد شد و حريفان قدرتمندى مقابل اين تيم صف آرايى خواهند كرد. اگر پرسپوليس هم ۵ بازى خود را ببرد به عقيده من صد درصد قهرمان خواهد شد در غير اين صورت با از دست دادن هر يك امتياز از قهرمانى فاصله مى گيرد مضاف بر آن كه سپاهان هم با انگيزه اى بالا قهرمانى را مى خواهد.

پرسپوليس به جايگاهى رسيده كه ديگر چيزى براى از دست دادن ندارد. هرچند كه معتقدم ۵ بازى براى رقم خوردن حوادث فوتبال كافى است اما پرسپوليس ديگر نبايد به دنبال حوادث فوتبال باشد. ۵ پيروزى متوالى اين تيم با توجه به اينكه ۲ بازى مستقيم هم با تيم هاى صدرنشين دارد، خودش رقم زننده حوادث فوتبال خواهد بود. طبيعى است اگر پرسپوليس برنده هر ۵ بازى باشد و سپاهان و صباباترى غير از پرسپوليس مقابل يك تيم ديگر متوقف شوند آن وقت اين پرسپوليس است كه برنده نهايى اين ماراتن خواهد بود. پرسپوليس هيچ گاه نبايد به تساوى هم فكر كند. هرچند با حوادثى كه در بازى با مس رخ داد و تيم در زمين حريف ۱۰ نفره شد كسب نتيجه مساوى كاملاً قابل توجيه بود. پرسپوليس نه ديگر به كسب تساوى فكر كند و نه به فكر كسب عنوان دومى! اين تيم نبايد نقد را رها كند و نسيه را بچسبد. پرسپوليس فقط بايد به فكر ۵ پيروزى و يك عنوان قهرمانى باشد. اين طورى پرسپوليس زحمت خودش را مى كشد و اگر نتيجه نگرفت در نهايت از حوادث فوتبال دلخور خواهد بود نه از سهل انگارى خودش.

۱- به عقيده من پرسپوليس مقابل مس نتيجه قابل قبولى كسب كرد چرا كه تيم مس بعد از نيم فصل اول رشد خوبى داشته و تساوى مقابل اين تيم در كرمان رضايت بخش است. نبايد فراموش كنيم كه آن روز بهتر و مسلط تر از پرسپوليس بازى مى كرد و فكر مى كنم تساوى، حكم برد را براى پرسپوليس داشت. البته انتظارات از پرسپوليس زياد است و تمام طرفدارانش از اين تيم برد مى خواهند اما نبايد منطق بازى را فراموش كنيم.
۲- پرسپوليس تا پايان فصل ۵ بازى خانگى دارد و بايد ذهن خود را روى برد متمركز كند. از اينجا به بعد هر اشتباه باعث مى شود سپاهان يا صباباترى به قهرمانى نزديك شوند. به نظر من اگر پرسپوليس بتواند در اين ۵ بازى ۱۲ امتياز كسب كند،  بايد اين تيم را قهرمان ليگ هفتم بدانيم.
۳- پرسپوليس تا هفته هشتم و نهم با سيستم تهاجمى در ميدان حضور پيدا مى كرد كه بعد از شروع اختلاف سليقه ها بين كادرفنى، تيم وارد بحران شد. اين بحران در نيم فصل بيش از پيش خودش را نشان داد. در اين شرايط زمانى اگر پرسپوليس قصد قهرمانى دارد بايد در ابتدا كادرفنى خود را همدل ببيند. هماهنگى بين مربيان به صورت ناخودآگاه باعث انسجام تيمى مى شود، ضمن اينكه معتقدم افشين قطبى با عوض كردن سيستم بازى و تغيير ۱-۳-۲-۴ به ۲-۴-۴ و اضافه كردن يك فوروارد ديگر در خط حمله، مى تواند با خلق موقعيت هاى بيشتر به گل هاى بيشترى هم دست پيدا كند.
۴- پرسپوليس در ادامه راه ۲ بازى دشوار را پيش رو دارد. ديدار با صباباترى و سپاهان كه به نوبه خود هم مى تواند جالب باشد و هم خطرناك. سرخپوشان پايتخت اگر بتوانند سپاهان و صباباترى را شكست دهند، تقريباً قهرمانى خود را مسجل خواهند كرد. غير از آن، پرسپوليسى ها بايد توجه داشته باشند هر امتيازى كه از دست برود، سپاهان را بالا مى كشد.

۱- اعتقاد دارم اگر پرسپوليس مى خواهد اعاده حيثيت كند حتى اگر به قهرمانى دست نيابد فقط و فقط بايد به فكر كسب پيروزى در ۵ بازى باقيمانده باشد. حال ممكن است در همين ۵ بازى باقيمانده اتفاقات زيادى بيفتد كه هيچ كس قادر نيست آن را پيش بينى كند. در اين صورت خوشا به حال پرسپوليس اما اين تيم محكوم است به كسب ۵ پيروزى و ۱۵ امتياز باقيمانده. هواداران پرسپوليس در صورت كسب ۵ پيروزى توسط تيم محبوبشان ديگر حسرتى به دل ندارند، حتى اگر قهرمان نشوند. مى گويند پرسپوليس زحمت خودش را در ۵ بازى باقيمانده كشيد اما اگر پرسپوليس بخواهد به شيوه چه كنم چه كنم پا به ميدان بگذارد و يكى را ببرد و يكى را نبرد بهتر است اصلاً به اين بازى ها فكر نكند.
۲- من معتقدم پرسپوليس از روز اول همه امكانات را براى كسب قهرمانى داشت. ديگر خبرى از بى پولى ،امكانات و ضعف كادر فنى نبود اما گاهى پيش مى آيد كه اصطلاحاً مى گويند خوشى زيادى مى زند زير دل آدم! گاهى ناكامى از سر خوشى زياد حاصل مى شود.
۳- اعتقاد كامل دارم كسب نتيجه مساوى هم دواى درد پرسپوليس نخواهد بود. براى اين تيم ديگر هيچ نتيجه مساوى غرورآفرين نخواهد بود چون ديگر تساوى فرصتى براى قهرمانى اين تيم باقى نمى گذارد. پرسپوليس و استقلال هميشه محكوم به قهرمانى هستند و سوم شدن آنها مفهومى غير از قعرنشينى و سقوط ندارد. حتى امروز كه AFC به فوتبال ما كمك كرده است تا تيم دوم ليگ نيز به مسابقات آسيايى راه يابد باز هم نبايد پرسپوليس به دوم شدن فكر كند. براى اين تيم محبوب ديگر خوب نيست كه به خاطر پيروزى مقابل ملوان و كسب تساوى مقابل مس خوشحال باشد. خوشحالى اين تيم فقط بعد از قهرمانى توجيه دارد.

۱- يادداشتم را با گذرى بر گذشته پرسپوليس آغاز مى كنم. در نيم فصل اول پرسپوليس بسيار خوب، روان و «خوشگل» بازى مى كرد. كمتر از اين تيم افت كمى يا كيفى مى ديديم و بازيكنان و كادر فنى و مديريت دست در دست يكديگر فقط به قهرمانى فكر مى كردند اما مشكلات پرسپوليس با آغاز نيم فصل دوم نمايان شد. زمانى كه كادر فنى پرسپوليس سيستم بازى تيم را تغيير داد، اين تغيير باعث تضعيف سرخپوشان شد و اين تيم شروع كرد به از دست دادن امتياز. از طرفى مدعيان ديگر نيز حريفان خود را شكست مى دادند و در جدول بالا مى آمدند. كم كم شادابى از بازى پرسپوليس رخت بست و البته كسر ۶ امتياز نيز مزيد بر علت شد تا پرسپوليس با افت مواجه شود. حالا كار اين تيم آنقدر حساس شده كه تساوى در كرمان مقابل تيم «اميرقلعه نويى» به منزله يك باخت محسوب مى شود هرچند به عقيده من پس از پيروزى بر ملوان اين تساوى آنقدرها هم بد نيست.
۲- ويه را مربى باهوشى است و مى داند با توجه به وضعيت جدول به راحتى مى تواند سپاهان را در ليگ قهرمان كند. البته كمى طول كشيد كه ويه را با سيستم فوتبال ايران آشنا شود اما طى هفته هاى گذشته به خوبى توانسته بر اوضاع مسلط شده و سپاهان را متحول كند. پيروزى شيرين زردپوشان اصفهانى در عربستان مقابل الاتحاد آنقدر دلچسب بود كه به اين زودى ها از ياد نمى رود. سپاهان در روزهايى كه پرسپوليس امتياز از دست مى دهد ۳ امتياز، ۳ امتياز به حساب خود واريز مى كند تا زودتر از پايان بازى ها قهرمان شود اما اين پايان كار نيست.
۳- مى گويند پرسپوليس اين فصل حاشيه دارد. اين مسأله همواره برايم جاى سؤال داشته كه چرا هواداران پرسپوليس در اين فصل چنين ادعايى دارند؟ اگر نگاهى به گذشته داشته باشيم به خوبى متوجه مى شويم پرسپوليس زمان ما با داشتن ۴ مديرعامل چندين برابر بيشتر از تيم امسال حاشيه و دردسر داشت. در ضمن در آن سال در باشگاه پولى هم براى كم كردن بدهى ها موجود نبود. به نظر من امسال برخى بازيكنان سعى دارند بى جهت تيم را شلوغ كنند وگرنه اتفاق خاصى از ابتداى فصل تاكنون رخ نداده است!
۴- سپاهان ۷ امتياز بيشتر از پرسپوليس دارد اما هنوز ۵ هفته از بازى ها باقى مانده است و هنوز براى قهرمان دانستن سپاهان زود است. فراموش نكنيد كه حالا صباباترى هم نفس به نفس سپاهان و پرسپوليس در صدر جدول پيش مى آيد و اگر اين ۲ تيم امتياز از دست دهند بى شك صباباترى قهرمان خواهد شد اما من به عنوان يك پرسپوليسى با تمام وجود به قهرمانى تيم سابقم اميدوار و خوشبينم و آرزو مى كنم در اين هفته هاى پايانى اتفاقات خوبى براى پرسپوليس در ليگ رخ دهد. اين را هم بگويم كه سپاهان مطمئناً امتياز از دست مى دهد.

۱- پرسپوليس بعد از اينكه ۶ امتيازش را به خاطر شكايت رافائل از دست داد از نظر روحى افت كرد. همين اتفاق مقدمه اى بود براى ناكامى هاى اخير پرسپوليس. ۶ امتياز كه سهل است حتى يك امتياز هم مى تواند سرنوشت يك تيم را عوض كند.
۲- پرسپوليسى ها بايد قبول كنند كه در عمل شانسى براى قهرمانى ندارند. اختلاف ۷ امتيازى با سپاهان چيزى نيست كه بتوان به همين راحتى آن را طى ۵ هفته جبران كرد.البته پرسپوليس حتى با كسر ۶ امتياز هم اين فرصت را داشت تا به صدرنشينى خود ادامه دهد كه با توجه به صحبت هايم در بخش اول اين امر ميسر نشد.
۳- پرسپوليس نمى تواند قهرمان شود. حتى اين تيم براى دوم شدن در پايان ليگ برتر با تيم هاى استقلال اهواز و صباباترى رقابت شديدى دارد. به نظر بنده قهرمانى پرسپوليس فقط به شرط معجزه ميسر است.
۴- سپاهان هم هر چند مثل پرسپوليس در اواسط فصل با كسر ۵ امتياز مواجه شد اما به خاطر بازگشت ۳ امتياز به اين تيم، روحيه نماينده اصفهان افت چندانى نداشت. اين روزها هم سپاهان در بهترين شرايط ممكن بسر مى برد و به نظر من اين تيم را از هم اكنون بايد قهرمان ليگ برتر تلقى كنيم. البته روى كاغذ پرسپوليس و ديگر تيم ها هم شانس قهرمانى دارند اما عقل و منطق حكم مى كند فاصله ۷ امتيازى سپاهان با ديگر رقبا و شرايط عالى اين تيم فقط يك نتيجه در بر خواهد داشت؛ قهرمانى.

۱- مس كرمان تيم بسيار خوبى است و اين تيم را نمى توان دست كم گرفت. وقتى ما در زمين خود به راحتى مى بازيم (در حاليكه بايد در بازى هاى خانگى برنده باشيم) پس كسب نتيجه تساوى در كرمان براى پرسپوليس يك برد محسوب مى شود.
۲- پرسپوليس تمام تلاش خود را مى كند تا در ۵ بازى باقيمانده امتيازاتى كسب كند و بتواند در جدول، بالاى تيم سپاهان قرار بگيرد. بازى آخر با سپاهان كه در آزادى برگزار مى شود يك بازى خانگى براى سرخپوشان محسوب مى شود. با اين حال با توجه به شرايط سپاهان از نظر داشتن مربيان خوب، بازيكنان خوب، سطح فنى بالا، روحيه و انگيزه بالا، قهرمانى سپاهان محرز و قهرمانى پرسپوليس در پرده اى از ابهام است.
۳- روند پرسپوليس در ليگ حكايت مرد يخ فروشى است كه وقتى به او گفتند همه يخ ها را فروختى گفت نه، چيزى نفروختم اما تمام شد! «امتيازات پرسپوليس هم به راحتى از دست مى رود و آب مى شود.»

غافلگير شديم. هميشه همين طور است. هميشه چيزهايى در ذهن داريم و زود فراموششان مى كنيم. حواسمان جاى ديگر است و غافليم از سرنوشت و چرخه زمان. همين ديروز بود. صحبت  از پيشكسوتان پرسپوليس بود تا يادداشت هاى آنها را براى صفحه سرخ ويژه نامه پنجشنبه ها جمع آورى كنيم. هيچ كس نام فريبرز مرادى را از ياد نبرده بود اما چه شد چشم ما در ليست دنبال نام همه گشت اما نام او را نديد. وقتى هم ديد كه خيلى دير شده بود. مى خواستيم او نيز از پس از سال ها تلاش براى سربلندى پرسپوليس حرف هاى فنى اش را روى كاغذ بياورد اما در حسرت ديدن دست خطش و شنيدن كلامش مانديم. درست مثل پرسپوليس كه هنوز رفتن او را باور ندارد.
***
فريبرز مرادى متولد ارديبهشت سال ۱۳۴۳ بود. او فوتبالش را در سال ۱۳۵۹ و با تيم جوانان پرسپوليس استارت حرفه اى زد و يك سال بعد هم پيراهن تيمى را بر تن كرد كه ميليون ها هوادار را به دنبال خودش داشت. او در سال ۱۳۶۰ و در اولين سال حضورش در جمع بزرگان پرسپوليس موفق شد جام وحدت را بالاى سر ببرد و طعم شيرين قهرمانى را بچشد. يك سال بعد او عضو تيمى بود كه قهرمان تهران شد. اين همراهى تا سال ۶۴ ادامه داشت و بعد از آن مرحوم مرادى راهى تيم ژاندارمرى تهران شد و در سال ۶۷ مجدداً به پرسپوليس بازگشت و ۳ سال پياپى جام قهرمانى را با پرسپوليس از آن خود كرد. او در سال ۷۰ به بزرگترين عنوان قهرمانى اش دست يافت. پرسپوليس در همان سال با مرادى قهرمان جام در جام باشگاه  هاى آسيا شد تا روزهاى طلايى مرادى و پرسپوليس همچنان ادامه داشته باشد. او در سال هاى ۶۶ و ۷۰ مزه قهرمانى در جام حذفى را هم چشيد تا كلكسيونى از جام هاى قهرمانى را از سال ها حضورش در پرسپوليس يادگار ببرد. فريبرز در سال ۷۱ به تيم پرقدرت آن سال ها يعنى كشاورز نقل مكان كرد و مدتى كاپيتان اين تيم نيز بود. او در سال ۸۵ مربى تيم جوانان پرسپوليس شد و به همراه محسن عاشورى اين تيم را تا مرحله نيمه نهايى ليگ باشگاه هاى تهران پيش برد. هواداران پرسپوليس هنوز پاس هاى گل زيباى او را به فرشاد پيوس و رضا عابديان در دربى هاى سنتى تهران از ياد نبرده اند. او قبل از مرگ دلخراشش سرمربى تيم جوانان آرمين بود و در روز ۸ ارديبهشت شاگردانش را براى هميشه چشم انتظار خودش گذاشت و هرگز به محل تمرين اين تيم نرفت. اين مصيبت را بايد به خانواده داغدار و تمامى طرفداران و همراهان پرسپوليس و خانواده فوتبال تسليت گفت. روحش شاد.